Forever Auvers – فرانک مک نالی در دهکده ای که ونسان ون گوگ آخرین روزهای خود را در آن گذراند

در میان آخرین چیزهایی که ونسان ون گوگ تا به حال نقاشی کرده است، کلیسای کاتولیک در اوور سور اواز، دهکده ای در شمال پاریس بود که او در اواخر ماه مه 1890 به آن نقل مکان کرد.

نسخه او - ساخته شده در هفته اول یا دوم ژوئن، در طول یک جنون از فعالیت که 80 عکس در 70 روز تولید کرد - رنگارنگ تر و کمتر از نسخه واقعی است.

مانند مونه با کلیسای جامع روئن، ون گوگ بیشتر به نحوه تابش نور به دیوارها و پنجره ها علاقه مند بود تا خود ساختمان.

این ممکن است توضیح دهد که چرا او کلیسا را ​​از پشت نقاشی کرده است، منظره ای که معمولا انتظار دیدن آن را در یک گالری ندارید.

این نقاش در بدو ورود به اوورز، جایی که بسیاری از هنرمندان دیگر در آنجا کار می کردند، در فرم خوبی به نظر می رسید. همانطور که در نامه ای به برادرش تئو ثبت شده است، او روستا را "به طور جدی زیبا" با "سلامت زیادی در هوا" یافت.

اما یک غروب یکشنبه در ماه ژوئیه، او به حومه اطراف رفت، سه پایه خود را روی انبار کاه گذاشت و با یک هفت تیر به سینه خود شلیک کرد.

سپس لنگ لنگان به بادمجانی که در آن اتاقی اجاره کرده بود بازگشت و دو روز بعدی را در حال مرگ دردناک گذراند (در حالی که تا آخرین بار نیز پیپ می کشید).

تئو دلشکسته که با عجله به بالین او شتافته بود و در پایان با او بود، گمان می‌کرد که مراسم خاکسپاری در همان کلیسایی است که برادرش اخیرا نقاشی کرده بود، و این را در اعلامیه‌های مرگ چاپی گفت.

اما کشیش حکم دیگری صادر کرد. به عنوان یک خودکشی - و در عین حال یک خودکشی معترض - ون گوگ از برگزاری مراسم تشییع جنازه کاتولیک یا هر یک از لوازم جانبی آن، از جمله ماشین نعش کش محلی، محروم شد.

پس از بیداری در بادنجان - که برای این مناسبت با گل های آفتابگردان، گل محمدی و آخرین نقاشی های او تزئین شده بود - به یک روحانی خیریه تر از روستای همسایه سپرده شد تا وسایل حمل و نقل را برای حمل جسد ون گوگ به قبرستان بالای تپه فراهم کند.

اکنون تابلویی روی دیوارهای آنجا به یاد می‌آورد که مزارع اطراف آن روز «غرق در نور خیره‌کننده خورشید» بودند. اما این شرایط کاری ایده آل ون گوگ بود که تنها بر اندوه دوستان پریشان او از جمله نقاش امیل برنارد افزود.

پس از آن، برنارد در نامه ای به هنرمند دیگری که اکنون در دروازه گورستان تکثیر شده است، مکان و دفن را شرح داد:

«این روی تپه کوچک بالای مزارع است که برای برداشت در زیر آسمان آبی گسترده آماده بود که او هنوز دوست داشت... شاید.

"سپس او را در قبر فرود آوردند ... هرکسی در آن لحظه شروع به گریه می کرد ... آن روز برای او بسیار ساخته شده بود که تصور نکند هنوز زنده است و از آن لذت می برد ..."

روزهای پایانی ونسان ون گوگ: نقاشی های خارق العاده از آخرین انفجار نبوغ خلاق این هنرمند نام کشیشی که ون گوگ را از برگزاری مراسم تشییع جنازه محروم کرد، امروز حداقل در این دنیا فراموش شده است. اما کلیسای او - به هر حال پشت آن - به لطف آن نقاشی شهرت جهانی یافته است.

زائران هنری از سراسر جهان اکنون مانند آخر هفته گذشته شکل آشنای خود را در راه رسیدن به قبرستان بالای تپه پشت سر می گذارند. در این مورد به جای تابستان اواخر پاییز بود، اما درست مانند ژوئیه 1890، تپه در نور خورشید غرق شد.

گلهای آفتابگردانی که اکنون قبرهای هر دو برادر ون گوگ را تزئین می کنند نیز همینطور بودند. اگرچه تئو چهار سال جوان‌تر، در 33 سالگی، در عرض شش ماه مرده بود و به دلیل بیماری مرتبط با سیفلیس کشته شد (ترس از آن ممکن است برخی از عذاب‌های ذهنی را که برادر بزرگترش مستعد آن بود توضیح دهد).

تئو ابتدا در اوترخت به خاک سپرده شد. اما بقایای او در سال 1914 نبش قبر شد و به درخواست بیوه‌اش جو، به اوور سور اوز منتقل شد. آرزوی او این بود که برادران "برای ابد کنار هم بخوابند" مطابق با نزدیکی که تئو همیشه با خواهر و برادرش احساس می کرد.

یکی از چیزهای دیگری که اکنون بیشتر مردم در مورد ون گوگ نقاش می دانند این است که او در زندگی فقط یک عکس فروخته است. و او واقعا در لبه فقر زنده ماند و به تئو - یک دلال آثار هنری - برای پول و مواد وابسته بود.

اما فقدان موفقیت تجاری بر میزان موفقیت او در شرایط خودش - و از نظر هم عصران نزدیکش - قبل از آن شکست نهایی و فاجعه‌بار سایه می‌اندازد.

تابلوهای اطلاعات توریستی که اکنون در اطراف Auvers-sur-Oise پراکنده شده اند، از هنرمندی صحبت می کنند که تا زمانی که به آنجا رسید، دیگر شک و تردید در مورد استعداد خود را تسخیر نمی کرد و به طور فزاینده ای مورد تحسین همکاران نقاش قرار می گرفت.

در همین حال، برادر کوچکتر قهرمان او، یک منبع دائمی حمایت - عملی و عاطفی - بود، اگرچه او در وضعیت سلامتی ضعیفی قرار داشت. برای او، نبوغ وینسنت هرگز مورد سوال نبود.

در نامه ای به خواهرشان، یک هفته پس از تشییع جنازه، تئو به طور پیشگویی نوشت: "مردم باید بدانند که او هنرمند بزرگی بود، که اغلب دست به دست هم می دهد تا مرد بزرگی باشد. به مرور زمان، او شناخته خواهد شد و بسیاری از کسانی خواهند بود که پشیمان می شوند که به این زودی ما را ترک کرد."

چرخش ستاره - فرانک مک‌نالی در پیوند شگفت‌انگیز ایرلندی به مشهورترین نقاشی ونسان ون گوگ