سولانژ الکساندر قهرمان دوران جنگ فرانسوی در سن 104 سالگی درگذشت

سولانژ الکساندر دو بار جایزه لژیون دونور را رد کرد تا اینکه در سال 2024 تسلیم شد.

یکی از آخرین قهرمانان مقاومت فرانسه در جنگ جهانی دوم در سن 104 سالگی درگذشت. سولانژ الکساندر نیز زنی نادر بود که به همراه همسر آینده‌اش، واحد جنگجویان ضد آلمانی خود را ایجاد و فرماندهی کرد.

او پس از خدمت به عنوان پیک مقاومت از سال 1941، سه سال بعد شبکه Pas-de-Boeuf را در نزدیکی شهر Ruillé-sur-Loir تأسیس کرد.

او با حدود 30 مرد تحت فرمان او، عملیات خرابکارانه را سازماندهی کرد، به هوانوردان متفقین پناه داد و پس از فرود متفقین در نرماندی در روز D-Day در سال 1944، به نبرد با نیروهای اشغالگر آلمان پیوست.

امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور آمریکا، پس از اعلام مرگ الکساندر در آسایشگاه سالمندان در لومان، در میان بسیاری از افرادی بود که به او ادای احترام کرد.

مکرون در شبکه های اجتماعی نوشت: "او گفت که فقط وظیفه خود را انجام داده است. اما وظیفه او آزادی ما بود. فرانسه هرگز فراموش نخواهد کرد. متشکرم."

سولانژ الکساندر، خواهرزاده دوبیسون، در سال 1922 در دپارتمان سارت در غرب فرانسه به دنیا آمد و در خانواده ای میهن پرست که در جنگ جهانی اول آسیب دیده بود، بزرگ شد.

او در خاطراتش یادآور می شود: "مادرم شوهر اولش را در جنگ از دست داد و پدرم در سال 1917 مجروح شد. واژه وطن و ناموس برای ما بسیار مهم بود. آنها در خون من بودند."

در ژوئن 1940 او در رادیو درخواست ژنرال شارل دوگل را در لندن شنید که از فرانسوی‌ها می‌خواست از مبارزه علیه آلمان دست نکشند. او هرگز در مورد او نشنیده بود، اما این مهم نبود.

او نوشت: «از آن لحظه فهمیدم که باید به آن بپیوندم.

چند ماه بعد او توسط یکی از دوستان پدرش - کهنه سرباز فرانسوی متولد تونسی به نام سعید بلحاف - که به مقاومت پیوسته بود - استخدام شد.

او با استفاده از نام رمز کورلی، از منطقه اطراف لمان با دوچرخه عبور کرد و اطلاعات جمع آوری کرد و پیام هایی را به او منتقل کرد.

او دو سال پیش در مصاحبه ای گفت: "در آن زمان نه تلفن همراه وجود داشت و نه ماشین شخصی به دلیل کمبود بنزین. دوچرخه پادشاه بود."

در سال 1943 او با همسر اولش گای دلیو ملاقات کرد که پس از امتناع از دستگیری تعدادی یهودی از ژاندارمری فرانسه فرار کرده بود.

آوریل بعد، با نزدیک شدن به تهاجم متفقین، آنها تصمیم گرفتند به ماکی ها بروند، به عبارت دیگر به صورت مخفیانه در تپه های جنگلی زندگی کنند که توسط کشاورزان محلی تامین می شود.

گروه آنها متشکل از فراریان از برنامه های کار اجباری آلمان، و همچنین نجات یافتگان از دیگر گروه های مقاومت بود که توسط دشمن نابود شده بود. دو هوانیروز هم بودند، یکی آمریکایی و دیگری کانادایی.

او بعدا به یاد می آورد: "دوبار گشتاپو برای من آمد و دو بار از دست آنها سر خوردم."

پس از شرکت در آزادسازی تور در سپتامبر 1944، او به جنگ با درجه ستوان فرعی در نیروهای داخلی فرانسه (FFI) پایان داد.

بعدا او به عنوان معلم کار کرد و شوهرش را در مشاغل متعدد او به عنوان افسر ژاندارمری در سرزمین های فرادریایی فرانسه دنبال کرد. او در سال 1960 در مارتینیک کشته شد و در سال 1981 دوباره ازدواج کرد.

سولانژ الکساندر دو بار لژیون دونور را رد کرد و گفت که او فقط وظیفه خود را انجام داده است و دیگران شایسته تر هستند.

او پس از دریافت جایزه گفت: "این مایه خوشحالی و افتخار بزرگ است. من بسیار افتخار می کنم - حتی اگر چند هفته یا چند ماه قبل از مرگم باشد."

دانیل کوردیه: از قهرمان مقاومت تا فروشنده آثار هنری

مرد مقاومت سکوت 80 ساله را در مورد آلمانی های اعدام شده شکست