Gilla Band: بررسی Pugnello – به طرز باشکوهی بدون لول، بسیار زیبا

افرادی که تازه وارد آهنگ هنری راک گلاست هیث گیلا بند شده اند، اغلب به خاطر مأموریت مداوم گروه ایرلندی برای ساختن غیرقابل شنیدن ترین راکتی که قابل تصور است، نادیده گرفته می شوند. اما روشی برای جهان بینی نامتعارف آنها وجود دارد، و با قرار گرفتن در معرض مکرر آهنگ های آنها خود را الماس نشان می دهند در خلاء زوزه کشان ضد پاپ. زیبایی آنجاست شما فقط باید زشتی را پشت سر بگذارید تا آن را پیدا کنید.

این فلسفه در جلو و محور Pugnello، چهارمین آلبوم فوق‌العاده بی‌نظیر آن‌ها است، رکوردی که به اندازه ضربه سر آنی و به بلندی و بی‌رحمی یک جک چکش است، که همگی با تولید گریندهاوس از دنیل فاکس، که بیسیست گروه نیز هست، ارتقا یافته است.

به یاد نقل قولی از طراح بازی های ویدیویی هیدئو کوجیما در مورد موفقیت علمی تخیلی خود Death Stranding می افتید که می گوید نباید یک بازی را دوست داشته باشید تا زمانی که کمی از آن متنفر باشید.

او گفت: اگر همه کار شما را دوست دارند، "به این معنی است که جریان اصلی است. این بدان معنی است که متعارف است. به این معنی است که از قبل هضم شده است." من می‌خواهم مردم چیزهایی را دوست داشته باشند که وقتی برای اولین بار با آن مواجه شدند دوست نداشتند، زیرا اینجاست که شما واقعا چیزی را دوست دارید.»

Pugnello با آن جهان بینی در 10 آهنگ اجرا می شود که راه خود را از طریق الکترونیک، پست راک و فلز صنعتی می گذراند در حالی که همیشه ریشه در یک شوخ طبعی بسیار ایرلندی دارد.

این تجربه‌ای است که ذهن را از بین می‌برد که در آن هرگز کاملا مشخص نیست که آیا می‌بایست از مضحک و مسخره‌آمیز موسیقی کاملا استفاده کرد یا یک شوخی تلخ از جانب نوازندگان است: آیا آنها شما را دعوت می‌کنند تا در مسابقات بازی‌های گرسنگی شرکت کنید یا انتظار می‌رود که در بالا بودن آن بخندید؟

بالای سر اما با درز درد بسیار انسانی. این آلبوم مبتنی بر تجربیات خواننده آنها دارا کیلی در مورد سلامت روان و اندوهی است که او پس از مرگ پدرش احساس کرده است. با این حال، او این احساسات را به سوررئال‌ترین شکلی که می‌توان تصور کرد، از طریق سیل تصاویری که از تاریکی لجن‌آلود دوران کودکی‌اش بیرون کشیده شده است، بیان می‌کند.

او اخیرا گفت: "من واقعا حماقت را دوست دارم. اگر تمام مدت در مورد چیزی بسیار، بسیار جدی یا تاریک فریاد می زدم، حال و هوای دیگری داشت." "وقتی شما کمی احمقانه را اضافه کنید ... باعث می شود که به نظر انسانی تر برسد. خنده دارترین چیز این است که در مراسم تدفین گود زدن."

در حالی که گیتارها مانند گروهی از ابزارهای برقی زنده می شوند، در افتتاحیه آلبوم، The Angelus، فریاد می زند: «موز با پیژامه». این موسیقی متن متال آرماگدون در Placeholder به دیسکو باپ در دروازه‌های جهنم ارتقا یافته است، جایی که ضرب‌های الکتریسیته ریچوتینگ با خط بیس پوشانده می‌شود که این احساس را ایجاد می‌کند که گویی در کشاله ران شما لگد زده‌اید و جایی که کیلی، که هرگز کاملا آواز نمی‌خواند، هرگز کلام گفتاری را انجام نمی‌دهد، می‌گوید: «بی‌خطر.» اما اگر نوشته‌های کیلی خام و بدون فیلتر باشد، با آنتی‌لوژیک جویس و سوررئالیست‌های لارکابوت به سبک فلان اوبراین نیز می‌لرزد.

متر این لحن Alogia است، مستقیم‌ترین آهنگ درباره تجربه او از تشخیص اسکیزوفرنی، جایی که او درباره ماهنامه کاروان می‌خواند، در حالی که آهنگ روی کفی رویایی از نویز راک می‌چرخد و گیتارها به قدری روی هم انباشته شده‌اند که در ضربانی زیبا و گرانش انباشته می‌شوند.

چنین بازیگوشی کبودی به‌عنوان شکافی عمل می‌کند که نور روز را به این ال‌پی که اغلب به‌طور طحالی درگیر می‌شود، می‌پذیرد. اما حس سرگرمی گهگاه به موسیقی نیز گسترش می‌یابد، مانند ضربه‌های غم‌انگیز زرافه و الکترونیکی شبیه به Kraftwerk در آلبوم نزدیک‌تر، At the Gallop.

در میان قتل عام، این پروژه گروه Gilla را به عنوان انقلابی‌ترین نیروی فعال در موسیقی ایرلندی تأیید می‌کند – واقعیتی که مارک بوون، گیتاریست ایرلندی گروه پست پانک انگلیسی Idles، هنگام صحبت با The Irish Times در سال 2024 به آن اشاره کرد.

او گفت: "همه چیز با گروه Gilla Band شروع می شود." "آنها چیزی ساختند که کاملا جدید بود. وقتی به آلبوم اول گوش می‌دهید، فکر نمی‌کنم قبلا گروهی را شنیده باشم که صدایی شبیه این داشته باشد. آنها این ایده را ایجاد کرده‌اند که برای اطلاع‌رسانی به فرهنگ ما نیازی به تکیه بر فرهنگ بریتانیا یا آمریکا نیست. ما آنقدر میراث قوی در موسیقی داریم که می‌توانیم به‌طور خودجوش چیزهایی بسازیم که از خودمان آگاه می‌شوند."

پوگنلو، که ایده‌ای است که به نقطه شکست رسیده است، منسجم‌ترین رکوردی است که گروه منتشر کرده است. این یک تست استقامتی پر از سر و صدای زشت و احساسات سنگین است. قرار نیست که همه بخواهند تا انتها پیش بروند. سحر و جادو در این است که چگونه این مواد را به چیزی جذاب و زیبا تبدیل می کند.