Parashat Vayera: پل زدن به آسمان و زمین

هدف از زندگی یهودی این است که روح و جسم، جهان روح و جهان بدن و آرزوهای معنوی ما را با واقعیت های زندگی روزمره یکی کند. هنگامی که بدن وسیله ای برای انجام تعهدات معنوی ما می شود، خود جهان مادی تقدیس می شود و تمام آفرینش تعالی می یابد. این مأموریت اصلی بشریت است، همانطور که در قول معروف کوتزکر ربه بیان شده است: "آسمان ها آسمان های خداوند است، اما زمینی که او به بشر بخشیده است" (مزمور 115-115 او معرف آن روحانی است." قلمرو، wh

ile زمین به بشریت سپرده شد تا پرورش دهد و شکل دهد. وظیفه ما این نیست که دنیا را آنطور که هست رها کنیم، بلکه آن را بالا ببریم، ارزش‌های معنوی را در آن بسازیم، و زندگی روزمره خود را بخشی از خدمات خالق خود کنیم. شیوه زندگی ابراهیم تجسم ادغام معنویت و مادیات است. که از آن حکیمان ما ارتباط ویژه ای بین ابراهیم و غار پدرسالاران می گیرند.Co

حکیمان ما با تأمل بر آیه «و ابراهیم به سوی چهارپایان دوید» (پیدایش 18:7)، توضیح می‌دهند که چگونه گوساله جوانی که ابراهیم تعقیب می‌کرد، او را به مکانی فوق‌العاده هدایت کرد. میدراش نقل می‌کند: «آن گوساله تا حبرون پیشاپیش او دوید و وارد غار ماچ‌پله شد، پدر ما ابراهیم به دنبال آن وارد شد و آدم و حوا را دید که در آنجا دراز کشیده‌اند و شمع‌هایی در پیش‌رویشان می‌سوخت و بوی خوشی در اطرافشان بود، مانند عطر قربانی شیرین.

ابراهیم گفت: "این غار برای دفن مناسب است" و با هزینه بسیار آن را به دست آورد" (میدراش آگادا در پیدایش 18:7؛ یالکوت شیمونی، وایرا). در زوهر مقدس، خاخام شیمون بار یوچای نشان می دهد که غار ماچپلا ورودی باغ عدن است، زیرا او پس از غارت گاردام به عدن منتقل شد. وقتی از نزدیک غار گذشت، عطر باغ عدن را استشمام کرد و خواست که با همسرش حوا در آنجا دفن شود. گوساله فراری ابراهیم را به کشف این مکان خاص هدایت کرد.

از این رو او در صدد خرید آن از هیتی‌ها و به‌عنوان محل دفن پدرسالاران و مادرسالاران ملت ما برآمد. نام ماچپلا نیز نشان‌دهنده این مضمون است، زیرا از ریشه به معنای دوگانگی می‌آید. حکیمان و مفسران ما توضیحات مختلفی برای این نام ارائه می‌کنند که یکی از آن‌ها این است که غار به محل دفن زوج‌ها و ساراهام و ساراهام و ابراهم و ابراهم، ابراهم، ابراهم، ابراهم، ابراهم، ابراهم، ابراهم، و سارااک، ابراهم، و سارااک، اوساک، دفن شده است. ربکا، و یعقوب و لیا. فراتر از این دوگانگی فیزیکی، ایده عمیق‌تری نهفته است: قلمروهای معنوی و مادی در کنار هم وجود دارند، نه به‌عنوان جهان‌های منفصل، بلکه به‌عنوان ابعاد مکمل یک سی.

واقعیتی که انسان ها می توانند گرد هم آورند. مناسب است که این غار در هبرون قرار داشته باشد، شهری که نام عبری آن با پیوند همراه است. بنابراین غار ماچپلا چیزی بیش از محل دفن پدرسالاران و مادران کشور ما است. این نماد رسالتی است که آنها به ما منتقل کردند: آوردن معنویت به زندگی فیزیکی ما و ملموس ساختن ایمان از طریق اعمال خود. وقتی سه مرد را می بیند که در آن نزدیکی ایستاده اند، بلافاصله شروع به تهیه یک غذای مفصل برای آنها می کند.

در نگاه اول، این فقط یک عمل سخاوتمندانه است. با این حال، حکیمان ما تعلیم می‌دهند که این اعمال تأثیر معنوی عظیمی داشتند، که بسیار فراتر از آن روز و مکان بود. میدراش می‌گوید: «هر کاری که پدر ما ابراهیم شخصا برای فرشتگان خدمتگزار انجام داد، قدوس مبارک باد، بعدا برای فرزندان خود در بیابان انجام داد ... خاخام یهودا حلوی پسر خاخام شالوم به نام خاخام یونا گفت... ماننا ابتدا برای آنها نازل شد و در طول 4.

و چرا در آلوش؟ در شایستگی کلام ابراهیم، ​​«خمیر کن [لوشی] و کیک درست کن». خداوند متبارک به این ترتیب به فرزندان خود پاداش داد، چنانکه گفته شده است: «اینک، من از آسمان برای شما نان خواهم بارید.» (خروج ربه، بشالح، 25:5).

در شایستگی تهیه غذا برای فرشتگان، قوم اسرائیل بعدا با مانا، «نان قدرتمندان» که از آسمان نازل شده بود، پاداش گرفتند. ابراهیم و سارا با اعمال خود این ماده را ارتقا دادند و به آن اهمیت معنوی دادند. در عوض، نعمتی بهشتی تبدیل به رزق و روزی جسمانی برای بنی اسرائیل شد. این به ما می‌آموزد که معنویت یک ایده‌آل انتزاعی نیست، بلکه شیوه‌ای از زندگی است که از طریق ساده‌ترین اعمال بیان می‌شود: تهیه غذا، مراقبت از دیگران، انجام اعمال محبت آمیز، و هدایت تلاش‌های روزانه ما به سوی هدفی بالاتر.

از طریق این اعمال، ما برکت را به جهان دعوت می کنیم. این اهمیت عمیق تر غار ماچپلا است: این غار امکان اتحاد زمین و آسمان را نشان می دهد، مانند "نردبانی که بر روی زمین قرار دارد که بالای آن به آسمان می رسد." کسانی که هدف معنوی را وارد زندگی روزمره خود می کنند، دعوت واقعی خود را انجام می دهند. ما باید به خاطر داشته باشیم که هدف زندگی فیزیکی فرار از آن نیست، بلکه زندگی کامل آن است. این جهان توسط خالق به ما داده شده است، با همه چیزهایی که در آن وجود دارد: خانواده، کار، روابط، مسئولیت ها، شادی ها و چالش ها.

اینها لزوما موانعی برای زندگی معنوی نیستند. در عوض می‌توانند به ابزاری تبدیل شوند که معنویت از طریق آن تجلی پیدا می‌کند. وقتی ما به دنبال ارزش‌های برتر در پشت اعمال روزمره خود هستیم، محیط اطراف خود را ارتقا می‌دهیم و به زندگی‌مان معنا و هدف می‌دهیم. به این ترتیب، زندگی روزمره خود به شکلی از خدمات مقدس تبدیل می‌شود و به ما اجازه می‌دهد تا نور واقعیتی بالاتر را ببینیم و چیزی از باغ عدن را اینجا روی زمین تجربه کنیم. ■ نویسنده خاخام دیوار غربی و مکان‌های مقدس است.