Gaeltacht در حال نابودی است زیرا ما خانه نخواهیم ساخت

با نزدیک شدن به زمستان، غروب در Inis Meáin به قدری سیاه است که چند چراغ خیابان در سراسر دریا در Inis Mór، کیلرونان را شبیه منهتن می کند. در شب خاموش، صداها می‌آیند، و زمزمه‌های کم‌اهمیت مردمی که در حال گپ زدن هستند، به Halla Naomh Eoin منتهی می‌شود، که به عنوان مرکز جامعه محلی و مدرسه - قلب تپنده کم‌جمعیت‌ترین جزایر آران- می‌شود.

Inis Meáin میزبان یکی از معدود مدارس شبانه روزی کاملا ایرلندی کشور است و مملو از زندگی است و همیشه با نوجوانانی که با اشتیاق زندگی جزیره ای و زبان آن را پذیرفته اند بیش از حد اشتراک دارند. جلسه امشب درباره این است که چند سال دیگر چه اتفاقی می‌افتد، وقتی این دانش‌آموزان - چه محلی و چه خارجی - بزرگسال شوند، و اینکه آیا می‌توانند در جزیره ساکن شوند، خانواده‌های اصلی خود را ادامه دهند، به زبان ایرلندی صحبت کنند و به جامعه شور و نشاط ببخشند.

مانع اینیس ماین مسکن است. بزرگسالان ایرلندی زبان که می‌خواهند در اینجا زندگی کنند، گزینه‌های کمی دارند زیرا قیمت‌ها برای تعداد کمی از خانه‌های موجود در بازار بالا رفته است. در همین حال، قوانین برنامه ریزی محدود کننده به این معنی است که مردم محلی نمی توانند خانه های جدیدی برای فرزندان خود در زمین های خود بسازند.

جزایر ایرلند بخشی ضروری از ایرلند، بخشی جدایی ناپذیر از میراث و فرهنگ ما و یکی از آخرین سنگرهای ایرلندی به عنوان زبانی زنده، کار، تنفس و روزمره هستند.

جلسه امشب توسط گروهی از فعالان جوان Gaeilgeoirí به نام Tinteán ("níl aon tinteán mar do thinteán féin") سازماندهی شده است، که پیام اصلی آنها این است که اگر Gaeilgeoirí جوان نتواند هزینه زندگی در Gaeltacht را داشته باشد، خیلی زود خواهد مرد. از قضا، ما فقط چند صد یارد با کلبه ای فاصله داریم که JM Synge رهبری احیای گیلیک را بر عهده داشت.

بدون مردم، احیا وجود ندارد.

بر اساس آخرین سرشماری، جمعیت جزایر این کشور برای اولین بار به زیر 3000 نفر رسیده است. برای توضیح این موضوع، در سال 1841، 48000 نفر در جزایر نزدیک ساحل غربی زندگی می کردند. امروزه میانگین سنی در این جزایر 59 سال است - برخلاف بقیه کشور که 43 سال است - و بیش از یک نفر از هر پنج جمعیت جزایر 65 سال و بالاتر دارند.

گروه سنی حیاتی بین 20 تا 35 سال تنها 7.9 درصد از جمعیت جزایر را تشکیل می دهد، در حالی که 25 درصد برای کل ایالت وجود دارد.

در همین حال، تنها 5 درصد از جمعیت جزایر زیر 4 سال سن دارند، در حالی که میانگین 8 درصد در سطح ملی است.

این پویایی‌های جمعیتی تنها به یک چیز معنا می‌دهند: کاهش فاجعه‌بار و همراه با جمعیت در حال ناپدید شدن، زبان و فرهنگ در حال ناپدید شدن. سینگ چه فکری می کند؟ ضروری است که کاهش جمعیت معکوس شود. در زمانی که زبان ایرلندی به ندرت محبوب‌تر بوده است، زمانی که هزاران نفر آن را یاد می‌گیرند و در برخی موارد دوباره آن را یاد می‌گیرند، خود گالتاخت به دلیل امتناع از انجام همان کاری که نسل‌ها از مردم غرب ایرلند در سراسر جهان انجام دادند، نابود می‌شود: ساختن خانه‌ها.

خانواده‌های جوان جوامعی می‌سازند، و اگر جایی برای زندگی نداشته باشند، جامعه می‌میرد یا بیشتر شبیه یک موزه می‌شود - تماشاگران کنجکاو در طول فصل تعطیلات از آن بازدید می‌کنند، اما برای همه مقاصد، مرده هستند.

یکی از مسائل اصلی این است که خانه ها به دارایی های غنی تبدیل شده اند. وقتی خانه‌ای در اینجا برای فروش عرضه می‌شود، به صورت آنلاین برای همه از لندن تا نیویورک و کوه مریون عرضه می‌شود. در غرب ایرلند یک بازار ملی و بین‌المللی رو به رشد برای املاک وجود دارد و این روند مردم محلی را از بین می‌برد و قیمت‌ها را برای مردم جزیره‌ای معمولی دور از دسترس قرار می‌دهد.

علاوه بر این، بازار توریستی، تا مدت ها منبع درآمد تابستانی، به طور چشمگیری تغییر کرده است.

Airbnb و Booking.com اجاره‌ی کوتاه مدت مکان‌هایشان را برای صاحبان املاک چنان جذاب کرده‌اند که این خانه‌های بالقوه از بازار اجاره برای Gaeilgeoirí جوان که توانایی پرداخت هزینه‌های رقابت در حراج‌های جایزه را ندارند، حذف می‌شوند. در بسیاری از موارد به آنها این امکان داده می‌شود که تا فصل تابستان اجاره کنند، و سپس اجاره‌های هفتگی برای فصل توریستی سر به فلک می‌کشد و خانواده‌ها باید تا سپتامبر جای دیگری برای زندگی پیدا کنند. آنها در واقع ساکنان سال تحصیلی هستند، و این زندگی عجیب و غریب عشایری به ندرت مردم را تشویق می کند که ریشه یابی کنند.

طبیعتا با واگذاری بیشتر هتل‌های روستایی به پناهندگان، ظرفیت تخت‌های گردشگری کاهش می‌یابد و فشار بیشتری بر موجودی مسکن موجود وارد می‌کند.

Life on Inis Meáin: "بعضی افراد می گویند اینجا چیزی نیست، اما در واقع همه چیز اینجا وجود دارد"

مسئله دیگر جای خالی است – و در نهایت متروکی، زیرا یک خانه خالی از سکنه برای مدت طولانی در برابر طوفان های اقیانوس اطلس شانسی ندارد. به عنوان مثال، طبق دفتر جامعه محلی، در Inis Meáin 149 خانه وجود دارد که 65 خانه خالی از سکنه هستند. تقریبا نیمی از خانه‌های جزیره‌ای با بحران مسکن خالی هستند.

پس چه می توان کرد؟

ما می دانیم که مردم به انگیزه ها، مثبت و منفی پاسخ می دهند. با توجه به ساخت خانه‌ها در گیل‌تاخت برای توانمندسازی خانواده‌های گیل‌ژئوآر برای زندگی در اینجا، نکته کلیدی ایجاد انگیزه‌هایی برای کارکرد بازار مسکن محلی است. با توجه به وجود خانه‌های خالی در جزیره، چه چیزی باعث می‌شود مالکان آن‌ها را به بازار عرضه کنند؟

در حال حاضر در صورت فروش ملک خالی، سود سرمایه باید پرداخت شود. این یک مانع آشکار برای فروش است. اگر 31 درصد از سود را به دست دولت می‌رساند، چرا باید برای فروش، به‌ویژه یک خانه خانوادگی قدیمی که بین چند فرزند تقسیم شده است، دست و پنجه نرم کنید؟ در مورد لغو مشخصا سود سرمایه در جزایر به منظور روان سازی عرضه چیست؟ فروش را آسان کنید. چنین حرکتی بحث فروش را تغییر می دهد.

معافیت مالیاتی خریدار، به‌ویژه برای Gaeilgeoirí، مانند معافیت‌های مالیاتی بار معبد برای ساکنان در دهه 1990، خرید را برای ایرلندی‌زبانان سوق می‌دهد.

در بخش برنامه ریزی، در مورد تعیین تعداد خانه هایی که هر ساله توسط مردم محلی ساخته می شود، بر اساس تقاضا و ساختار خانواده، به ساکنان اجازه می دهد تا مشکلات خود را حل کنند، چطور؟ این به مردم محلی این امکان را می دهد که در جزیره خود و برای جامعه خود بسازند.

"این دقیقا مانند مسابقه ای است که در بهشت ​​ساخته شده است": خانواده هفت نفری که به Inis Meáin نقل مکان کرده اند از دیگران می خواهند پیروی کنند

حتی اگر این ابتکارات مورد استقبال قرار گیرد، هنوز مسئله هزینه زندگی در جزیره وجود دارد - که بسیار بیشتر از هر چیزی در سرزمین اصلی است. آنهایی از ما که در جزایر کوچک زندگی نمی‌کنند، متوجه نمی‌شوند که دریا یک محرکه بزرگ هزینه است. در مورد بردن مواد به جزیره، اجاره کامیون برای آوردن مواد به بندرگاه در سرزمین اصلی، اجاره قایق برای رساندن وسایل به آن طرف، یافتن کارگران برای انجام کار، قرار دادن آنها در حین کار و غیره فکر کنید. همه این چیزها هزینه دارد، اما درآمد ساکنان جزیره ایرلند بسیار کمتر از میانگین ملی است.

در مورد معاف از مالیات زندگی جزیره ای برای Gaeilgeorí، با مردم آن گونه که با سرمایه چندملیتی ایالات متحده رفتار می کنیم، چطور؟ وقتی مالیات شرکت را کاهش دادیم، فعالیت پاسخ داد. همین امر در مورد مالیات بر درآمد، مالیات غیر مستقیم و مالیات بر ارزش افزوده در جزایر صدق می کند.

اگر ما در مورد Gaeltacht و زبان صحبت می کنیم، در مورد زندگی در جزیره بدون مالیات برای Gaeilgeori چطور؟ مبالغ پول برای کشوری با بودجه سالانه 147 میلیارد یورو ناچیز است. ما در ابتدا فقط در مورد چند هزار نفر صحبت می کنیم. هزینه آن ناچیز است و جایزه، حفظ شیوه زندگی و زبانی که بیش از 2500 سال است به طور مداوم در این بخش از کشور صحبت می شود، بسیار زیاد است.

امروز صبح از یکی از افراد محلی در مورد آب و هوا پرسیدم و او پاسخ داد: "Tá sé leathghlas ceart go leor" یا "این کمی خاکستری است، خوب." (این پایین شیشه سبز نیست، خاکستری است.) نیمه خاکستری به دریا، آسمان و ابرهای سنگین و رنگ صخره ها، سنگ آهک و افقی اشاره دارد که در آن دریا و ابرها در مه خاکستری خشمگین مه آلود به هم می رسند. این غنای زبانی از صدها نسل ناشی می شود که زبان خود را با رنگ، اهمیت و معنای خاص خود نوشته اند.

تصور کنید این را به خاطر چند سکه از دست بدهید.