My Chemical Romance: The Black Parade 20th Anniversary Edition - یکی از معدود آلبوم های سال 2006 که ممکن است برای همیشه زنده بماند

هنگامی که My Chemical Romance آلبوم برجسته خود را به نام The Black Rade به طور کامل طی سه شب در استادیوم ومبلی در لندن اجرا کرد، در تابستان امسال، شگفت‌انگیز بود که بسیاری از تماشاگران برای داشتن خاطره‌ای دست اول از انتشار آن در سال 2006 بسیار جوان بودند.

اما برای آنهایی که به اندازه کافی قدیمی هستند که تجسم اصلی My Chemical Romance را به یاد بیاورند که بچه‌هایی با چهره‌های خمیری که اضطراب حومه‌ای را از طریق هجوم پانک پاپ پر زرق و برق فیلتر می‌کنند، شگفت‌انگیز بود که شاهد باشیم که نسل‌های بعدی چقدر مشتاقانه آنها و رژه سیاه را پذیرفته‌اند.

در آن هفته در لندن دائما با افرادی روبرو می‌شدید که اجناس MCR می‌پوشیدند. گروهی که در اوایل دهه 2000 به‌عنوان یک پتوی راحتی برای افراد عجیب و غریب کنار گذاشته شد، با وجود اینکه در سال 2013 از هم جدا شدند و از سال 2010 تقریبا هیچ محتوای جدیدی منتشر نکردند، دوباره به‌عنوان سوپراستار متولد شدند.

دلایل احتمالی زیادی وجود دارد که چرا MCR امروز با جوانان صحبت می کند و چرا نسخه بیستمین سالگرد The Black Parade به عنوان یک نسخه قرمز توسط جانبداران قدیمی و جدید پذیرفته می شود. بارزترین آنها این است که راک اپرایی آنها برای عصر ما ساخته شده است که گستره توجه کاهش یافته است. آنها با چنان شادی وحشیانه ای از پانک به پروگ و تمام راه برمی گردند که نمی توانی به آن توجه نکنی.

آنها همچنین برای دنیایی که بر روی خلأ می چرخد ​​مناسب هستند. جرارد وی این گروه را پس از مشاهده حملات 11 سپتامبر در حالی که از نیوجرسی به کارآموزی خود در Cartoon Network در منهتن می رفت، تشکیل داد.

اضطرابی که در اشعار او وجود دارد کاملا مربوط به یک قطعه آخرالزمانی دهه 2020 است، زمانی که شبح جنگ جهانی و ظهور هوش مصنوعی به ما انتخاب دیستوپیا را داده است. My Chemical Romance همیشه موسیقی متن کاملی برای پایان تمدن بود. آیا تعجبی ندارد که بچه های امروز آهنگ هایشان را در مورد مرگ و فراموشی بپذیرند؟

داستانی که در این آلبوم مطرح می شود، مردی است که بر اثر سرطان می میرد و زندگی اش را در بیمارستان می بیند. که با صدای یک مانیتور قلب از کار افتاده در The End معرفی شد، با Dead!، یک بهمن شوخ‌آمیز پانک-پاپ که به شدت مدیون آهنگ ELO Mr Blue Sky است، گام برداشت.

مانند بسیاری از ال‌پی، با هوش تاریک وی تعریف می‌شود، چون راوی «تخت بیمارستان» را با «مرده» قافیه می‌کند و به این معناست که مشتاقانه منتظر است تا به فراسوی بزرگ برود و این دنیای متروک را پشت سر بگذارد. این گشت و گذار جذاب در پومپوزیت پانک با تهاجمی تر This Is How I Disappear دنبال می شود. این آهنگ یک شوک کوتاه و تند است که الهام گرفته از پیمانی است که هری هودینی با همسرش بیس بسته است. اگر یکی از آنها بمیرد، دیگری سعی می‌کند با استفاده از یک رمز مخفی از آن سوی قبر تماس برقرار کند تا بدانند که آیا رسانه‌ای جعلی است یا خیر.

اینها همه از طریق ساختن آهنگ اصلی است، یک سمفونی جیبی که تا حدی الهام گرفته از خاطرات دوران کودکی وی است که پدرش او را برای دیدن گروهی در حال راهپیمایی آورده بود و حس همیشگی عذاب، توجه را به خود جلب می کند مانند یک حشره روی کیک تولد.

My Chemical Romance مفاهیم آلبوم را در تور سالگردشان به روز کرد، جایی که تصور بزرگ این بود که گروه زنده شده بود تا برای دیکتاتوری اجرا کند که از تاج و تخت او را تماشا می کرد که در حال عبور از آلبوم بودند.

مفهوم این بود که عصر ما عصری است که سرگرمی و سیاست یکی هستند. این به طرز وحشتناکی در یک سکانس شبانه که در آن یک چهره نقابدار به جلوی جوخه تیراندازی کشیده شد و از حضار خواسته شد تا با استفاده از علائم «بله» و «نه» در مورد اینکه آیا باید از آنها در امان بمانند، رای دهند، آشکار شد. وی فاش کرد که اغلب اوقات، جمعیت به مرگ رای می دادند.

این یک انتقاد جدی از تمایل ما برای تحمل هرگونه خشم تا زمانی که سرگرم کننده باشد بود. این که دموکراسی ممکن است توسط پوپولیسم نان و سیرک در سال 2006 تا حدی واژگون شود، پوچ به نظر می‌رسید. با این حال، احساس ناراحتی که امروز با آن زندگی می‌کنیم، قبلا بخشی از صدای MCR بود، همانطور که می‌توانید در یک LP بشنوید که گیتارهای سنگین طحالی را با اعداد کارناوالسکی مانند آهنگ polka-Vacret و Bloom-inspi در هم می‌آمیزد. که شبیه چیزی از یک شهربازی خالی از سکنه است.

نسخه سالگرد به پویایی بیش از حد نسخه اصلی با مجموعه ای از مواد اضافی متمایل است. علاوه بر 13 آهنگ اصلی، سه B-side به علاوه ضبط زنده از یک نمایش در سال 2007 در Maxwell's در هوبوکن، کلوپ 200 نفری که My Chemical Romance برخی از اولین کنسرت های خود را در آن اجرا کرد، وجود دارد.

منتخب این دسته، Someone Out There Loves You است، ورودی تقریبا افسانه‌ای در قانون MCR که طرفداران مدت‌ها از آن با عنوان Stay یاد می‌کردند و راوی به طرز وحشتناکی سعی می‌کند یکی از دوستانش را از خودکشی صحبت کند. رژه سیاه به‌عنوان یک اکتشاف رمزگذاری‌شده در مورد بیماری و مرگ و میر، دائما در معرض خطر قرار گرفتن در معرض خطر است. با این حال، بارها و بارها توسط تئاتری بودن Way نجات پیدا می کند. (او به گونه ای مامان را می خواند که انگار در حال تست بازیگری در یک فیلم تیم برتون است.)

و چقدر مناسب است که این نسخه مجدد در هالووین منتشر می شود: همیشه چیزی از فیلم ترسناک PG درباره My Chemical Romance وجود داشت. با این حال، آنچه که امروزه بیش از همه قابل توجه است، بزرگی و نترس بودن آلبوم است. یک رکورد در مورد مرگ یکی از معدود آلبوم های سال 2006 است که ممکن است برای همیشه زنده بماند.