رفتن به زیرزمین: اسرائیل باید زیرساخت های حیاتی خود را قبل از جنگ بعدی تقویت کند - نظر

جنگ شمشیرهای آهنین، دور نبرد با ایران، و رفتار دشمنان ما در غزه، لبنان و ایران، بار دیگر آسیب‌هایی را که حملات جنبشی می‌تواند به دارایی‌های زمینی وارد کند، برجسته کرده است. چنین حملاتی بر تداوم عملیات نظامی و اطلاعاتی ارتش اسرائیل، تداوم عملیاتی زیرساخت های حیاتی ملی و توانایی حفظ زندگی عادی تأثیر می گذارد.

این در تضاد شدید با استفاده استراتژیک و گسترده دشمنان ما از حوزه زیرزمینی است. دشمنان ما خیلی قبل از اینکه مزیت قابل توجه ارائه شده توسط حوزه زیرزمینی را انجام دهیم درک کرده بودند. آنها آن را به عنصر اصلی استراتژی خود تبدیل کردند و از آن برای به دست آوردن محافظت نسبی در برابر شناسایی و حمله استفاده کردند. این امر به آنها درجاتی از تداوم عملیات نظامی و ملی، هم در دفاع و هم در حمله، بخشیده است. ارتش اسرائیل و ارتش ایالات متحده در بیشتر موارد بر چالش های ناشی از حوزه زیرزمینی غلبه کرده اند.

با این حال، انجام این کار مستلزم تلاش هایی نامتناسب با مقیاس تهدید بود. در پایان این فرآیند، دشمن واقعا آسیب جدی دیده بود، اما از بین نرفت. دکترین نظامی که دشمنان ما عمدتا بر اساس مزیت های حوزه زیرزمینی ساخته بودند، به طور قابل توجهی توانایی های عملیاتی اسرائیل را تضعیف کرده است.

توانایی‌های زیرزمینی آنها در جنوب، شمال و تئاترهای دورتر، اسرائیل را ملزم به توسعه قابلیت‌های تخصصی، گران‌قیمت و پیچیده اطلاعاتی، عملیاتی و جنبشی برای مقابله با تهدید و ممانعت از ادامه بهره‌برداری دشمن از این مزیت کرده است. کمیته ناگل در مورد بودجه دفاعی، که در مقاله‌های قبلی به‌طور مفصل در مورد آن بحث کردم، به این موضوع پرداخت و به عنوان طرحی ضروری برای توسعه یک راه‌حل ملی، اسرائیل را پیشنهاد کرد. تداوم عملیات مربوط به امنیت و غیرنظامی. یکی از دلایلی که انتخاب کردم

در این مورد در هفته ای که کنست جدید سوگند یاد کرد، بنویسید که دو عضو کمیته ناگل که قویا از این توصیه ها حمایت کردند و شخصا مسئول تهیه بخش هایی از آنها بودند، اکنون در سمت های تصمیم گیری کلیدی هستند. سرهنگ (رز) تالیا لنکری در مقامی عالی در لیست اسرائیل بیتنو به کنست انتخاب شد و سرتیپ. ماهران پروزنفر به عنوان مدیر بخش بودجه در وزارت دارایی فعالیت می کند.

آنها باید از این فرصت برای پیشبرد این موضوع مهم استفاده کنند. درجاتی از تداوم عملیات نیز می تواند از طریق افزونگی و امکانات جایگزین روی زمین حاصل شود. میزان امکان پذیر بودن این امر بستگی به سطح ریسکی دارد که تصمیم گیرندگان مایل به پذیرش آن هستند. با این حال، با فرض ایجاد راه حل مناسب، چنین راه حل هایی کمتر مؤثر بوده و به مرور زمان هزینه کمتری نیز نخواهد داشت. فرماندهی جبهه داخلی با همکاری مقامات محلی و تحت هدایت رهبری سیاسی، مسئولیت اصلی برنامه ریزی و ساخت کشور را بر عهده دارد.

l زیرساخت های زیرزمینی، از جمله حفاظت از جمعیت در مواقع اضطراری. این در مسئولیت دولت برای دفاع مدنی و حفاظت از جمعیت است. یکی دیگر از بخش های مهم آماده سازی برای تداوم عملیات، توانایی ایالت برای تامین بی وقفه آب، غذا، خدمات پزشکی، ارتباطات و غیره برای شهروندانش است.

دولت باید این موضوع را نیز مورد توجه قرار دهد. اصول اصلی و پاسخ مورد نیاز مشکل اصلی این است که، به استثنای چند استثنا، زمانی که زیرساخت های ملی ایجاد می شود، چه نظامی و چه غیرنظامی، رسما به عنوان زیرساخت حیاتی تعیین شده باشد یا نه، تداوم عملیات عموما نه مطرح می شود و نه مورد توجه قرار می گیرد.

به عنوان مثال می توان به پایگاه های نظامی، مراکز فرماندهی و کنترل، انبارهای تدارکات اضطراری، خطوط تولید مهمات، نیروگاه ها، پالایشگاه ها، مراکز داده و تأسیسات ذخیره سازی ملی اشاره کرد. ارتش در کمیته های برنامه ریزی منطقه ای و ملی نمایندگی می کند، اما تنها نیازهای مستقیم خود را نشان می دهد. حتی پس از آن، معمولا به غیر از چند مورد، به حوزه زیرزمینی چشم پوشی می کند. فرآیندهای تایید از یک رویکرد پایین به بالا پیروی می کنند: توسعه دهنده مکان و کم هزینه ترین روش ساخت و ساز را که متناسب با نیازهای خود است پیشنهاد می کند.

در نتیجه، یک طرح کامل و موقعیت جغرافیایی و فیزیکی انتخابی آن، چه در بالای زمین و چه در زیر زمین، ممکن است مورد تایید قرار گیرد، حتی اگر مشکلات امنیتی ایجاد کند، نتواند حفاظت کافی را ارائه دهد یا شامل ساخت و سازهای زیرزمینی کافی نباشد. استفاده از حوزه زیرزمینی برای حفاظت تقریبا همیشه در مرحله برنامه ریزی به دلیل ملاحظات بودجه حذف می شود، یا حتی برای بحث مطرح نمی شود.

دلیل اصلی این است که مسئولیت حفاظت از زیرساخت های ملی، و در نتیجه تضمین تداوم عملیات در سطح ملی، بین شکاف های اسرائیل قرار می گیرد. هیچ نهاد واحدی مسئول دیدن تصویر کامل ملی در مورد نیازهای امنیت ملی مربوط به ساخت و ساز و بودجه آن نیست. کمیته ناگل چه توصیه‌ای داشت؟ کمیته ناگل اساسا بر مسائل نظامی و امنیتی متمرکز بود و کمتر بر حفاظت از جبهه داخلی که خارج از محدوده اصلی وظایفش بود تمرکز داشت.

با این وجود، توصیه می‌کند تا جایی که ممکن است زیرساخت‌های ضروری را در زیر زمین یا درون کوه‌ها با استفاده از تونل‌ها قرار دهید. ساخت زیرساخت های مبتنی بر تونل که از موقعیت جغرافیایی و توپوگرافی بهره می برد، مقرون به صرفه ترین رویکرد است. حفاظت تقریبا مطلق است و هزینه‌های تونل‌سازی کاهش می‌یابد، به‌ویژه به دلیل پیشرفت‌های فناوری در این زمینه، به‌ویژه برای کاربردهای غیرنظامی. تجربه گسترده و موفقی در سرتاسر جهان با ذخیره‌سازی سوخت در زیر زمین یا در تونل‌ها، بدون هیچ آسیب زیست‌محیطی شناخته‌شده وجود دارد.

بسیاری از کشورها قبلا تشخیص داده‌اند که ذخیره‌سازی زیرزمینی نفت و فرآورده‌های نفتی و مسلما مهمات، از نظر ایمنی، عملیات و حفاظت از محیط‌زیست بر ذخیره‌سازی روی زمین ارجحیت دارد. مزیت دیگر تونل‌ها این است که می‌توان به یک تأسیسات از یک یا حداکثر دو ورودی دسترسی داشت. این می تواند صرفه جویی درازمدت قابل توجهی ایجاد کند زیرا نیازی به ایمن سازی کل محیط زیرساخت وجود ندارد. فقط نقاط دسترسی باید محافظت شوند.

البته، این مزیت یک اشکال قابل توجه نیز دارد: حمله ای که ورودی را برای مدت طولانی مسدود می کند، از دسترسی و استفاده از تسهیلات جلوگیری می کند و می تواند به افرادی که در داخل آن به دام افتاده اند آسیب جدی برساند. اسرائیل این کار را با برخی از تأسیسات زیرزمینی در لبنان و ایران انجام داده است. اسرائیل چگونه باید پیش برود؟ • یک مفهوم ملی برای تداوم عملیات و ایجاد معیارهایی برای شناسایی زیرساخت های ملی، نظامی و غیرنظامی، که باید از طریق استفاده از حوزه زیرزمینی محافظت شوند.

ضوابط را تعیین کنید و تصمیم بگیرید که آیا آن را جابجا کنید یا یک تأسیسات زیرزمینی ثانویه برای پشتیبانی از آن بسازید. • نمونه هایی از زیرساخت های حیاتی نظامی و غیرنظامی شامل ستاد ملی و نظامی، مراکز فرماندهی و کنترل، زیرساخت های اطلاعاتی حیاتی، مکان های ذخیره مهمات ضروری، خطوط تولید برای اجزا و سیستم های حیاتی، بیمارستان ها، بانک های خون، و تغییرات سیستم های انرژی، ارتباطات و آب مورد نیاز است. استفاده بهینه از منابع ملی و امکان تصمیم گیری در سطح ملی

. برای مثال، یک تصمیم می‌تواند مستلزم این باشد که هیچ ساختمان دولتی جدیدی بدون زیرساخت‌های زیرزمینی مناسب ساخته نشود. • زیرساخت‌های غیرنظامی عمومی مانند راه‌آهن، تونل‌ها، مراکز خرید و تأسیسات ذخیره‌سازی اضطراری مواد غذایی را ترسیم کنید و ملزم به گنجاندن اجزای زیرزمینی قابل توجهی در طراحی آن باشید. دولت می‌تواند تا حدی سرمایه‌گذاری را از طریق یارانه جبران کند.

در برخی موارد، این کار در حال حاضر انجام می شود، از جمله با راه آهن سبک، تونل های کارمل، و برخی بیمارستان ها. برای اجرای این پیشنهادها، یک اداره ملی باید به سرعت ایجاد شود تا راه حل های زیرزمینی ایجاد شود که تداوم عملیات را در سراسر کشور تضمین می کند. این اداره می تواند مستقیما زیر نظر نخست وزیر ایجاد شود، مانند اداره ملی سایبری و اداره ملی هوش مصنوعی، یا تحت برنامه زیرساخت ملی مورد نیاز برای ارائه نقشه و طرح مفهومی زیرساخت ملی و ارائه نقشه مورد نیاز برای شورای امنیت ملی. یک طرح اجرای بودجه برای اطمینان از تداوم

میزان عملیات با استفاده از دامنه زیرزمینی همچنین مهم است که ریاست، مقررات لازم را توصیه و پیش نویس مصوبات دولت را برای تطبیق پلان ها در یک دوره چند ساله تهیه کند. پلان عملیاتی ریاست باید شامل مراحل زیر باشد: 1. نقشه برداری و تهیه برنامه اقدام اولیه.2. برنامه ریزی دقیق و تصمیم گیری در مورد مراحل اجرا و بودجه های مورد نیاز.3. آغاز اجرا و به روز رسانی مستمر طرح و بودجه های آن. فرآیندهای نقشه برداری و برنامه ریزی باید در یک طرح ملی بین وزارتخانه ای به اوج خود برسد.

باری نباید بر دوش یک وزارتخانه و قطعا فقط بر دوش وزارت دفاع باشد وگرنه این طرح اجرا نمی شود. این موضوع مهمی است که سال هاست مورد غفلت قرار گرفته است. این امر باید در مرکز توجه تصمیم گیرندگان ملی باشد نه اینکه صرفا از منظر نظامی یا امنیتی مورد توجه قرار گیرد. اجرای کامل چنین طرحی به بودجه بسیار زیادی نیاز دارد، بنابراین سرمایه گذاری باید در طول سالیان متمادی گسترش یابد. اسرائیل در استفاده از حوزه زیرزمینی از همه کشورهایی که با آن ها مواجه است فاصله زیادی دارد. زمان یک تغییر مهم فرا رسیده است. (رز.) پروفسور

ژاکوب ناگل از اعضای ارشد بنیاد دفاع از دموکراسی ها (FDD) و استاد دانشگاه تکنیون است. او مشاور امنیت ملی نخست وزیر بنیامین نتانیاهو و سرپرست شورای امنیت ملی بود.