Fontaines D.C راک دیستوپیایی را می سازد که برای Dark Times به درستی برخورد می کند

زمانی که فونتینز دی سی برای اولین بار با اولین بازی خود در سال 2019، Dogrel از دوبلین بیرون آمد، آنها یک تغییر جدید سرگرم کننده در پست پانک قدیمی بودند. خطوط بیس پرهیاهو یادآور Joy Division و New Order بود، گیتارهای دندانه دار پاییز را تداعی می کردند. اما این بچه‌ها حس منحصر به فرد ایرلندی خود را از غزل، طنز پوچ‌گرایانه و روحیه فقیرانه داشتند. شما باید یک ورزش اسپویل واقعی باشید تا عاشق گروهی نشوید که رهبر آن، گریان چتن، به رولینگ استون بریتانیا گفته است. که دوست دارد قبل از نمایش با گوش دادن به کتاب صوتی Dubliners اثر جیمز جویس استراحت کند.

هر یک از آلبوم‌های بعدی Fontaines متفاوت و جاه‌طلبانه‌تر بودند، و آنها واقعا با LP 2024 خود، Romance، به اوج رسیدند، صدای خود را به سبک سنگین آلت راک و صنعتی دهه نود، بریت‌پاپ، و یک کانن رویایی-راک از Cocteau Twins تا Deftones تا Lana Del Rey، در حالی که بازتابی از امیدهای بسیار سخت و حتی فراگیر ارائه می‌دهند. این روزگار تاریک فزاینده

آلبوم پنجم آنها، اتاق دوپامین، روحیه جهانی سازی مشابهی دارد. گروه در حال فراتر از پایه‌های گیتار-راک خود است، و در آهنگ‌هایی که به نظر می‌رسد طراحی‌شده‌تر از بی‌نظمی است، عمیق‌تر به خلق و خوی الکترونیکی و فراگیری ارکسترال می‌رود. اما این بار در سرتاسر جهان از همه طرف به عذاب رسیده است.

این رکورد با پخش شوم شوم "Six Shot Morning" آغاز می شود. چاتن با یک باریتونی تاریک در مورد دره سیلیکون که موجودات ما را غرق می‌کند، می‌خواند، قبل از ارائه آهنگی که ایدئولوژی فراانسانی الیگارش‌های فناوری مانند پیتر تیل را به شعرهای طنزآمیز پاپ تبدیل می‌کند: «من و تو یک میلیون سال زندگی می‌کنیم/همیشه، همیشه».

آنچه در ادامه می آید یک آلبوم راک با قلب یک حماسه علمی تخیلی دیستوپیایی است. فونتین ها گروهی نیستند که کوچک فکر کنند. چاتن می‌گوید که از زمانی که در ونیز ایتالیا گذرانده بود، از اتاق دوپامین الهام گرفت و به این فکر می‌کرد که چگونه تمدن‌های بزرگ می‌توانند جای خود را به زوال بدهند. در تک‌آهنگ جادار و کوبنده «ماریان»، طبل تله مانند سندان در حال سقوط به صدا در می‌آید، قطعه زهی در حال رشد است، و در حالی که چتن زمزمه می‌کند، «شما می‌توانید از من پیروی کنید/من می‌توانم به شما کمک کنم ناپدید شوید» مانند یک تهدید به نظر می‌رسد تا یک وعده.

با این حال، نتیجه هنوز به اندازه کافی جذاب است برای یک میخانه مست. «Mimesis» یک موسیقی سینت پاپ دهه هشتاد است که همدلی وحشتناکی را ارائه می‌کند، در حالی که «تخریب» مانند نیروانای دوران رحم و چرخ دنده‌هایی مانند میخ‌های قدیمی نه اینچ را می‌چرخاند، در حالی که پیشنهاد جذاب «نمایش دل‌انگیز/ترسناک/هنرمند، همه‌جانبه» به ما پیشنهاد می‌شود. داستان های پرطرفدار برایان می می گوید که ملکه دیگر تور نخواهد رفت: «50 سال کافی است» تام یورک و هری استایلز در گفتگوی حماسی با هم می آیند.

درباره روزالیا. او در مورد آن چه احساسی دارد؟ انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

اگر نابودی قریب‌الوقوع هوش مصنوعی ما پس‌زمینه‌ای برای بیشتر این آلبوم فراهم می‌کند، Fontaines D.C مطمئنا اجازه نمی‌دهد پایان همه چیز پیشرفت موسیقی آنها را کاهش دهد. «One Man» یک کلیسای جامع پاپ رویایی می‌سازد که در عظمت ملودیک مشبک پیچیده‌اش الهام‌بخش است. «زبان» صداهای مصنوعی پر هیجان و آشفته را بر فراز درام آهسته و بد بو که رویاهای بد را به صدا در می آورد، می نشیند که به نظر می رسد در یک قفسه گوشت ضبط شده است، قبل از اینکه یک پیانوی سر به فلک کشیده از میان آن بچرخد که به نظر می رسد از یک آلبوم هیپ هاپ ریگ دهه 1990 نیویورک به عاریت گرفته شده است.

کودتای هنری سرفصل آلبوم «Where Is Gone?» است، یک دونوازی که در آن روزالیا به چتن برای تصنیف مخملی غروب خورشید ملحق می‌شود که مانند یک چرخش دهه 2020 به حماسه‌های رقت‌انگیز دهه شصت لی هزلوود و نانسی سیناترا می‌پیوندد.

آنها آلبوم را با "Intimate" به پایان می‌رسانند، یک آخرالزمان در حال چرخش از آهنگی که مانند یک شب گوت تمام سنین در اتاق دیگ بخار جهنم دانته آشکار می‌شود. متن ترانه‌ها تصاویری از ثروتمندانی را ارائه می‌دهد که در حال پیشگامی در مکان شاد اصلاح‌طلبی خود هستند («پادشاهان زیبایی/ملکه‌های زیبایی/تیغ‌بر چهره/با وسایل خصوصی») در حالی که بقیه ما مکنده‌های فقیر در میان «ویرانه‌های رویای انسانی» رها شده‌ایم. اما فونتینز اینطور بیرون نمی رود، حداقل هنوز.

همانطور که موسیقی به عمق سیاهی محصور خود می لغزد، آنها مدام دستشان را دراز می کنند و عبارت "صمیمی در کنار شما/در تمام طول شب صمیمی" را مانند آخرین دعای خیر تکرار می کنند. این یک راه دلخراش برای بستن آلبومی است که برای زمان های کابوس ما مناسب است.