Mpox هنوز در ایالات متحده در حال گسترش است - در اینجا آنچه باید در مورد واکسن ها، علائم و درمان بدانید

Mpox یک بیماری عفونی است که توسط ویروس آبله ایجاد می شود، به معنای ویروسی از خانواده آبله. این عفونت قبلا به عنوان آبله میمون شناخته می شد.

از لحاظ تاریخی، mpox در آفریقا بومی بود و ویروس به طور مداوم در مناطق مرکزی، شرقی و غربی این قاره پخش شد. در سال 2022، یک شیوع جهانی بی‌سابقه باعث انتقال گسترده MPox در مکان‌هایی شد که در گذشته فقط موارد پراکنده را مشاهده کرده بودند.

امروزه، بسیاری از کشورهایی که تحت تأثیر آن شیوع قرار گرفته اند - از جمله آلمان، پرتغال و ایالات متحده - هنوز با انتقال محلی mpox مبارزه می کنند. در اینجا آنچه باید در مورد ویروس، نحوه انتشار آن و نحوه جلوگیری از عفونت بدانید.

آنچه در مورد mpox در ایالات متحده باید بدانید

Mpox هنوز در سطوح پایین در ایالات متحده در حال گسترش است و ممکن است به زودی در این کشور بومی در نظر گرفته شود. در حالی که تعداد مبتلایان از زمان اوج شیوع جهانی در تابستان 2022 به طرز چشمگیری کاهش یافته است، هنوز هم به برخی افراد توصیه می شود که علیه این ویروس واکسینه شوند.

چه کسانی باید برای mpox واکسینه شوند؟

واکسن mpox که در حال حاضر در ایالات متحده استفاده می شود JYNNEOS نام دارد. یک دوز حدود 35٪ تا 86٪ موثر است، در حالی که سری کامل دو دوز 66٪ تا 90٪ موثر است. (تا حدی اثربخشی متفاوت است، زیرا برخی از مطالعات شامل افراد مبتلا به HIV و افراد بدون HIV می شود و اچ آی وی درمان ناکافی می تواند پاسخ بدن به واکسن ها را تضعیف کند.)

واکسن JYNNEOS در حال حاضر برای استفاده روتین در جمعیت عمومی توصیه نمی شود، زیرا، فراتر از گروه های آسیب پذیر، خطر آن به اندازه ای بالا نیست که یک استراتژی واکسیناسیون جهانی را تضمین کند. شیوع فعلی در درجه اول مردانی را که با مردان رابطه جنسی دارند تحت تأثیر قرار می دهد و این شبکه های جنسی هدف اصلی واکسیناسیون JYNNEOS هستند.

با این حال، طبق گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، همه مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند نیازی به واکسینه شدن ندارند. درعوض، واکسیناسیون برای یک زیرمجموعه خاص از این گروه، از جمله کسانی که در شش ماه گذشته بیش از یک شریک جنسی داشته اند، در مکان های جنسی تجاری رابطه جنسی داشته اند یا سایر بیماری های مقاربتی تشخیص داده شده اند، توصیه می شود.

به افراد غیر دودویی و تراجنسیتی با این عوامل خطر نیز توصیه می شود که دو دوز از JYNNEOS دریافت کنند، مانند شرکای جنسی هر فرد در گروه های فوق.

واکسن ها نیز پس از قرار گرفتن در معرض مشکوک به mpox توصیه می شوند، زیرا می توانند به پیشگیری یا کاهش شدت عفونت کمک کنند.

دکتر Demetre Daskalakis، افسر ارشد پزشکی Callen-Lorde، مرکز بهداشت جامعه LGBTQ+ در شهر نیویورک، در ایمیلی به Live Science گفت: «برای کسانی که واجد شرایط هستند و هنوز واکسیناسیون را کامل نکرده‌اند، اکنون زمان خوبی است تا با یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مورد محافظت از آنها صحبت کنند.

او گفت به استثنای محققان آزمایشگاهی که با mpox کار می کنند، افرادی که دو دوز JYNNEOS دریافت کرده اند کاملا واکسینه شده اند و نیازی به تقویت کننده ندارند. وی افزود: و اگر فردی در گذشته به mpox مبتلا شده باشد و بهبود یافته باشد، نیازی به تزریق واکسن ندارد.

افرادی که توصیه می شود علیه mpox واکسینه شوند باید دو دوز واکسن JYNNEOS دریافت کنند. (اعتبار تصویر: PATRICK T. FALLON/AFP از طریق Getty Images) در مورد ویروس

خانواده ویروس آبله همچنین شامل آبله است که در سراسر جهان ریشه کن شده است. Mpox و آبله علائم مشابهی ایجاد می کنند، اما mpox خفیف تر از آبله است. با این حال، ویروس ها به اندازه کافی به هم مرتبط هستند که واکسن های طراحی شده برای جلوگیری از آبله می توانند در برابر mpox نیز محافظت کنند.

Mpox در ابتدا آبله میمون نامیده شد زیرا ویروس پشت این بیماری در میمون های اسیر در دانمارک کشف شد. اما میمون ها میزبان اصلی ویروس در طبیعت نیستند. جوندگان و پستانداران کوچک عمدتا در غرب و مرکز آفریقا یافت می شوند. مقامات بهداشتی در سال 2022 نام را به mpox تغییر دادند.

دو شاخه اصلی از درخت خانواده mpox به نام های کلاد I و کلاد II وجود دارد. از نظر تاریخی تصور می شد که این کلادها دارای میزان مرگ و میر بسیار متفاوتی هستند و کلاد I مرگبارتر از این دو است. میزان مرگ و میر موردی (CFR) کلاد I بسته به شیوع بیماری از 1.4% تا بیش از 10% تخمین زده شده است، در حالی که CFR برای کلاد II بین 0.1% و 3.6% برآورد شده است.

جوئل ورتهایم، استاد پزشکی در بخش بیماری های عفونی و بهداشت عمومی جهانی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، گفت: با این حال، از آنجایی که هر دو کلاد فراتر از آفریقا گسترش یافته اند، داده ها نشان می دهد که CFR برای کلاد I ممکن است کمتر از چیزی باشد که قبلا تصور می شد.

Wertheim به Live Science گفت که ویژگی‌های یک شیوع معین - مانند زیرساخت‌های بهداشتی اطراف، دسترسی بیماران به مراقبت‌های پزشکی به موقع، و عوامل خطر اساسی جمعیت برای بیماری شدید - احتمالا نقش مهمی در تعیین تعداد مرگ و میر ویروس دارند. به طور خلاصه، CFR به جای اینکه یک ویژگی تغییرناپذیر خود ویروس باشد، به سلامت اساسی و منابع موجود برای یک جمعیت معین وابسته است.

mpox چگونه پخش می شود

Mpox می تواند از حیوانات آلوده از طریق نیش یا خراش حیوانات به انسان سرایت کند. سازمان بهداشت جهانی (WHO) خاطرنشان می کند، علاوه بر این، افراد می توانند در هنگام تماس نزدیک با حیوانات و/یا مایعات بدن آنها در حین شکار، پوست انداختن، به دام انداختن، پخت و پز، خوردن حیوانات یا دست زدن به لاشه به ویروس مبتلا شوند.

این ویروس همچنین از فردی به فرد دیگر، عمدتا از طریق تماس بسیار نزدیک، از جمله تماس نزدیک در طول رابطه جنسی، سرایت می کند. ویروس معمولا از طریق پوست شکسته، دستگاه تنفسی یا غشاهای مخاطی (بافت های نازک موجود در چشم ها، بینی، دهان، مقعد و اندام تناسلی) وارد بدن می شود و از طریق مایعات بدن مانند تف، مخاط یا خون پخش می شود. افراد همچنین می توانند ویروس را از طریق اشیایی مانند لباس یا کتانی که به مایعات بدن فرد آلوده آلوده شده است، دریافت کنند.

این ویروس می‌تواند از طریق قطرات تنفسی کوچکی که در حین صحبت کردن یا تنفس خارج می‌شوند پخش شود. با این حال، تصور می شود که این مسیر انتقال کمتری نسبت به تماس نزدیک باشد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد گاهی اوقات گسترش بدون علامت رخ می‌دهد، اگرچه مشخص نیست که چقدر این اتفاق می‌افتد.

امپوکس می تواند در دوران بارداری یا تولد از مادر به جنین سرایت کند. این مسیر عفونت می تواند منجر به از دست دادن بارداری، مرده زایی، مرگ نوزاد یا عوارضی برای مادر شود.

علائم mpox مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، مرکز ملی بیماری‌های عفونی نوظهور و زئونوز (NCEZID)، بخش پاتوژن‌های با عواقب و پاتولوژی (DHCPP)، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، مرکز ملی بیماری‌های عفونی نوظهور و زئونوز (NCEZID) (DHCPP) علائم mpox معمولا در عرض یک هفته از زمانی که فرد در معرض ویروس قرار می گیرد ظاهر می شود، اما گاهی اوقات تا 21 روز طول می کشد تا ایجاد شوند.

هنگامی که علائم ظاهر می شوند، علائم حدود دو تا چهار هفته طول می کشد، اگرچه این بیماری در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند می تواند طولانی تر باقی بماند.

علائم شایع عبارتند از راش (تصاویر را ببینید)، تب، گلودرد، سردرد، درد عضلانی، کمر درد، غدد لنفاوی متورم و انرژی کم. اغلب، راش های mpox ابتدا روی صورت ظاهر می شود و سپس به سایر قسمت های بدن گسترش می یابد. با این حال، اگر فردی در حین رابطه جنسی آلوده شود، بثورات ممکن است در عوض در اطراف اندام تناسلی او شروع شود. بثورات پوستی به صورت تکه های صاف و بی رنگ شروع می شوند و سپس به برجستگی های برجسته، تاول ها و جوش های بزرگ و پر از چرک تبدیل می شوند که در نهایت پوسته پوسته می شوند و می ریزند.

برخی از افراد مبتلا به mpox دچار تورم دردناک رکتوم (پروکتیت) می شوند، در حالی که برخی دیگر هنگام ادرار کردن (دیسوریا) یا هنگام بلع درد و مشکل دارند.

راش های Mpox می تواند افراد را در برابر عفونت های باکتریایی پوست آسیب پذیر کند، که می تواند باعث آبسه یا سایر آسیب های جدی پوستی شود. عوارض اضافی این بیماری عبارتند از: ذات الریه، عفونت قرنیه که می تواند باعث کاهش بینایی شود و استفراغ و اسهال که باعث کم آبی یا سوء تغذیه می شود. Mpox همچنین می تواند منجر به عفونت خون، سپسیس واکنش شدید ایمنی و به ندرت عفونت مغزی (آنسفالیت) یا التهاب قلب (میوکاردیت) شود.

کودکان، افراد باردار و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، از جمله عفونت HIV، در معرض خطر بیشتری برای بیماری جدی و مرگ ناشی از mpox هستند.

اقدامات پیشگیری از Mpox

علاوه بر واکسیناسیون، راهبردهای دیگر برای کاهش خطر عفونت mpox شامل شستن مکرر دست‌ها، اجتناب از تماس با اشیاء و مواد آلوده مورد استفاده توسط افراد مبتلا به mpox، اجتناب از تماس با پوسته‌ها یا بثورات دیگران، و استفاده از کاندوم است، اگرچه ممکن است فقط خطر قرار گرفتن در معرض mpox در طول رابطه جنسی را کاهش دهد، نه از بین ببرد.

درمان Mpox

هدف از درمان Mpox مدیریت بثورات و درد فرد در عین جلوگیری از عوارض است. طبق گفته WHO، مراقبت های اولیه و حمایتی برای کمک به مدیریت علائم و جلوگیری از مشکلات بیشتر مهم است.

هیچ داروی ضد ویروسی برای استفاده در mpox تایید نشده است، اگرچه برخی از آنها برای استفاده اضطراری در کشورهای مختلف در دسترس هستند. به عنوان مثال، ایالات متحده اجازه استفاده از برخی داروهای آبله را برای mpox می دهد.

داستان های مرتبط

"Mpox ناپدید نشده است": چرا بیماری عفونی هنوز در ایالات متحده در حال گسترش است و ممکن است اینجا بماند

32 بیماری که می توانید از حیوانات بگیرید

بیماری های مشترک بین انسان و دام چیست؟

عفونت های شدید mpox نیز ممکن است با گلوبولین ایمونوگلوبولین داخل وریدی واکسینیا که حاوی آنتی بادی های گرفته شده از خون افرادی است که در برابر آبله واکسینه شده اند، درمان شود.

افرادی که اخیرا در معرض mpox قرار گرفته اند می توانند برای کاهش شدت علائم یا جلوگیری از بیماری به طور کلی واکسن mpox تزریق کنند. این رویکرد به عنوان پروفیلاکسی پس از مواجهه یا PEP شناخته می شود.

CDC می‌گوید: "واکسن پس از مواجهه باید در اسرع وقت تزریق شود، به طور ایده‌آل ظرف 4 روز پس از قرار گرفتن در معرض؛ تجویز 4 تا 14 روز پس از قرار گرفتن در معرض ممکن است همچنان محافظت در برابر آبله میمون باشد."