«I Am the Night» قهرمانان ناخوانده‌ای را که «بتمن: سری انیمیشن» را نمادین ساختند در کانون توجه قرار می‌دهد.

هر زمان که کلمات «بتمن: سری انیمیشن» روی صفحه نمایش شما ظاهر می شود، همیشه به یکی از سه چیز فکر می کنید. می‌خواهید این مجموعه را برای چندمین بار از نو تماشا کنید، با بازی‌های نسل مارک همیل و کوین کانروی در نقش جوکر و بتمن، و خاطرات آن را که بهترین سریال انیمیشن تمام دوران است، مرور کنید.

اگرچه همه موارد بالا برداشتی بسیار ولرم است، اما فکر کردن به مجموعه انیمیشنی کامیکس دی سی اغلب به خاطرات نوستالژیک فرو می رود که به بروس تیم بی نظیر به عنوان تنها دلیل کارآمد بودن نمایش اشاره می کند. او مطمئنا ضروری بود، اما من شب هستم: تاریخچه غیرمجاز نهایی بتمن: سریال انیمیشن، نوشته روزنامه‌نگار و نویسنده دانیل داکری (بچه‌های هیولا)، از عبادت مولف عبور می‌کند تا به این موضوع توجه کند که سریال چگونه یک قمار جمعی بود که توسط یک دهکده خلاق نمادین ساخته شد.

I Am the Night: The Ultimate Unauthorized History of Batman: The Animated Series تاریخچه روایت BTAS را شرح می دهد. در میان 304 صفحه از مطالب آرشیوی و مصاحبه‌های اختصاصی Dockery که با کارکنان کلیدی مرتبط با نمایش انجام شده است، این کتاب حکایت‌های تولیدی را به تصویر می‌کشد که تغییر چشمگیر نمایش را از انگ کارتون‌های صبح شنبه بررسی می‌کند. برای ابهام‌زدایی از افزایش شهاب‌سنگ BTAS، Dockery حتی بی‌ضررترین ادعاها را از طرفداران آنلاین خود بررسی کرد - با کندوکاو در آرشیوها و ردیابی افراد درگیر برای تأیید جزئیاتی که اکثر بینندگان هرگز سؤال نمی‌کنند.

داکری به io9 می‌گوید: «چند مواقعی وجود داشت که چیزی که به عنوان یک دانش عمومی در نظر گرفته می‌شد، به اندازه کافی از سرآستین به عنوان واقعیت می‌گفتند که به واقعیت تبدیل می‌شد. این برای من کار بزرگی به نظر نمی رسد که بگویم، "می دانید، بازی Batman: The Animated Series" علیه Goof Troop بود و در حال شکست دادن Goof Troop بود. دیدم که مردم می گویند، "اوه، این در حال شکست دادن زمان دیزنی بود. من می گفتم، "من می خواهم جایی پیدا کنم که آن را بگوید.

داشتم روزنامه Newspaper.com را جست‌وجو می‌کردم و سعی می‌کردم تا آنجایی که می‌توانم نمونه‌های زیادی پیدا کنم تا از این ادعای عجیب حمایت کنم که بله، Batman: The Animated Series در رتبه‌بندی‌ها از Goof Troop شکست می‌خورد. چنین چیزهایی ممکن است برای کسی که اشتباها در Reddit پست می‌کند مهم نباشد، اما برای من مهم بود و می‌خواستم آن را درست انجام دهم.»

مسلما قبل از خواندن کتاب داکری در همین تله افتادم. مانند بسیاری از طرفداران مرد عنکبوتی که هر رقیب جدیدی را علیه دنباله سم ریمی قضاوت می کنند، من هر پروژه انیمیشنی جدید بتمن را به عنوان یک رفراندوم در مورد اینکه آیا تیم درگیر بوده یا اینکه می تواند هیبت BTAS را دوباره به دست بیاورد تلقی می کنم. کار داکری این روایت مولف پارااجتماعی را قطع می‌کند و تیم خلاق همه‌ستاره‌ای را نشان می‌دهد که در واقع این سریال را به بخشی از دوران کودکی من تبدیل کرده‌اند.

افرادی مانند شرلی واکر آهنگساز، اریک رادومسکی یکی از خالقان، شان کاترین درک و مایکل ریوز ویراستاران داستان، آلن برنت و تام روگر نویسندگان و بسیاری دیگر.

داکری گفت: «با ساختن آن در نمایش بروس تیم، احساس می‌کنم به افراد بی‌شماری که در [BTAS] کار می‌کردند بدی کرده‌ام. در مورد بتمن، این می‌تواند این باشد که این شخص به شخصیت فکر می‌کرد، اما این شخص فیلم‌نامه را نوشت، اما این شخص به پس‌زمینه فکر می‌کرد، اما این شخص، زمانی که کارگردانی می‌کرد، به این چرخش داستانی فکر می‌کرد که لایه‌ای اضافه می‌کرد یا زاویه بازتاب را برای نحوه نگاه شما به یک شخصیت تغییر می‌داد.

در انجام تحقیق، حتی اگر قصد داشتم بگویم این شخص این کار را انجام داده است، به ناچار شخص دیگری تأثیر عمده‌ای بر [نمایش] داشته است.»

Dockery فقط به BTAS و حکایات پشت صحنه آن در سراسر کتاب نمی پردازد. I Am The Night دامنه خود را به بیرون گسترش می دهد. Dockery بررسی می‌کند که چگونه سازندگانش، که از ابتدایی ساده روی نمایش‌هایی مانند Duck Dodgers، Tiny Toon Adventures، و نمایش‌هایی از این قبیل کار می‌کردند، با هم متحد شدند تا تیم BTAS را تشکیل دهند. او همچنین بررسی می‌کند که BTAS چگونه بر موج سریال‌های انیمیشن دیگری که همزمان با آن پخش می‌شوند، مانند Captain Planet، Gargoyles، X-Men: The Animated Series، The Animaniacs، Freakazoid، تاثیر گذاشته است! و Spawn .

درست مانند بازیگرانی که بین استودیوهای دی سی و دنیای سینمایی مارول درگیر می شوند، BTAS نیز اثر انگشت خود را در آن نمایش ها به جا گذاشت زیرا همان استعداد خلاق به شکل گیری آنها کمک کرد. «من شب هستم» مانند ترکیبی از «مردان دیوانه» و یک مقاله ویدیویی درازمدت در یوتیوب خوانده می‌شود - منهای هرزگی خدمه پرخاشگر آن و وقفه‌های تبلیغاتی غیرمجاز برای محصولاتی که هرگز استفاده نمی‌کنید و اشتراک‌هایی که فراموش می‌کنید لغو کنید.

این کتاب مملو از نکات بسیار مهم است، مانند داستان اینکه چگونه دی سی کامیکس مجبور شد مجوز بتمن را از یک طرفدار تصادفی پس بگیرد. تیم با مسائل برون سپاری با استودیوهای انیمیشن دست و پنجه نرم می کرد زیرا نمایش روی کاغذ سیاه نشان داده شده بود. فرمان آویزان سندان برای راضی نگه داشتن نیکوکارشان، استیون اسپیلبرگ (و تمام پول او از Amblimation). و انسجام خلاقانه و تنش هایی که گهگاه بر سر نحوه نوشتن قسمت ها شعله ور می شد.

چیزی که داکری را در مصاحبه هایش شگفت زده کرد، پیچیدگی های تولید سریال بود. یکی از نمونه‌ها این بود که چگونه بریده‌های خبری مسائلی را که نمایش در زمان تولید با آن روبه‌رو بود، مانند تغییر گارد سردبیران داستان BTAS از درک به برنت، به‌عنوان یک موضوع اولیه بی‌اهمیت و منحصربه‌فرد در تاریخ بزرگ‌تر سریال مشخص می‌کرد. اما، در واقعیت، BTAS تماما آفتاب و رنگین کمان نبود. این سریال از موفقیت مطمئنی که طرفداران فکر می کنند دور بود.

هر گونه دست‌انداز جاده‌ای که با آن روبرو می‌شد، پیامدهایی داشت که به نویسندگانی رسید که همچنان در حین حرکت آن را کشف می‌کردند، واقعیتی که بسیاری از مردم در مصاحبه‌های خود با Dockery درباره آن صریح بودند.

صحبت کردن با افرادی که در اولین بار با چنین سرهای کوبنده ای کار می کردند، و برای آنها این گونه بود که "من آن را دوست نداشتم. برادران وارنر را دوست نداشتم. محیط را دوست نداشتم؛ برای من کار نکرد." کل آن موقعیت چیزی بود که برای من واقعا راضی کننده بود، اما همچنین واقعا شگفت انگیز بود که یاد گرفتم همه چیزهای درونی و بیرونی را به عنوان بخشی از چیزی که برای من قابل توجه بود. راه عظمت را نشان می دهد.»

یک لحظه از I Am The Night که به‌ویژه برایم روشن‌کننده بود، داکری بود که در حال کندوکاو در داستان‌های مربوط به قسمت دو قسمتی Clayface، «Feat of Clay» بود. بدیهی است که Clayface را با انتشار فیلم Clayface جیمز واتکینز در ذهن خود دارم، که بدون شک بازنویسی‌هایی از رفتار اصلی مایک فلانگان با فیلمنامه (که به قسمت BTAS اشاره کرد) را دیدم. به اندازه کافی طعنه آمیز، I Am The Night نشان می دهد که چگونه تولید آن قسمت های بنر فیلمنامه اصلی ریوز را تغییر داده است.

در اینجا گزیده ای از کتاب آمده است که نشان می دهد چگونه دو نفره می توانست مسیری متفاوت و عاشقانه تر را طی کند.

فیلمنامه ریوز برای آن طولانی و بلندپروازانه بود، اما بدون چند لحظه حساس نبود. رابطه بین مت هاگن و دوستش تدی در حال حاضر معمولا در قالب یک رابطه همجنس‌بازی است، با انزجار کلیفیس از خودش و تمایل به تغییر که منعکس کننده نفرت از خود است که می‌تواند در یک جامعه اقلیت رخ دهد که اغلب مجبور هستند جنبه‌هایی از خود را از ترس تعصب پنهان کنند. برد رادر، که روی اکثر استوری‌بردها کار می‌کرد، این موضوع را نیز همینطور دید. رادر می‌گوید: «آنچه پیش روی من بود، یک رابطه همجنس‌بازی ناگفته بود که بلافاصله متوجه آن شدم.

"این به من اطلاع داد که چگونه آن قسمت را سوار شدم و سعی کردم آن را همدلانه تر کنم." کوین آلتیری، که کارگردانی اپیزود را بر عهده داشت و رادر را وادار کرد تا با توانایی‌های کلی‌فیس تمام تلاش خود را بکند و به نگرانی‌های مربوط به بودجه توجهی نداشته باشد، تعلیق آن را دوست داشت. جاسوسی وجود داشت، با استفاده از هاگن برای باج‌گیری از برایس وین، و آشکار شدن آهسته توانایی‌های Clayface در تغییر شکل. اما هنوز راه‌هایی برای سفت‌تر کردن و بهم ریختن کارها وجود داشت، و آلتیری به دلیل انجام ویرایش فیلمنامه‌اش زمانی که احساس می‌کرد چیزهایی کم است، مشهور می‌شد، که گاهی باعث تعجب نویسندگان می‌شد.

بنابراین وقتی دید که ریوز یک سکانس طولانی را نوشته است که شامل بتمن در تعقیب یک پلیس است (در نهایت متوجه شد که Clayface است)، آلتیری تصمیم گرفت زودتر از موعد کار را بکشد و Clayface را با نوعی ترس و وحشت آشکار کند.

با انیمیشنی از TMS Entertainment، استودیوی ژاپنی که پشت ماجراهای قانون شکن دیوانه انیمه Lupine the 3 قرار داشت، مطمئنا عالی به نظر می رسید. در هر صورت، "Feat of Clay: Part II" جواهر این همکاری بود، با TMS به زودی از تلاش های BTAS خود به دلیل کار مورد نیاز هنرمندان و غرامتی که به آنها اعطا می شد، عقب نشینی کرد. استودیو به سراغ دیگر سریال‌های برادران وارنر رفت و تیم را به این باور رساند که هنرمندان نیز احتمالا فقط می‌خواستند با اسپیلبرگ کار کنند.

آلتیری فورا پیامدهای ویرایش خود را احساس کرد: "هر دو سردبیر داستان عصبانی بودند. از کاری که من انجام دادم متنفر بودند." در ذهن آلتیری، این انتخاب اقتصادی و هیجان انگیزتر بود. او می‌گوید: «این سه صفحه از فیلمنامه از بین رفته بود. و علیرغم اشتیاق ریوز به تمرکز بر کارآگاهی بتمن، کاری که او می‌توانست در حالی که بتمن دنبال پلیس خاکی می‌رفت، به شکلی سخت نشان می‌داد، برنت آخرین تماس را برقرار کرد. برنت حتی کمی لمس کرد، جایی که کلی فیس، که مشتاق بود دهان کسی را ببندد، مقداری خاک از گونه‌اش پاره می‌کند و آن را به‌عنوان یک گیج موقت به دهان مرد می‌زند.

ناخالص . . . اما خیلی باحال

«Fat of Clay: Part II» به دور از نرم‌ترین نمونه انیمیشن به‌عنوان یک جامعه است، همان‌قدر که پر از نفس‌های کبود شده و اختلافات خلاقانه بود (و سپس، به‌نوعی، نتایج تماشایی). رادر همچنین از دست آلتیری به خاطر تغییرات در قسمت عصبانی شده بود. در طول استوری‌بوردها، او به رابطه بین هاگن و تدی توجه می‌کرد و پیوند آنها را تا جایی که می‌توانست روشن می‌کرد (در محدوده کارتون‌های روزهای هفته و بعد از ظهر در اوایل دهه 90).

شیمی آنها، از نحوه آویزان شدن تدی به بازوی هاگن در لحظات شادی گرفته تا ناامیدی آشکار از اتصال در حال فروپاشی آنها، بسیار واضح است. پایان قرار بود یک روایت بصری دیگر باشد: در داستانی مستقیما از یک عاشقانه کلاسیک هالیوود، "من آن را سوار کرده بودم تا تدی تا شب راه برود، و زن (کلیفیس در لباس مبدل) برگردد و نگاه کند، و قطره اشکی از صورتش پایین بیاید. سپس به عقب برمی گردد و در جهت مخالف راه می رود." آلتیری آن را خنثی کرد.

در پایانی که می‌بینیم، تدی دور می‌شود و کلی‌فیس، که تبدیلش به یک هیولا کامل شده است، در حالی که به‌عنوان یک زن تماشاچی مبدل شده است، به خودش می‌خندد. او [آلتیری] این کار را به روش خودش انجام داد و این واقعا من را ناراحت کرد.»

جای تعجب نیست که نیمه دوم I Am The Night این احساس اجتناب ناپذیر را لمس می کند که هیچ نمایش دیگری مانند Batman: The Animated Series نخواهد بود. داکری به io9 گفت که انیماتورها و نویسندگانی که برای کتاب با او مصاحبه کرده است، این احساس را دارند. بیشتر اینها به صنعت انیمیشن برمی گردد که به طور کلی مانند گذشته کار نمی کند. در دوران پخش جریانی، برای شرکتی مانند برادران وارنر (و مدیران آن) سخت‌تر است که از یک برنامه با بودجه و امنیت مورد نیاز برای حمایت از مجموعه جدیدی از نمایش‌ها به همان اندازه که افراد پشت BTAS آزادانه پاهای خود را دراز می‌کنند، حمایت کنند.

"ما شاید نسل دوم انیمیشن‌سازانی را ادامه می‌دهیم که تحت تأثیر آن قرار گرفته‌اند. در اواخر کتاب. بروس تیم لحظه‌ای عالی دارد که در آن با افرادی که برای Batman Beyond می‌نویسند صحبت می‌کند، و همه آنها سعی می‌کنند قسمت‌های Batman: The Animated Series را بنویسند، و او می‌گوید، "نه، این کار را انجام نمی‌دهد."

«[BTAS] نمایشی است که اکنون از طریق صنعت منتقل شده است، و نسل‌های متعددی اکنون آن را پیدا می‌کنند، و هر دو از آن الهام گرفته‌اند و از آن تقریبا مانند یک راهنمای نحوه برخورد با شرکت‌های بزرگ استفاده می‌کنند.»

می‌توانید با خواندن I Am the Night: The Ultimate Unauthorized History of Batman: The Animated Series درباره چگونگی پیدایش مجموعه‌های انیمیشن دی‌سی و تأثیر آن بر چشم‌انداز انیمیشن همانطور که می‌شناسیم در عصر استریمینگ، بیشتر بخوانید.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.