Let Me In Review: یک پیش فرض درخشان، اما این نمایشنامه در نهایت توسعه نیافته به نظر می رسد

اجازه بده داخل

تئاتر شهری دوبلین در کوچه اسموک

★★☆☆☆

Let Me In یک پیش فرض درخشان دارد. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی اسوسا ایگودارو، یک آتش‌نشان ایرلندی-نیجریه‌ای را در جریان آتش‌سوزی‌های اخیر در محل‌هایی که خانواده‌های مهاجر در آن زندگی می‌کردند، دنبال می‌کند. اما به جای اینکه این داستان را به یک داستان اکشن پرمخاطب تبدیل کند، ایگودارو ما را به خانه‌اش می‌آورد، جایی که درام در صحنه‌های صمیمی با دوست پسر سفیدپوست ایرلندی‌اش رخ می‌دهد.

این نمایش که به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین روی صحنه می رود، مستقیما در تناقض با اسطوره ملی ایرلند پیش می رود: سرزمین هزاران استقبال می تواند به طرز بدی با مهاجران دشمنی کند. Let Me In به واقعیت عاطفی پیچیده تعلق داشتن به کشوری علاقه مند است که به نظر می رسد همیشه شما را نمی خواهد، و اینکه چگونه این احساس در صمیمی ترین روابط شما ظاهر می شود.

با این حال نحوه روایت داستان به طور فزاینده ای نازک و غیرقابل قبول به نظر می رسد. کنش‌ها و احساسات شخصیت‌ها در سطحی از حس ناب بررسی می‌شوند، اما فاقد حلقه حقیقت زیسته هستند. لولا (یک ابی اوتول-آچمپونگ ژولیده و فرسوده) پس از یک جابجایی طاقت فرسا نزد دوست پسرش، شان (نائیز دانبار) به خانه می آید. آن‌ها روی مبل می‌چرخند و خود را تشخیص می‌دهند – که تماشای آن ممکن است دردناک باشد، زیرا به نظر می‌رسد که شیمی صفر دارند.

تولد شان است و دوستانش می آیند. قبل از رسیدن آنها به طور تصادفی خواستگاری می کند. لولا عصبانی است. کار بی وقفه است؛ حالا این او فقط یک شب تعطیل می خواهد.

سپس دوستان از راه می رسند. گز (دراق فیهلی عالی) از آن دسته از مردانی است که زنان را "پرنده" می نامد. او در عرض چند دقیقه به شان هشدار می‌دهد که زنان آفریقایی تندخو هستند و تصور می‌کنند زنی که آب روی سرش حمل می‌کند.

دوست دیگر با بازی الکساندرا کانلون بسیار بامزه، زن سفیدپوستی است که اسم لولا را به زعم او تلفظی آفریقایی می‌کند و به طرز پرخاشگرانه‌ای عجیب و احتمالا با کد اصلاح نژادی سخن می‌گوید: «تو سر زیبایی داری».

مشکل این نیست که چنین افرادی وجود ندارند. من مطمئن هستم که آنها انجام می دهند. این است که شخصیت‌ها آنقدر افتضاح هستند، و خود شان به‌جز مراقبت و توهین‌آمیز بودن، چیز کمی به او توصیه می‌کند، که سوال دیگری مطرح می‌شود: چرا لولا اینجاست؟

این می تواند شروع یک نمایش بسیار جالب تر باشد. لولا با مردی سفیدپوست رابطه دارد که نزدیک ترین دوستانش به طور معمولی و تماشایی نژادپرست هستند. خوب بودن ظاهری شان چه معنایی دارد اگر اینها افرادی باشند که او انتخاب می کند تا در اطراف خود نگه دارد؟ و وقتی او کار بیش از حد را دلیلی می‌داند که در روز تولدش با او هم‌نشینی نکند، یا درگیر پیشنهاد ازدواجش باشد، آیا واقعا همه چیز همین است؟ چه تحقیر مدفونی نسبت به او ممکن است در زیر آن نهفته باشد؟ و در زیر آن، چه عمق نفرت از خود؟

اما Let Me In را زیاد وارد هیچ یک از دسیسه های روانی نمی کند. شخصیت‌ها به قدری گسترده ترسیم شده‌اند که وقایع روی صحنه مانند یک تدبیر دراماتیک به نظر می‌رسند. مجموعه سابین دارجنت، مجموعه‌ای از جعبه‌ها، به تدریج در طول نمایش به اوج خنده‌داری می‌رسد.

Let Me In در Smock Alley، به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین، تا شنبه، 10 اکتبر است.