Inside Madonna's Confessions II: تهیه کننده استوارت قیمت یکی از بهترین آلبوم های سال را عمیق می کند

مدونا به همان اندازه جاه طلب بود که در جلسات استودیو Confessions II در 3 جولای حضور داشته است، که حرف های زیادی می زند. برای دنباله اعترافات در کف رقص در سال 2005، او دوباره با تهیه کننده آن آلبوم، استوارت پرایس، متحد شد و یک مجموعه دی جی بی امان از آلبومی ساخت که شامل برخی از عاطفی ترین آهنگ های او نیز می شود: دونوازی با دخترش لولا ("The Test") و ترانه های دلخراش (Christial) و "برادر ناپدید شده او" Ciccone ("شکننده").

او قدرت آتش پاپ کامل خود را نیز با آهنگ‌هایی از دوئت سابرینا کارپنتر «Bring Your Love» به خاطره دهه هشتاد «Danceteria» به ارمغان می‌آورد. همه اینها به برنده شدن مدونا هنرمند سال در VMAs امسال کمک کرد، جایی که او نمایش را با اجرای پر از ستاره‌های مهمان افتتاح کرد که اولین بار در 23 سال اخیر در نمایشگاه جوایز بود.

مدونا و پرایس در اولین روز بازگشتشان به استودیو، «خوب برای روح» را نوشتند و این آهنگ را برای همه چیزهایی که بعد از آن دنبال شد، تنظیم کرد. پرایس می‌گوید: «ما به لندن به استودیوی من آمدیم، و فقط گفتیم، «بیایید یک هفته کار کنیم و ببینیم چه می‌شود». "و از همان روز اول بود، ما بلافاصله یک آهنگ جدید داشتیم. فکر می کنم "خوب برای روح" بود. و فکر نمی کنم هیچ کدام از ما واقعا تصدیق کنیم که چه چیز عالی بود.

ما فقط در لحظه بازی کردیم و موسیقی را درست کردیم.» او می‌گوید: «این آهنگ واقعا به‌عنوان یک آهنگ ساده در مورد این که لمس چه حس خوبی دارد، در مورد اینکه چگونه ارتباط احساس خوبی دارد، درباره اینکه چگونه رها کردن موهای شما احساس خوبی دارد ظاهر شد. و این واقعا فصل جدیدی از ترانه‌نویسی را باز کرد، فکر می‌کنم که در این لحظه بیشتر بر روح مدونا مبتنی بود. من واقعا احساس می‌کنم که قوی‌ترین هنر او زمانی خلق می‌شود که او آن صراحت مستقیم را در مورد زندگی داشته باشد.»

نامگذاری آلبوم Confessions II یک پیشرفت طبیعی از همکاری مجدد این دو بود. او می‌گوید: «فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز این است که این ادامه چقدر طبیعی بود. "فکر می‌کنم حس زمان کاملا غیرعامل بود. من فقط عاشق نوشتن او، نحوه صدایش، نحوه جمع شدن آهنگ‌ها، چقدر انجام دادن آن بودم. از همان اوایل، شاید در هفته دوم کار، کاملا واضح بود که در واقع صدای Confessions، از جمله چیزهای دیگر، واقعا صدایی از همکاری ماست. بسیاری از موسیقی‌های غیرورزشی هستند.

... شما قبل از انجام آن درباره کاری که قرار است انجام دهید بحث نمی کنید. تو فقط انجامش بده و داشتن این نوع کوتاه نویسی غیرکلامی در کنار هم به شما امکان می دهد به سرعت در میان ایده ها حرکت کنید.

مدونا مصمم بود که به عقب نگاه نکند. پرایس می‌گوید: «اعترافات وان در سال 2005 است، و من فکر می‌کنم که نگاه کردن به گذشته فقط شما را به اینجا می‌رساند. "بنابراین واقعا باید یک چرخش جدید در مورد آنچه هست ارائه کنید، و من فکر می‌کنم که این رکوردی است که با سرکشی به آینده می‌نگرد. اگر Confessions One واقعا در مورد رقصیدن به عنوان آزادی است، Confessions II بسیار بیشتر در مورد رویارویی و پذیرش است. ... این ایده آسیب‌پذیری را به عنوان قدرت نشان می‌دهد. ... اعتراف با شرم همراه است.

اما Confessions II برای ما، این ایده را به‌عنوان قدرت و قدرت و شجاعت برای ...، می‌دانید، جسارت به اشتراک گذاشتن نیز دوباره چارچوب می‌دهد.» دی‌ان‌ای موسیقی خانه آلبوم از میکس‌تیپ‌های پرایس ساخته شده برای مدونا در جاده‌ها به دست آمد، و میکسی با «بوسه فرانسوی» لیل لوئیس روی آن جرقه «من احساس آزادی می‌کنم» را زد. در تور جشن، پرایس می‌گوید: «من فقط میکس‌های او را برای مهمانی‌ها می‌سازم یا برای تمرین کردن. و در آن نوع مراجعی بود که ما شروع به استفاده از آنها کردیم.

بسیاری از آن‌ها حول و حوش آلبوم‌های خانه‌ای بودند که من دوستشان دارم، هنرمندان خانه‌ای که دوستشان دارم... این کوین ساندرسون، دی‌جی پیر، فرانکی ناکلز، مستر فینگرز است... ما به نیویورک رفتیم... مدونا از خانه آمده بود و در آنجا مشغول گوش دادن به میکسی بود که "بوسه فرانسوی" روی آن بود. ... و بنابراین او آن را وارد کرد و مثل این بود که «من واقعا این آواز را در آن دوست دارم»، پرایس می‌گوید. این آهنگ با آهنگی ترکیب شد که «این حس هیپنوتیزمی داشت، قبل از اینکه ما به نیویورک برویم، در لندن ساخته شده بود».

و در نیویورک اتفاقی که افتاد این بود که ما آن دو قطعه موسیقی را با هم ترکیب کردیم، که واقعا نمونه‌ای از ایده‌های مدونا است، که فقط ایده‌ها را با هم تلاقی می‌کند، چیزهایی که او دوست دارد، چیزهایی که در استودیو احساسی ایجاد می‌کند. و سپس گفت: "فقط میکروفون را بگذارید. اجازه دهید شروع به ضبط کنم." مکان مقدس محل رقص به نوعی است، از آنجا بود که آن ایده ها شروع به ظهور کردند. مطالب مرتبط اندرو وات در فیلم او دیوانه 2026: مدونا، مک سی

آرتنی، استونز، گاگا آیا ما فقط آخرین VMA ها را دیدیم؟ تهیه‌کننده ون تافلر مدونا می‌گوید «دنستریا» یکی از لحظات عالی در تاریخ VMA بود، «اگر بدانم جهنم».

«خیانت» از قطعه ای اریک ساتی که تقریبا برای مرکز توجه پیانوی دختر مدونا مرسی در تور جشن استفاده می‌شد، به وجود آمد و به یکی از آهنگ‌های آلبوم درباره از دست دادن تبدیل شد. پرایس می‌گوید: «قبل از «دختر بد» در تور جشن، لحظه‌ای بود که دختر مدونا مرسی پیانو می‌نواخت. پرایس می‌گوید: "این لحظه‌ی باورنکردنی از نمایش بود. ساتی ایده‌ای برای بازی در آنجا داشت، اما ... احساس درستی برای آن لحظه نبود." "اما عشق به آن قطعه همیشه وجود داشت... آن قطعه نقطه شروع یک آهنگ شد.

و بنابراین فقط با خرد کردن کمی آن، مرتب کردن مجدد آن، و سپس ... در آن سبک "Hung Up" نیز، مانند اینکه فقط روی یک نمونه استراحت کنید، به اندازه کافی خوب نیست. چگونه می توانید آن را تمدید کنید؟... در طول این آلبوم، او چیزهای زیادی را پشت سر گذاشت. او گفت این موسیقی برای روح خوب است، درست است؟ او احساس می‌کرد که ساختن موسیقی در اتاقی که نمی‌تواند در آن حدس بزند، شفابخش است.

اما او همچنین چیزهایی در زندگی‌اش داشت که شامل از دست دادن نیز می‌شد، و این اتفاق با «خیانت» افتاد. او یکی از اعضای خانواده‌اش را از دست داد و آن را به بذر ایده‌ای غنایی تبدیل کرد... یکی از موهبت‌های بزرگ مدونا این است که می‌تواند بسیار خاص و در عین حال بسیار جهانی باشد.»

مدونا و پرایس هفته ای که بیماری برادرش کریستوفر رو به وخامت گذاشت، «شکننده» را نوشتند. پرایس می‌گوید: «فکر می‌کنم «شکننده» به‌عنوان یک ایده، در هفته‌ای بود که او ضرر دیگری داشت. "و باز هم، این چیزی است که من فکر می کنم برای نویسندگان، برای هنرمندان، بخش شغلی آن، حضور در آن یک تعهد واقعی به خودتان است. مثل اینکه، مهم نیست چه اتفاقی می افتد، من به آن استودیو خواهم رفت.

می دانید، بعضی روزها هستند که شما آن را دوست ندارید و خیلی مهم است که در آنجا حاضر شوید، زیرا این دلیلی که احساس نکردید ممکن است در واقع اولین دلیلی باشد که باید آن روز به استودیو بروید…. آن هفته که ما کار می کردیم، برادرش خیلی مریض بود و اوضاع بدتر شد و ما در آن زمان آهنگ می نوشتیم…. در اصل، «شکننده»، من فکر می‌کنم از نظر غزلی به نوعی صحبت کردن با خود بود. اما فکر می‌کنم آن‌چه که در آن هفته می‌گذرد، دقیقا به همان شکلی بود که ستاره‌ها صف می‌کشیدند، موضوعی بسیار جاری‌تر و مناسب‌تر.»