PSG در "سطح متفاوت" - آیا آنها بزرگترین سلسله اروپایی را می سازند؟

پاری سن ژرمن به دنبال کسب پنج مدال در این فصل است

برخی موفقیت را شیرین اما زودگذر می‌دانند، برخی دیگر سال‌ها برای رسیدن به اوج تلاش می‌کنند، و سپس کسانی هستند که شکوه ماندگارشان به یک سلسله تبدیل می‌شود.

پاریس سنت ژرمن پس از شکست منچسترسیتی در دوره های بزرگ پیروزی 4-2 خود در لیگ قهرمانان اروپا، در مسیر خوبی برای پیوستن به گروه دوم به نظر می رسد.

قهرمان اروپای متوالی با سهولت شگفت‌انگیزی از سیتی عبور کرد تا در نیمه دوم با برتری 3-0 پیش بیفتد و علیرغم مبارزه با روحیه رهبران لیگ برتر در نیمه دوم، همچنان توانست گل دیگری به ثمر برساند.

تیم لوئیز انریکه پس از حذف 5-0 اینترمیلان در فینال 2025 قبل از شکست دادن آرسنال در ضربات پنالتی در بازی نمایشی فصل گذشته، قصد دارد سومین قهرمانی متوالی اروپا را کسب کند.

آنها پنجمین تیمی خواهند بود که این کار را به سال 1956 انجام می دهند و تنها دومین تیم در دوره لیگ قهرمانان اروپا هستند.

کریس ساتون در پایان نیمه به رادیو 5 زنده بی بی سی گفت: این تیم پی اس جی در سطح متفاوتی قرار دارد.

آنها به تازگی در سرتاسر منچسترسیتی دویده اند، که نتوانسته اند پاس های رشته ای را با هم بزنند. این یک ضربه زدن مطلق برای من سیتی بود."

برای نشان دادن آخرین نمایش برتری هجومی PSG، ما به مقایسه پاریسی‌ها با آن دسته از باشگاه‌هایی می‌پردازیم که غالب‌ترین دوران را در رقابت‌های اروپایی تجربه کرده‌اند.

برخی به این نکته اشاره خواهند کرد که فوتبال قبل از شروع جام باشگاه های قهرمان اروپا در سال 1955 وجود داشته است - بنابراین از لباس "قهرمان جهان" وولوز استن کولیس و اوایل سنگین وزن جام میتروپا در وین عذرخواهی می کنیم.

با این حال، این مناظره 10 برتر حول کسب بزرگترین جایزه فوتبال اروپا متمرکز است.

خوب، مستقیما با قهرمانان فعلی وارد شوید، زیرا این یک سلسله در حال ساخت است.

پاری سن ژرمن امیدوار است وارد این رقابت شود و پیروزی 4-2 مقابل منچسترسیتی در روز چهارشنبه به بقیه اروپا یادآوری کرد که چرا نباید با قهرمان قاره برای سومین فصل متوالی شرط بندی کنید.

پاری سن ژرمن شروع ضعیفی در فصل داخلی داشت - آنها همیشه همینطور هستند، اینطور نیست؟ - اما دارای توانایی عجیب و غریب برای کلیک کردن روی دنده در مواقع مهم است.

در منچستر، شاگردان لوئیز انریکه در بهترین حالت خود بودند. تلفیقی بی‌رحمانه از حرکات ابریشمی و حرکت نرم خارج از توپ که یک شهر مبهوت را دید که چندین فریم را پشت سر گذاشته است.

ساتون گفت: "باور نکردنی. PSG، چه تیمی."

"پرس PSG، من فکر نمی کنم تیم دیگری وجود داشته باشد که با شدت و خشونت پرس می کند.

این [سیتی] یکی از بهترین تیم‌های لیگ برتر است که کاملا برشته شده است. این آنها [PSG] هستند که شروعی کند در فصل دارند. بهشت به همه کمک کند."

پاریسی‌ها از زمان ورود سرمایه‌گذاری ورزشی قطر در 15 سال پیش، مسلط‌ترین نیروی فرانسه بوده‌اند، اما تغییر رویکرد برای رسیدن جام مقدس موفقیت قاره‌ای لازم بود.

ناصر الخلیفی، رئیس جمهور خودمانی که پس از سال ها هزینه های هنگفت، آغاز شد، «این پایان زرق و برق است».

در عوض، انریکه با هدف ایجاد یک تیم منسجم در سال 2023 وارد شد. هنوز سرمایه‌گذاری قابل توجهی وجود داشت، اما روی بازیکنان جوان‌تری که می‌توانستند با فلسفه و رشته او شکل بگیرند و در عین حال فضایی برای شکوفایی به او داده شود.

نتیجه دو قهرمانی درخشان در لیگ قهرمانان بود.

PSG با نتیجه 5-0 اینتر را شکست داد و اولین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا در سال 2025 را به دست آورد

صحبت از نظم و انضباط هلنیو هررا، مدافع آرژانتینی الاصل که در کازابلانکا و پاریس پرورش یافته بود، پیش از این که در سال 1960 در میلان فرود آمد، از اتلتیکو مادرید، مالاگا، دپورتیوو و بارسلونا عبور کرده بود.

هررا تصمیم گرفت تا مارک تاکتیکی کاتناچیو خود را در سن سیرو اجرا کند - که او اصرار داشت که به اشتباه به عنوان تدافعی تر از آنچه که بود یاد می شود - و ایجاد یک تیم ضدحمله بیرحم معروف به "گرند اینتر".

هررا با برنده شدن اسکودتو در سال‌های 1962-1963، اولین لباسی بود که بدون شکست در یک بازی در فصل بعد جام اروپا را بالای سر برد، زیرا ساندرو ماتزولا در فینال دو بار مقابل رئال مادرید گل زد.

ایتالیایی ها سال بعد با وجود شکست در بازی رفت نیمه نهایی خود در آنفیلد، از تاج خود دفاع کردند و در فینال از بنفیکا گذشتند. این دومین شکست غول پرتغالی در فینال در سه فصل بود. شاید بعضی ها بگویند نفرین شده اند...

هلنیو هررا با اینتر، بارسلونا و اتلتیکو مادرید قهرمان لیگ شد

داستان از این قرار است که بلا گاتمن، تازه از کسب عنوان قهرمانی با پورتو، در بنفیکا تکان خورد، همه بازیکنان ارشد را اخراج کرد و به جای آن دسته ای از بازیکنان با استعداد تیم جوانان را ارتقا داد.

آن جوانان آینده دار عنوان قهرمانی را به دست آوردند و سپس در جام ملت های اروپا به پایان رسیدند و در فینال 1961 بارسلونا را شکست دادند.

در آن تابستان، یک یوسبیو نوجوان نیز به تیم گاتمن پیوست و آنها را یک بار دیگر به سوی افتخار اروپا هدایت کرد و در نیمه نهایی تاتنهام هاتسپر را پیش از شکست رئال مادرید بزرگ در نمایش این رقابت ها برد.

فرنس پوشکاش افسانه ای نیمه اول برای اسپانیایی ها هت تریک کرد، اما اوزه بیو دو گل بعد از این فاصله به ثمر رساند تا بنفیکا برای دومین بار پیاپی قهرمان شود.

گاتمن که از موفقیت چشمگیر خود خوشحال شده بود، پس از اینکه به او پیشنهاد افزایش دستمزدی که لیاقتش را داشت و نفرینی که سرمربی مجارستانی به باشگاه زده بود - که آنها ۱۰۰ سال دیگر جام اروپایی نخواهند برد - باشگاه را ترک کرد، به افسانه تبدیل شد.

چه داستانی که اغلب مورد مناقشه قرار می‌گیرد درست باشد یا نه، غول‌های لیسبون از آن زمان تاکنون موفق به شکست دادن هشت فینال اروپایی از جمله سه فینال در دهه 1960 نشده‌اند.

اوزبیو 47 گل در جام ملت های اروپا به ثمر رساند که دو گل آن در فینال 1962 بود

این بلوغ بایرن بود. باواریایی‌ها که کمتر از یک دهه قبل به بوندسلیگا صعود کردند، با بیرون آمدن از صحنه رقابت شدید فوتبال آلمان غربی، توانستند خود را به عنوان وزنه‌های سنگین در اروپا تثبیت کنند.

بایرن با ستون فقرات سپ مایر دروازه بان، فرانتس بکن باوئر غارتگر و گرد مولر پرکار، و قهرمانی تازه آلمان غربی در جام جهانی 1974، علیرغم افت فرم داخلی، موفق به کسب سه امتیاز شد.

در واقع، بکن باوئر گفت که بایرن پس از اولین پیروزی در جام ملت های اروپا مقابل اتلتیکو مادرید، اوج خود را پشت سر گذاشته است، اما تجربه آنها را در بازی های بزرگ به ارمغان آورد.

آنها لیدز را در یک فینال جنجالی در پاریس شکست دادند و سال بعد سنت اتین را کنار گذاشتند.

25 سال طول کشید تا بایرن مونیخ پس از سه بار تکرار این جایزه در دهه 1970، بار دیگر برترین جایزه اروپا را به دست آورد.

تیم های بالا لیست دوره های قهرمانی خود را تشکیل می دهند. بارسلونا پپ گواردیولا دو بار در سه سال قهرمان اروپا شد - در این بین به اینتر ژوزه مورینیو که سه گانه برنده شده بود شکست خورد - اما سلسله آنها بیش از ظروف نقره ساخته شد.

گواردیولا تنها چهار فصل را در بارسلونا سپری کرد، اما دوره ای تعیین کننده بود، غول های کاتالونیایی پیشگام برندی از فوتبال بودند که در سراسر جهان تجلیل و کپی می شد.

شاید موفقیت واقعی یک تیم در میراث آن باشد. تیکی تاکای گواردیولا بارسلونا که حول فارغ‌التحصیلان لاماسیا، ژاوی، آندرس اینیستا، سرخیو بوسکتس و البته لیونل مسی ساخته شده است، هنوز بیش از یک دهه از ترک او می‌گذرد.

پپ گواردیولا به عنوان بازیکن با بارسلونا قهرمان جام ملت‌های اروپا شد و سپس دو بار به عنوان سرمربی، در نیمه‌نهایی به اینتر و چلسی شکست خورد.

این سلسله خاص میلان از کجا شروع و به کجا ختم می شود؟ البته سیلویو برلوسکونی، باشگاه را از ورشکستگی در سال 1986 نجات داد و آریگو ساکی را به عنوان سرمربی منصوب کرد.

می توان استدلال کرد که تا شکست فینال لیگ قهرمانان اروپا توسط تیم جوان آژاکس در سال 1995 ادامه یافت. در این بین، روسونری پشت سر هم جام های اروپا را در سال های 1989 و 90 به دست آورد، سپس در سال 1994 پس از شکست در فینال فصل قبل، "تیم رویایی" بارسلونا کرایف را شکست داد.

در واقع، تنها رقابت‌هایی که میلان در آن به فینال نرسید پس از آن بود که بازی برگشت مرحله یک چهارم نهایی آن‌ها به دلیل شکست نورافکن در حالی که از مارسی در سال 1991 عقب بود، رها شد. امتناع غول‌های سری آ از ورود مجدد به زمین برای دقایق پایانی آن مسابقه نیز منجر به محرومیت آنها در سال بعد شد.

از ساکی تا فابیو کاپلو، از سه‌گانه درخشان هلندی رود گولیت، مارکو فن باستن و فرانک رایکارد تا ستاره‌های بومی فرانکو بارزی، پائولو مالدینی و الساندرو کاستاکورتا - هسته اصلی ایتالیایی باقی مانده از پیروزی 1989 تا شکست شش سال بعد از آژاکس - میلان یک نیروی فوق‌العاده بود.

رود گولیت و مارکو فن باستن هر دو در پیروزی 4-0 مقابل استوا بخارست دو گل به ثمر رساندند و میلان اولین قهرمانی متوالی جام ملت های اروپا در سال 1989 را به دست آورد.

در دوران تسلط انگلیس بر این قاره، با فتح هفت جام از هشت جام اروپایی بین سال‌های 1977 تا 1984، پسران "اتاق چکمه" لیورپول پیشتاز بودند.

قرمزها چهار مورد از آن‌ها را بردند، ناتینگهام فارست - که می‌توان گفت آن‌ها هم مستحق یک جایگاه در لیست هستند - پشت سر هم رفتند و استون ویلا این بازی را تکمیل کرد.

شجره اروپایی لیورپول واقعا از زمانی شروع شد که تیم بیل شنکلی در سال 1973 جام یوفا را برد، قرمزها سه سال بعد دوباره این کار را با دستیار سابق شنکلی باب پیزلی انجام دادند.

پیزلی توانست بزرگترین جایزه تمام فصل بعد را در رم به ارمغان بیاورد و پس از اینکه کنی دالگلیش به جای کوین کیگان وارد هامبورگ شد، جام اروپا را در ومبلی مقابل کلوب بروژ در سال 1978 حفظ کرد - مهاجم اسکاتلندی برنده را به ثمر رساند.

سه سال بعد، پس از اینکه برایان کلاف فارست را به اوج رساند، لیورپول دوباره قهرمان اروپا شد، زمانی که گل آلن کندی باعث شکست رئال مادرید در پاریس شد.

شاید تاثیرگذارتر از همه این باشد که چگونه تیم آنفیلد توانست این موفقیت را از طریق یک سری از مدیران حفظ کند. خط جانشینی از شنکلی تا پیزلی سپس به جو فاگان رسید، کسی که در زمان شکست دادن رم - در رم - در سال 84، مسئولیت را بر عهده داشت. این قبل از فاجعه هیزل و شکست از یوونتوس در سال بعد بود.

لیورپول بین سال های 1977 تا 1984 چهار بار قهرمان جام ملت های اروپا شد

هواداران اتلتیکو اکنون نگاهشان را بر می دارند. دو فینال در سه سال و دو بار تیم دیگو سیمئونه به رقبای مادریدی خود برخورد کردند و در سال‌های 2014 و 2016 به شکلی دردناک شکست خوردند.

دومین مورد نیز جرقه یک برد سه ساله برای موفق ترین باشگاه تاریخ جام ملت های اروپا شد.

فرمول رئال مادرید به ظاهر ساده بود: تیمی از بهترین بازیکنان جهان بسازید - به رهبری کریستیانو رونالدو - و یک ستاره افسانه ای سابق را هدایت کنید.

کهکشانی‌های دوره جدید زین‌الدین زیدان احساس می‌کردند اجتناب‌ناپذیر هستند - آنها همیشه راهی برای پیروزی پیدا می‌کردند و به اولین باشگاهی در دوره لیگ قهرمانان اروپا تبدیل شدند که نه تنها جام را حفظ کرد، بلکه سه جام را پشت سر هم برد.

پس از شکست دادن اتلتیکو در اولین بازی از سه پیت، آنها یوونتوس و سپس لیورپول را شکست دادند - دومی را به خاطر بازی زیبای گرت بیل، اشتباهات لوریس کاریوس و سرجیو راموس که اثرش را روی مو صلاح گذاشت به یاد آوردند.

همانند بارسلونا گواردیولا، نفوذ این تیم آژاکس بسیار فراتر از کابینه جام دیده می شود. اصل و نسب فلسفه آنها - از طریق یوهان کرایف - در چندین باشگاه موجود در این لیست، از کاتالونیا تا پاریس، زنده مانده است.

رینوس میشلز پیشگام بود و آژاکس را از خطر سقوط به مسلط‌ترین تیم اروپا برد، فینال 1969 را به میلان باخت اما دو سال بعد برای اولین بار با نام تجاری توتال فوتبال برای اولین بار آن را برد.

میشلز پس از این موفقیت راهی بارسلونا شد، اگرچه استفان کواچ توانست جام را در سال بعد حفظ کند و سپس سومین تاج اروپایی متوالی را به جمع آژاکس اضافه کرد و با یک روند چشمگیر که شامل حذف بایرن مونیخ، رئال مادرید و سپس یوونتوس در فینال بود.

کرایف که در آستانه کسب دومین توپ از سه توپ طلای خود بود، به دنبال میشلز به بارسلونا رسید و سلسله آژاکس شروع به فروپاشی کرد. میراث اما همچنان باقی است.

آژاکس با شکست فینال در سال 1969، سه جام متوالی اروپا را به دست آورد

وقتی صحبت از تسلط به میان می‌آید، هیچ‌کس با رئال مادریدی که پس از شروع رقابت‌ها در سال 1955 به پنج قهرمانی متوالی در جام ملت‌های اروپا دست یافت، قابل مقایسه نیست.

با توجه به اینکه این تورنمنت در مراحل ابتدایی خود قرار داشت، شاید در مقایسه با نحوه حضور در لیگ قهرمانان اروپا بر افکار باشگاه‌های امروزی، از سوی برخی کشورها به عنوان یک امر ضروری تلقی نمی‌شد، اما سبک و موفقیت رئال مادرید به تغییر درک کمک کرد.

آلفردو دی استفانو، که در زمان پیروزی رئال در فینال افتتاحیه، یک ستاره جهانی بود، بخشی جدایی ناپذیر از موفقیت غول اسپانیایی بود، پاکو جنتو افسانه ای نیز به همین ترتیب یک بازیکن ثابت قدم بود (او ششمین جام اروپا را نیز در سال 1966 فتح کرد).

سپس، در سال 1958، مادرید نابغه مجارستانی فرنس پوشکاش را پس از محرومیت دو ساله خود به دلیل امتناع از بازگشت به بوداپست پس از انقلاب در سال 1956، اضافه کرد.

پوشکاش 31 ساله بود که به رئال مادرید پیوست، اما 35 گل در 39 بازی جام اروپا برای رئال مادرید به ثمر رساند، از جمله چهار گل در پیروزی 7-3 مقابل فرانکفورت در همپدن در فینال 1960. دی استفانو سه بازیکن دیگر را در حالی که مادرید در چرخش به 5 رسید، گرفت.

اخبار فوتبال را مستقیما به تلفن خود ارسال کنید