"این یک دنیای جدید است. کمی فاشیستی است و به پاسخ متفاوتی نیاز دارد: U2 در 50 سال زندگی مشترک - و ایمان بی‌قید آنها به انسانیت

آیا پس از چند آلبوم بسیار زیاد، آلبوم جدید U2، Carnaval de Luz، می تواند شکوه و عظمت آنها را بازگرداند؟ آنها درباره منیت های مردانه صحبت می کنند، با دالی پارتون کار می کنند، و توضیح می دهند که چرا، علی رغم ترامپ، هنوز به دموکراسی اعتقاد دارند - حداقل در گروه خود.

La Petite Maison، در نیس، شهرت خاصی به عنوان محل اقامت مشهور پنج ستاره دارد. بیانسه اینجا غذا می خورد. همینطور التون جان، تام کروز، هری استایلز و لئوناردو دی کاپریو، وعده‌های غذایی‌شان که توسط بنیانگذار رستوران، نیکول اداره می‌شود، و در چاپ‌های مختلف به‌عنوان «غیرعامل»، «بی‌نظیر» و «سخت‌انگیز» توصیف می‌شود (وقتی من می‌رسم او در کنار ورودی ایستاده است، و کافی است بگویم از اینکه طرف اشتباهی شماست، خیلی لذت نمی‌برد).

ورود U2 - که هنوز هم بدون شک یکی از بزرگترین گروه‌های موسیقی در جهان است، پس از گذشت 40 سال از زمانی که می‌توانستند خود را چنین نامی بگذارند، کافی است - به سختی زمزمه‌ای از علاقه‌مندی را در میان هم‌کلاسی‌های خود در زمان ناهار ایجاد می‌کند. پس دوباره، بونو یک بازیکن معمولی است. او در شب حمله تروریستی نیس، در روز باستیل در سال 2016 که در آن 86 نفر کشته شدند، در تراس بیرون غذا می خورد. او سر تکان می دهد و به میزی در پشت رستوران اشاره می کند: «از آن پنجره بالا رفتم و زیر آن پنهان شدم». او می افزاید: «نیکول پنهان نشد.» به خواندن ادامه دهید...