Neurodivergence، The Making of Me on RTÉ One: بینش متحرک با پیامی صمیمانه در هسته آنها

Neurodivergence – The Making of Me (RTÉ One، ساعت 10:15 شب) دو مستند در یک است، و با هم یک پرتره جذاب از زندگی با نورواگرایی در ایرلند قرن بیست و یکم را تشکیل می دهند.

اولین مورد اساسا گزارش دست اول کاردرمانگر هانا دالی از تجربه او به عنوان یک فرد مبتلا به اوتیسم و ​​ADHD است که بر توانایی فرد برای تنظیم توجه و کنترل تکانه ها تأثیر می گذارد. ما او را می‌بینیم که در اقیانوس شناور است، در یک تاب احساس آزادی و بی‌توجهی می‌کند و توضیح می‌دهد که «حس سنگ‌ها» را در زیر پاهایش دوست دارد. او می‌گوید: «به نظر من آنها بسیار اساسی هستند. "من احساس تعادل می کنم."

این یک تلاش تقریبا رویایی برای انتقال تجربه یک فرد از واگرایی عصبی است. دالی همچنین در مورد نکات منفی صحبت می کند - اینکه چگونه صداهای ناگهانی را متلاطم می کند و چرا از کافی شاپ ها و وسایل حمل و نقل عمومی می ترسد، جایی که می تواند احساس غمگینی کند. او می افزاید که با دریافت تشخیص، پاسخ اولیه او "ترس و شرم" بود.

در کنار این گزارش دیاریستیک، کاوش واقعی تری از چالش هایی است که امروزه افراد مبتلا به واگرایی عصبی در ایرلند با آن مواجه هستند. در اینجا، ما با مردمی از همه اقشار - از جمله دانیل 10 ساله در دارندیل در دوبلین آشنا می‌شویم، که علیرغم اینکه در چهار سالگی تشخیص داده شده است، هنوز حمایت لازم را از ایالت دریافت نکرده است.

دالی سپس با مایک در کورک ملاقات می‌کند که ADHD تشخیص داده نشده او آنقدر جدی بود که نمی‌تواند تولد پسرش را به خاطر بیاورد. او همچنین با نوالا، نویسنده گالوی صحبت می‌کند، که می‌گوید دریافت تشخیص اوتیسم در دهه ۵۰ به او کمک کرد تا زندگی‌اش را درک کند.

قتل‌های خلیج گالوی در RTÉ One: برای کشتن بیا، برای شخصیت‌ها بمان

این مستند به طور خلاصه به بحث در مورد تشخیص بیش از حد ADHD می پردازد. این موضوع در اوایل سال جاری توسط کانال 4 با افسانه بزرگ ADHD؟ به طور بحث برانگیزی مطرح شد، که پرسید آیا این وضعیت ممکن است یک ساختار اجتماعی باشد تا یک وضعیت عصبی.

در لندن، الی دامت، پروفسور علوم اعصاب، می گوید که ADHD نباید به عنوان یک خصلت شخصیتی در نظر گرفته شود.

"مشکلاتی که امروز می بینیم مربوط به این ایده است که "اوه همه کمی ADHD دارند". در واقع این لزوما چیز جالبی نیست. من نمی گویم داشتن آن چیز بدی است. اما مهم است که تشخیص دهیم برای تشخیص باید نوعی اختلال برای آن فرد وجود داشته باشد."

این استدلال که تشخیص بیش از حد افراد مبتلا به واگرایی عصبی وجود دارد در نهایت توسط دالی رد می شود، او به تمایل تاریخی به دیدن اوتیسم به عنوان یک ویژگی "مردانه" و ناتوانی در تشخیص علائم در زنان اشاره می کند.

دالی مجری جدی و کنجکاو است و داستان‌هایی که گفته می‌شود تکان‌دهنده و گاهی دلخراش هستند. این یک مستند با یک پیام است. دالی می‌گوید آنچه ما باید انجام دهیم این است که "فضایی امن ایجاد کنیم، جایی که برای تفاوت‌ها ارزش قائل شویم - جهانی که با مهربانی هدایت می‌شود و نه ترس. و جهانی که همه ما به آن تعلق داریم و برای یکدیگر ارزش قائل هستیم".