Jalen Hurts ترومبوز ورید عمقی و لخته های خون در ریه های خود دارد. در اینجا چیزی است که باید بدانید

جالن هرتس، کوارتربک فیلادلفیا ایگلز، در جریان بازی بین لس آنجلس رامز و فیلادلفیا ایگلز در 4 اکتبر 2026 در فیلد مالی لینکلن در فیلادلفیا، نگاه می کند. —Icon Sportswire—Getty Images

شبکه ESPN و NFL گزارش دادند که انتظار می رود Jalen Hurts بقیه فصل NFL را پس از تشخیص لخته خون در هر دو ریه توسط پزشکان از دست بدهد.

بر اساس بیانیه 19 اکتبر تیم، کوارتربک فیلادلفیا ایگلز دارای ترومبوز ورید عمقی (DVT) و آمبولی ریوی دو طرفه است. آنها گفتند که او از نظر بالینی پایدار است و هیچ محدودیت عملکردی قابل توجهی ندارد، اما به داروهای رقیق کننده خون نیاز دارد - و نمی تواند در فعالیت های تماسی، از جمله فوتبال، در حین مصرف آنها شرکت کند.

در بیانیه آمده است: «پیش‌آگهی جالن بسیار خوب است و ما انتظار بهبودی کامل داریم.

این خبر سوالاتی فراتر از فوتبال ایجاد می کند: چگونه لخته خون را تشخیص می دهید؟ درمان شامل چه مواردی می شود؟ و چرا برخی از افراد می توانند رقیق کننده های خون را پس از چند ماه قطع کنند در حالی که برخی دیگر آنها را مادام العمر مصرف می کنند؟ ما از پزشکانی که در مراقبت از هارتز نقشی ندارند پرسیدیم که همه باید بدانند.

نحوه تشخیص لخته خون احتمالی

ترومبوز ورید عمقی یا DVT زمانی اتفاق می‌افتد که یک لخته در ورید عمیق داخل بدن، اغلب در ساق پا، ایجاد می‌شود. این سیاهرگ‌ها خون را به سمت قلب برمی‌گردانند. دکتر جفری بارنز، متخصص قلب و عروق و متخصص پزشکی عروق در دانشگاه سلامت میشیگان، توضیح می‌دهد که آنها با لخته‌های خونی سطحی متفاوت هستند - تشخیص اصلی Hurts - که به پوست نزدیک‌تر هستند.

این تمایز اهمیت دارد زیرا لخته‌های ورید عمقی بیشتر ممکن است از بین بروند و از طریق قلب به ریه‌ها بروند. هنگامی که یک لخته در یک شریان در آنجا قرار می گیرد، باعث آمبولی ریه می شود.

DVT اغلب باعث درد، تورم و قرمزی یا رنگ پوست تیره تر می شود. بیماران معمولا به بارنز می گویند: "کل ساق پا و مچ پا ورم کرده است." یک پا ممکن است به طور قابل توجهی با دیگری متفاوت به نظر برسد.

آسیب دیدگی می تواند رد این علائم را آسان تر کند. بارنز می گوید: «اگر نگران این هستید که DVT دارید، مهم است که به سرعت مراقبت های پزشکی را دریافت کنید. به جای اینکه منتظر بمانید تا ببینید آیا از بین می رود یا خیر، از طریق پزشک، مراقبت های فوری یا بخش اورژانس به دنبال ارزیابی یک روزه باشید.

تنگی نفس بدون دلیل، درد قفسه سینه، سرفه خونی یا غش نیاز به مراقبت اورژانسی دارند زیرا می توانند نشانه آمبولی ریه باشند. دکتر استفان مول، هماتولوژیست و استاد پزشکی در دانشگاه کارولینای شمالی که یک کلینیک ورزشکاران و لخته های خون را اداره می کند، می گوید: سرفه خشک بدون سرماخوردگی، درد هنگام نفس عمیق یا ضربان قلب نیز می تواند سرنخ باشد.

برخی از آمبولی های ریوی فقط علائم خفیفی ایجاد می کنند - یا اصلا هیچ علائمی ندارند. مول می‌گوید که افراد ممکن است این ناراحتی را با برونشیت، ذات‌الریه یا کشیدگی ماهیچه اشتباه بگیرند.

لخته ها با افزایش سن بیشتر می شوند. سایر عوامل خطر عبارتند از: جراحی، آسیب، عدم فعالیت طولانی مدت، سرطان، برخی شرایط ارثی و داروهای حاوی استروژن. اما افراد جوان و فعال نیز می توانند آنها را توسعه دهند.

نحوه تشخیص و درمان لخته های خون توسط پزشکان

برای بررسی لخته شدن پا، پزشکان معمولا از سونوگرافی استفاده می کنند. آنها یک دستگاه دستی را روی پوست حرکت می‌دهند تا از رگ‌های زیرین عکس بگیرند و در حین حرکت به آرامی فشار می‌دهند. یک ورید طبیعی باید تحت این فشار صاف شود.

بارنز می‌گوید: با یک لخته، «نمی‌توانید آن را فشار دهید زیرا آن لخته جامد در راه است».

پزشکان معمولا از سی تی اسکن تخصصی برای یافتن لخته در ریه ها استفاده می کنند. بارنز می‌گوید یافتن آنها در هر دو ریه به خودی خود نشان نمی‌دهد که فرد چقدر بیمار است. پزشکان همچنین سطح اکسیژن، فشار خون و اینکه آیا قلب در تلاش برای پمپاژ خون از طریق ریه ها است را بررسی می کنند.

مول تاکید می کند که آمبولی های ریوی از موارد خفیف تا فوریت های پزشکی را شامل می شود. برخی از افراد نیاز به درمان در بیمارستان دارند، از جمله دارویی که لخته‌ها را حل می‌کند یا روشی برای برداشتن آنها. بسیاری دیگر را می توان با داروهای ضد انعقاد، که معمولا رقیق کننده های خون نامیده می شوند، درمان کرد.

رقیق کننده های خون به جلوگیری از رشد لخته ها و جلوگیری از تشکیل لخته های جدید کمک می کنند. مول می گوید: «آنها لخته های خون را حل نمی کنند. بدن شما به تدریج لخته موجود را تجزیه می کند، اگرچه برخی افراد با بافت اسکار باقی می مانند.

بارنز می گوید بسیاری از افراد مبتلا به DVT می توانند دارو را در خانه مصرف کنند. برخی از افراد مبتلا به آمبولی ریه کم خطر نیز می توانند.

درمان DVT یا آمبولی ریه معمولا حداقل سه ماه طول می کشد. مول می گوید: «در سه ماه اول رقیق کننده خون بدون وقفه است.

پس از آن، پزشکان احتمال لخته شدن دیگر را در مقابل خطر خونریزی ناشی از ادامه مصرف دارو می سنجند. چه چیزی باعث ایجاد لخته شده است به تصمیم گیری کمک می کند. فردی که پس از جراحی دچار این بیماری شده است، ممکن است پس از تکمیل درمان و برطرف شدن این خطر موقت، بتواند آن را متوقف کند. بارنز می‌گوید: «اما اگر این نوع از حالت طبیعی خارج شود، درمان طولانی‌مدت ممکن است منطقی باشد. سرطان، تداوم بی حرکتی و برخی اختلالات لخته شدن خون نیز می توانند بر این تصمیم تأثیر بگذارند.

مول می‌گوید داشتن یک اسکن که بهتر به نظر می‌رسد به‌طور خودکار به این معنی نیست که زمان قطع دارو فرا رسیده است. پزشکان معمولا به جای درخواست اسکن های مکرر برای مشاهده ناپدید شدن لخته، علائم را دنبال می کنند.

حتی فردی که مصرف روزانه دارو را قطع می کند، ممکن است به یک برنامه پیشگیری برای جراحی آینده یا دوره دیگری با افزایش خطر نیاز داشته باشد. مول می گوید: «عوامل خطر متفاوت است، و طول درمان متفاوت است، و بهبودی متفاوت است.

بهبودی چگونه به نظر می رسد

تشخیص لخته خون لزوما به این معنی نیست که باید روی مبل بمانید.

بارنز می گوید: «من از آنها نمی خواهم برای دویدن یا دویدن ماراتن بروند. "اما من می خواهم آنها بیدار باشند و تا جایی که می توانند راه بروند" و به تدریج هر روز کارهای بیشتری انجام می دهند.

حل شدن موضوع دیگری است. رقیق‌کننده‌های خون توقف خونریزی را سخت‌تر می‌کنند، بنابراین برخورد یا افتادن - به‌ویژه ضربه‌ای به سر - می‌تواند بسیار خطرناک‌تر شود. مول می‌گوید: وقتی صحبت از ورزش‌های تماسی مانند فوتبال به میان می‌آید، من به ورزشکاری اجازه نمی‌دهم با داروهای رقیق‌کننده خون بازی کند.

مول می‌گوید برای برخی از ورزشکارانی که به درمان طولانی‌مدت نیاز دارند، متخصصان ممکن است پس از سه ماه اولیه، یک برنامه دارویی به‌دقت مدیریت شده و متناوب را در نظر بگیرند. برای همه مناسب نیست و نیاز به نظارت متخصص دارد. بیماران برای انجام ورزش نباید دوز مصرفی را نادیده بگیرند. از پزشک خود بپرسید که به کدام فعالیت ها می توانید با خیال راحت بازگردید و چه زمانی.

حرکت پاها همچنین می تواند به کاهش خطر لخته شدن خون در آینده کمک کند. در پروازهای طولانی، بارنز توصیه می‌کند هر یک تا دو ساعت یک‌بار برای پیاده‌روی برخیزید. در حالی که نشسته اید، وانمود کنید که انگشت شست پایتان یک خودکار است و با آن حروف الفبا را دنبال کنید تا مچ پایتان حرکت کند و به پمپاژ خون در پاهایتان کمک کند. او می گوید: "شما می توانید این کار را فقط با نشستن روی صندلی خود انجام دهید. هیچ کس نمی داند." اگر اخیرا لخته خون داشته اید، قبل از پرواز با پزشک خود مشورت کنید.

برخی افراد نسبتا سریع احساس بهتری دارند. برخی دیگر پس از DVT آسیب دائمی به وریدها را تجربه می‌کنند، که می‌تواند باعث شود خون برای برگشت به پا دچار مشکل شود. مول می گوید که این می تواند منجر به چیزی شود که پزشکان آن را سندرم پس از ترومبوتیک می نامند: "تورم مزمن، درد مزمن، سنگینی مزمن پا". پس از آمبولی ریه، برخی از افراد همچنان دچار تنگی نفس، ناراحتی قفسه سینه یا خستگی می شوند، به خصوص اگر لخته ها به طور کامل پاک نشده باشند.

بسته به علت ایجاد علائم، درمان ممکن است شامل جوراب های فشاری برای تورم ساق پا، توانبخشی تخصصی یا روشی برای رسیدگی به وریدهای آسیب دیده یا لخته های ماندگار باشد. اگر این علائم باقی ماندند، به پزشک خود اطلاع دهید. بارنز می‌گوید: «ما درمان‌هایی داریم که می‌توانیم برای بهتر کردن آن تلاش کنیم.