"Marvel's Wolverine" ناامید کننده بود

این هفته بالاخره مارول ولورین را تمام کردم. یه جورایی مجبور شدم با یک کپی کاملا جدید از بازسازی T he Legend of Zelda: Ocarina of Time که به صورت من خیره شده است، و یک کد دانلود برای Grand Theft Auto VI در راه، می‌خواستم حداقل ببینم بازی‌ای که برای گذراندن آن تلاش می‌کردم چگونه به پایان رسیده است.

"مبارزه کردن" به این دلیل نیست که بازی به هیچ وجه چالش برانگیز بود، اگرچه ممکن است گاهی اوقات باشد. نه، من در حال «مبارزه» بودم، زیرا برای همیشه طول کشید تا وابستگی معناداری به آن پیدا کنم. و، در حالی که در نهایت خوشحالم که به پایان رسیدم، این سفر برای رسیدن به آنجا بسیار سخت بود.

پس بیایید به ابتدا برگردیم. من، مانند بسیاری از شما، وقتی شنیدم که Insomniac Games، همان تیمی که احتمالا پشت بازی‌های ابرقهرمانی مورد علاقه من در تمام دوران‌ها، یعنی بازی‌های مرد عنکبوتی قرار دارد، در حال انجام یک بازی Wolverine است، بسیار هیجان‌زده شدم. من از اولین باری که در اواخر دهه 1980 آن مدل موی شیطانی و آن پنجه های براق را در قفسه کتاب های مصور دیدم ولورین را دوست داشتم. در طول سال‌ها، کمیک‌هایش، اسباب‌بازی‌هایش، کارت‌هایش را خریده‌ام. وقتی برای اولین بار او را روی صفحه بزرگ دیدم، آنقدر جادویی بود که درک آن تقریبا دشوار بود.

حتی بازی در نقش او در بازی کلاسیک X-Men چیزی بود که من خیلی به آن علاقه داشتم.

پس یک بازی Wolverine از تیم Spider-Man؟ چقدر خوش شانس بودیم پس از سال ها انتظار، زمانی که بازی بالاخره منتشر شد، بلافاصله وارد آن شدم. همکارم، جاستین کارتر، بازی را برای io9 بررسی کرد و از آن خوشش آمد، بنابراین من تشویق شدم. اما خیلی سریع، همه چیز برای من خوب نبود.

اولین چیزی که به من برخورد کرد این بود که هیچ دنیای بزرگ، گسترده و باز مانند مرد عنکبوتی وجود نداشت. من زیاد در مورد بازی در قسمت اصلی مطالعه نکرده بودم، بنابراین احتمالا باید آن را می دانستم، اما هنوز هم بد بود. در عوض، این یک بازی بسیار ساده تر و خطی بود که صادقانه بگوییم، خود را به این داستان بهتر می کرد. بنابراین در حالی که از این انتخاب خیلی خوشحال نبودم، به سرعت آن را پذیرفتم.

اما بعد از چند دقیقه، چیز دیگری اشتباه بود: دست من. متوجه شدم که دکمه مربعی کنترلر را به شدت کوبیده بودم. شاید خیلی زیاد. همانطور که بازی ادامه داشت، حرکات و ترکیب‌های متناوب مختلف ظاهر شدند که تنوعی از استقبال را ارائه می‌کردند، اما در بیشتر موارد، دکمه‌ها بیش از هر چیز دیگری شکسته می‌شد.

همه چیز در بازی نیز تکراری و کمی تنبل بود. شما با دسته ای از ریورها می جنگید. حالا شما با The Hand مبارزه می کنید. حالا دوباره ریورز است، اما با اسلحه های بزرگتر. ما در ژاپن هستیم ما در مادری پور هستیم. سپس ما دوباره در ژاپن هستیم. بعد دوباره مادری پور. هایتاون، لوتاون، موتور را دریافت کنید، موتور را از دست بدهید، دوباره موتور را دریافت کنید، و غیره. و اغلب قطعاتی از داستان منتقل می شد، زیرا شخصیت ها خود را روی دستگاه های دستی ضبط می کردند و آنها را بدون هیچ دلیل مشخصی می نشستند.

با این حال، برخی از نکات مثبت غیرقابل انکار وجود داشت. مثل اینکه تکه کردن و تاس کردن در نقش ولورین فوق العاده سرگرم کننده است. بازی بازیگران، گرافیک، و خشونت دیوانه وار خشن و رضایت بخش کمک کرد تا همه چیز هیجان انگیز بماند. داشتن یک داستان عاشقانه کوچک در مرکز با ژان گری نیز خوب بود. در نهایت، وقتی داستان خیلی خیلی آهسته به آشکار شدن خیلی واضح شخصیت شرور واقعی رسید، در واقع متوجه شدم که بیشتر و بیشتر از آن لذت می برم. به طور خاص، عمل سوم، لحظات مهم و به یاد ماندنی زیادی دارد که باعث شد باور کنم که بازی تقریبا تمام شده است. من نبودم.

اگر کمی بیشتر از بازی لذت می بردم یا کنجکاو بودم که بعدا چه اتفاقی افتاد، این واقعیت که همه چیز بسیار کشیده به نظر می رسید احتمالا خوب بود. من بازی‌هایی انجام داده‌ام یا فیلم‌هایی را تماشا کرده‌ام که هرگز نمی‌خواستم تمامشان کنم. و من بازی کرده‌ام و فیلم‌هایی را تماشا کرده‌ام که نمی‌توانستند به اندازه کافی سریع تمام شوند. ولورین شبیه دومی بود.

بخشی از آن به این دلیل است که بازی راهی برای ادغام راحت این گذشته عمیق و لایه‌ای که برای Wolverine در کنار داستان اصلی ایجاد شده است، پیدا نمی‌کند. شما باید از مسیر بازی اصلی منحرف شوید و کارهای به ظاهر نامرتبط را انجام دهید تا نکات کوچکی در مورد شخصیت به دست آورید. و در حالی که این کار طولانی و طاقت فرسا در نهایت نتیجه رضایت‌بخشی دارد، من همچنین می‌توانم تصور کنم که بازیکنان از آن ماموریت‌های جانبی به نفع ادامه کشتن بی‌وقفه رژه آدم‌های بد، بگذرند.

با این حال، شما باید آن ماموریت‌های جانبی را تکمیل کنید تا به بزرگترین نمایش بازی برسید: این فقط یک بازی در مورد بقای جهش یافته نیست. این یک داستان عاشقانه برای اعصار است، چیزی که در سرتاسر آن بسیار ضعیف است و فقط در پایان به طور کامل آشکار می شود. با این حال، در آن مرحله، شما بازی را تمام کرده اید، بنابراین برخی از تأثیرات احساسی که به وضوح قرار بود داشته باشد را از دست می دهید.

و به این ترتیب، پس از 18 ساعت پخش در چندین هفته (که منصفانه در طی چند هفته از آن ها در حال سفر بودم)، بالاخره بازی را به پایان رساندم. من خوشحالم که انجام دادم. به اندازه کافی چیزهای خوب در آنجا وجود دارد که بازی کردن را تضمین می کند، به خصوص اگر ضربه زدن و بریدن سر با پنجه های آدامانتیومی کار شما باشد. اما این واقعیت که به پایان رساندن بازی بیشتر شبیه یک کار سخت بود تا یک امتیاز، ناامیدکننده بود.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.