Miss Bates: Emma Revisited Revisited by Catherine Cliff - اولین بازی شوخ و جاه طلبانه

آیا گشت و گذار ادبی یک نویسنده در آثار نویسنده دیگر یک عمل رقابتی است؟ انتخاب ایده ها؟ خواه برای تجسم یک پیش درآمد یا دنباله، پر کردن شکاف اسرارآمیز در داستان، یا تجسم مجدد یک کلاسیک در یک محیط معاصر – مانند چرخیدن دیوید کاپرفیلد توسط باربارا کینگسولوور در آپالاشیا مدرن در Demon Copperhead – با استفاده از شخصیت‌های موجود نویسنده به‌عنوان یک سکوی پرشی و داستانی کلاسیک، نمی‌تواند یک سکوی پرشی تازه ایجاد کند.

انتخاب جین آستن، نویسنده ای با طرفداران فداکار، به عنوان نقطه شروع شجاع است. همانطور که در فیلم The Other Bennet Sister جنیس هادلو ثابت کرد که شخصیت‌های آستن شخصیت بسیار زیادی دارند. در دوشیزه بیتس کاترین کلیف یک زندگی درونی پیچیده و با روحیه را به یک شخصیت ثانویه کلاسیک آستن می دهد: هنریتا بیتس از اما. او که با نام‌های هنری، هتی و هنی نیز شناخته می‌شود (خواهر، شما را می‌شنوم)، او یک اسپینستر ساده، بی‌عیب و پرحرف است که وجودش به عنوان یک ورزش تماشاگر تلقی می‌شود.

خانم بیتس آنقدر خواهر کوچکتر زیبایش را می ستاید که عروسی ژانت "دومین روز بدترین روز زندگی هنری" بود. هنگامی که ژانت و همسرش به طور ناگهانی می میرند، دختر کوچکشان جین فیرفکس، هم سن و سال اما وودهاوس، فرستاده می شود تا با هنری و مادرش زندگی کند.

از زمان کودکی، هنری، "از اسپری کلمات به عنوان یک دفاع برای قدرت های دیگری که نداشت استفاده می کرد." در اما، خانم بیتس توسط اما به دلیل صحبت زیاد مورد تمسخر قرار می گیرد. تنها زمانی که آقای نایتلی او را در مورد رفتار بی رحمانه اش صدا می کند، اما شروع به دیدن تکبر خودش می کند. با این حال، هنری مدت‌هاست که از خودخواهی اما آگاه بوده و خود را به عنوان «مصون» از «احترام واگیردار» اما توصیف می‌کند.

فصل های اولیه، زمانی که هنری کودک است، مدتی طول می کشد تا پاهای خود را پیدا کند، زیرا صدای درونی قدرتمند او هنوز رشد نکرده است. وقتی هنری کاملا متوجه می شود که چه دستی به او داده شده است، ورق هایش را با سبک بازی می کند و می تواند با کسانی که به او ظلم می کنند حتی (و سپس مقداری!) برخورد کند.

دوشیزه بیتس رمانی است درباره شناخت خود و درک این موضوع که نگفتن حقیقت با ناآگاهی از آنچه درست یا منصفانه است یکسان نیست. کاترین کلیف اولین کار شوخ و بلندپروازانه ای نوشته است. امیدوارم جین آستن تایید کند.

آخرین رمان هنریتا مک‌کروی، زن در آب، از شخصیت «گمشده» در رمان ربکا اثر دافنه دو موریه الهام گرفته شده است.