Inhotim برزیل 20 سال دارد و به آینده ای فراتر از بنیانگذار خود می نگرد

اینهوتیم بیست سال پس از باز شدن در معرض دید عموم، یکی از تعیین کننده ترین تحولات تاریخ خود را پشت سر می گذارد. موزه هنر معاصر و باغ گیاه‌شناسی، که مجموعه‌دار برناردو پاز در مقیاس بی‌سابقه‌ای در شهر معدنی برومادینیو برزیل، با غرفه‌های فردی برای هنرمندان خاص، آثار تاریخی و مسیرهایی که در وسعت 346 هکتار امتداد دارند، تصور می‌کرد، بیشترین حضور سالانه خود را در سال 2025 با استقبال 365 بازدیدکننده ثبت کرد. اما پاز که زمین، گالری و 326 اثر را در سال 2022 به اینهوتیم اهدا کرد، دیگر در عملیات آن شرکت ندارد.

(او در اوایل سال جاری اعلام کرد که در حال ساخت موزه دیگری در کنار خانه است، در زمینی که اینهوتیم قصد داشت آن را گسترش دهد.)

مشاور آلن شوارتزمن، یکی از بنیانگذاران Inhotim و اکنون مشاور ارشد موزه آتی برناردو پاز، این دو پروژه را "دو نیمه از یک بدن" توصیف کرد. آنها یک بنیانگذار، مرز، و جاه طلبی مشابهی دارند: ایجاد تجربیاتی پیرامون آثار هنری که نمی‌توان آن‌ها را در یک موزه معمولی به همان شکل ارائه کرد. همانطور که اینهوتیم قبل از افتتاح عمومی آن در سال 2006 شکل گرفت، حتی بنیانگذاران آن هم نمی دانستند که آیا مردم برای بازدید از بلو هوریزونته تقریبا 37 مایلی جنوب شرقی از بلو هوریزونته سفر می کنند یا خیر.

شوارتزمن در مصاحبه ای با ARTnews گفت: "ما فکر می کردیم شاید اگر چند صد نفر در هفته بیایند، موفق می شویم." "خب، اکنون شما تا 10000 نفر در یک روز خوب آخر هفته دارید."

برای بیش از یک دهه، پاز، یک غول سابق معدن، بودجه را برای به دست آوردن آثار هنری، سفارش پروژه های بزرگ و ساخت غرفه برای هنرمندان اختصاص داد. اما به گفته شوارتزمن، با گذشت زمان، چالش حفظ این مؤسسه، ایجاد هیئتی را ضروری کرد که در سال 2012 برای مدیریت تصمیم‌گیری، کمک مالی و جمع‌آوری کمک مالی تأسیس شد. این جدایی یکباره اتفاق نیفتاد و خالی از جنجال نبود. پاز در سال 2017 از ریاست هیئت مدیره Inhotim کنار رفت، همان سالی که دادگاه بدوی او را به جرم پولشویی محکوم کرد.

(یک دادگاه استیناف او را در سال 2020 تبرئه کرد.) پنج سال بعد، او اینهوتیم را به اینهوتیم اهدا کرد که شامل تمام هنرها و باغ گیاه شناسی سرسبز 140 هکتاری آن بود.

در حالی که Paz دوباره شروع به ساخت و ساز می کند، Inhotim در حال حاضر بیستمین سالگرد خود را از موضع قدرت جشن می گیرد. این موزه اکنون دارای 19 گالری است که بیش از 900 اثر را به نمایش می گذارد. 12 فضا به طور دائم به آثار هنرمندان اختصاص داده شده است، در حالی که هفت فضا برای نمایشگاه های موقت استفاده می شود. در کنار شرکت های معدن، اینهوتیم یکی از کارفرمایان اصلی منطقه است که نزدیک به 70 درصد از کارکنان آن در برومادینیو زندگی می کنند. از زمان افتتاح، اینهوتیم پذیرای نزدیک به 5 میلیون بازدید کننده از سراسر جهان بوده است.

Hélio Oiticica، Invenção da Cor، Penetrável Magic Square #5، De Luxe، 1977، نمای نصب، در Instituto Inhotim. عکس جولیا لاناری

در میان شناخته شده ترین جاذبه های Inhotim می توان به غرفه های اختصاص داده شده به Yayoi Kusama، Adriana Varejão، Hélio Oiticica، Doug Aitken و Tunga اشاره کرد. آنها شامل تاسیسات غوطه ور، آثار تاریخی و پروژه های خاص سایت هستند که با مقیاس موزه امکان پذیر شده اند، که بسیاری از آنها را نمی توان به همان شکل در یک محیط موزه مرسوم ارائه کرد. آنها با هم ایده تعیین کننده اینهوتیم را منعکس می کنند: آثار هنری که در رابطه نزدیک با معماری و چشم انداز اطراف تصور شده اند.

دری آندراده، متصدی اینهوتیم، در مورد آینده موسسه به ARTnews گفت: "هنرمندان برزیلی همیشه بخشی از برنامه کیوریتوری ما خواهند بود، اما ما همچنین توجه خود را به آمریکای لاتین معطوف کرده‌ایم. می‌توانم بگویم که ما به جهان به عنوان یک کل نگاه می‌کنیم، با یک برنامه بسیار متنوع."

برنامه بیستمین سالگرد نشان می دهد که چگونه این چشم انداز در حال شکل گیری است. سه نمایشگاهی که در ماه آوریل افتتاح شد، بر هنرمندان برزیلی و تاریخ موزه متمرکز است. پرمخاطب ترین نظرسنجی بزرگ دالتون پائولا است. "Dupla Cura" که توسط Beatriz Lemos اداره می شود، شامل آثاری از سال 1999 تا به امروز، در زمینه نقاشی، نصب، عکاسی و ویدئو، کاوش در حافظه سیاه، معنویت آفریقایی- برزیلی، دوران کودکی و شفا است.

Contraplano از Laís Myrrha، در نمای Inhotim. عکس ایکارو مورنو

در فضای باز، Laís Myrrha’s Contraplano به شکل یک سازه بتنی الهام گرفته شده از ساختمان اسکار نیمایر در بلو هوریزونته است. این اثر که در منطقه‌ای شکل گرفته از معدن می‌گذرد، عناصر مدرنیسم برزیلی و ساختارهای قدرت را با منظره میناس گرایس به گفتگو می‌آورد.

داوی د جسوس دو ناسیمنتو برای نمایشگاهش با عنوان «توروروما»، یک اصطلاح توپی که رودخانه ای را در جریان کامل تداعی می کند، گالری بازسازی شده برای پروژه را به تجربه ای با الهام از رودخانه سائو فرانسیسکو در شمال اینهوتیم تبدیل می کند. این چیدمان ترکیبی از نقاشی‌ها، ویدئوها، مجسمه‌های حکاکی شده قایق رودخانه‌ای به نام کارانکا و شبکه گسترده‌ای از ریشه‌هایی است که از قالب‌های درختان زادگاهش پیراپورا، در شمال میناس گرایس، ریخته شده است.

برنامه سالگرد در 14 نوامبر با «À Céu Aberto»، نمایشگاهی بر اساس تحقیقات آرشیوی و آثار مجموعه Inhotim، و بازگشایی «قتل کلاغ‌ها» اثر جانت کاردیف ادامه خواهد یافت.

نمای نصب «davi de jesus do nascimento: Tororoma»، 2026، در Inhotim. عکس ایکارو مورنو

برای آندراد، آینده اینهوتیم هم توسط کمیسیون های جدید و هم تمرکز مجدد بر آنچه که موزه در حال حاضر در اختیار دارد، شکل خواهد گرفت. او گفت: «گام بعدی، بازدید مجدد از مجموعه خودمان خواهد بود. "اگر Inhotim را با موزه های دیگر مقایسه کنید، خواهید دید که مجموعه ما کوچک است. ما کمتر از 1000 اثر داریم."

به گفته آندراد، این تاکید مجدد بر سفارش‌ها به یکی از ایده‌های پایه‌گذاری اینهوتیم بازمی‌گردد: دعوت از هنرمندان برای توسعه آثار به‌طور خاص برای سایت. برنامه‌های آینده پروژه‌های جدید را با ارزیابی مجدد مجموعه و گالری‌های دائمی، هم از نظر ساختاری و هم از نظر کیوریتوری، ترکیب می‌کنند.

آندراده در پاسخ به این سوال که آیا خروج پاز باعث از دست دادن حامیان مالی موزه شده است، آندراده پاسخ داد: "برعکس، با رفتن او، ما شروع به جمع آوری پول از طریق قوانین مشوق فرهنگی برای نگهداری موزه در سطوح شهرداری، ایالتی و فدرال کردیم." (اینهوتیم اکنون یک سازمان غیرانتفاعی خصوصی است که از قانون فدرال روآنه برزیل و قانون مشوق فرهنگی دولتی میناس گرایس و همچنین کمک های مالی افراد و بنیادهای خصوصی بهره می برد.)

نمای نصب نمایش انفرادی دالتون پائولا در سال 2026 در Inhotim. عکس ایکارو مورنو.

با این حال، آنچه در لبه Inhotim ساخته می‌شود را نمی‌توان از آینده این مؤسسه جدا کرد. به گفته شوارتزمن، پاز از قبل به این فکر می کرد که بعد از تکمیل کمک مالی چه خواهد شد. مشاور به یاد می آورد: «و هنگامی که این کار را انجام داد، برناردو گفت: «من برای پروژه دیگری آماده هستم».

پاز به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین زمین‌داران منطقه، به بخش دیگری از مجموعه خود روی آورد که اتفاقا مستقیما در کنار Inhotim بود. دو پروژه برنامه ریزی شده برای موزه برناردو پاز که در سپتامبر آینده افتتاح می شود، در ابتدا برای اینهوتیم در نظر گرفته شده بود: یک کمیسیون مایکل هایزر و خانه ای برای یک اثر بزرگ از آنیش کاپور.

شوارتزمن گفت: «فکر می‌کنم این به نوعی قسمت دوم تفکر [او] می‌شود. «البته از نظر نهادی، نحوه عملکرد این دو نهاد، لزوما باید متفاوت باقی بماند.»

شوارتزمن گفت که هنوز گفتگوهای رسمی بین پاز و مدیریت اینهوتیم صورت نگرفته است، اما او می تواند تصور کند که روزی این دو موزه با هم جمع شوند. (اینهوتیم از اظهار نظر در مورد همکاری احتمالی آینده با موزه برناردو پاز خودداری کرد.)

جولیا ربوکاس، مدیر هنری Inhotim در ایمیلی به ARTnews نوشت: «چالش از سال 2026 به بعد، ساختن یک Inhotim ماندگار است که همچنان نوآورانه و مرتبط باشد.»