Redux "Hot Burrito": در دفاع از شماره 2

به افتخار ورود گرام پارسونز پس از مرگ پس از مرگش به تالار مشاهیر راک اند رول، فکر کردیم شاید جالب باشد که از خود یک سوال موسیقایی بپرسیم. قرار نبود لفاظی باشد، اما اکنون چندان مطمئن نیستیم. «بوریتو داغ شماره 1» یا «بوریتو داغ شماره 2»؟

بگذارید توضیح دهیم. در سال 1969، Flying Burrito Brothers، متشکل از خوانندگان-گیتاریست Gram Parsons و Chris Hillman، Chris Ethridge نوازنده باس، و Sneaky Pete Kleinow، جادوگر گیتار استیل، اولین آلبوم خود را با نام The Gilded Palace of Sin ضبط کردند. بوریتوها تازه از نقش‌هایشان در ال‌پی راک کانتری راک پرطرفدار Byrds Sweetheart of the Rodeo بودند و هیلمن و پارسونز با مایکل کلارک درامر Byrds در دره سان فرناندو در کالیفرنیا زندگی می‌کردند که آنها را Burrito Manor می‌نامیدند.

صحنه کانتری راک در جنوب کالیفرنیا برای چند سال پیش از اینکه The Golded Palace of Sin بازی را تغییر دهد، در حال شکل گیری بود. پارسونز و هیلمن پیشگامان و معماران بودند و نیمی از آهنگ‌های اولین اثر تاثیرگذار گروه را نوشتند. آنها به اصطلاح "موسیقی آمریکایی کیهانی" تأثیرات بسیاری از جمله ارتباط بین کشور نشویل و روح ممفیس را جمع آوری کردند. فراتر از شماره‌های کلاسیک پارسونز-هیلمن، این آلبوم شامل یک جفت جلد کانتری روح بود که توسط نمادهای ممفیس چیپس مومان و دن پن نوشته شده بودند.

و سپس دو آهنگی بود که پارسونز با هم گروه خود در می سی سی پی، اتریج، نوشت. اتریج به یاد می آورد که در Burrito Manor آویزان بود و چند ملودی قدیمی از دوران جوانی خود را به پارسونز نشان داد، "Hot Burrito #1" و "Hot Burrito #2" را در آن روز با هم نوشت و همان شب آنها را ضبط کرد. عناوین آهنگ سریع و آسان آمد و اتریج در هر دو آهنگ پیانو زد.

ممکن است ناآشنا بپرسد تفاوت چیست؟ "#1" تصنیفی است، نوعی دلشکستگی که پارسونز به خاطر آن مورد احترام بود - به طور غیرمنتظره ای (برای آن زمان) آسیب پذیر و دردناک. «#2» یک شماره روح وطن تکان دهنده است که در یک خطبه کلیسای جنوبی، به ویژه در هنگام اوج فراخوان «عیسی مسیح! اولی یک اشک آور فوری است، دومی، یک پرورش دهنده در صمیمیت بد بو و تحریف شده اش.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

بنابراین هیئت کارشناسان ما کدام را ترجیح می دهند؟ آنجی مارتوچیو، نویسنده ارشد موسیقی رولینگ استون، فورا این حقایق را بدیهی دانست و گفت: "آیا این چیزی است که مردم واقعا درباره آن بحث می کنند؟" (یک سوال منصفانه.) ""#1" معمولا برتر دیده می شود. "#2" عالی است، اما یکی از لحظات عالی در کاخ طلاکاری شده است."

راب شفیلد، ویراستار رولینگ استون، به وضوح با این موضوع موافقت کرد و گفت: «بوریتو داغ شماره 1» توسط یک مایل آمریکایی کیهانی. گرم در غم‌انگیزترین، دردناک‌ترین حالت خود، هدفش نت‌های بلندی است که نمی‌تواند به آن برسد، حتی خط‌های فوق‌العاده‌شکن، فقط عالی است».

وقتی همه دود پاک شد، آمار نهایی ما حتی نزدیک هم نبود. هیچ یک از دوستداران موسیقی که از ما پرسیده بودیم، مایل نبودند که تنها در حمایت از "#2" روی این ضبط بروند. درست است، "#1" در نهایت ترجیح داده شد. شاید به همین دلیل بود که آن را "Hot Burrito #1" نامیدند.

ران مان، فیلمساز به «HB#1» رای داد - آهنگی که به احتمال زیاد قلب شما را می شکند، و جان فولبرایت، خواننده و ترانه سرا، سفارش خود را به عنوان «Hot Burrito #1» با اشتیاق زیاد و یک طرف پیشرفت آکورد عجیب اما زیبا، سفارش داد. جیم جیمز، خواننده My Morning Jacket نیز به همان اندازه تاکید کرد و در یک ایمیل نوشت: "من هر دو بوریتوی داغ را خیلی دوست دارم!!! صدای گرم طلوع خورشید است، صدای درخشان وعده عاشقانه واقعی که در افق ظاهر می شود."

ما حتی از دختر گرام، پولی، خواستیم که انتخاب پارسونز او را انتخاب کند، و او گفت: "یکی" - نوشته شده برای مادر." حالا چگونه می توان با آن بحث کرد؟

شایان ذکر است: الویس کاستلو در سال 1981 کاور "Hot Burrito #1" را برای آلبوم کانتری خود، Almost Blue ضبط کرد، اما آنقدر اختصاصی بود که نام آن را به "I'm Your Toy" تغییر داد زیرا احساس می کرد عنوان اصلی به اندازه کافی جدی نیست. در مورد هنرمندی صحبت کنید که یک آهنگ را خودش ساخته است! من حدس می زنم الویس واقعا پادشاه است.

محتوای درمانی مرتبط بسیار به جیم جیمز کمک کرد، او کتابی درباره پیشرفت‌هایش نوشت. الویس کاستلو در مورد گرفتن نام صحنه‌اش و نوشتن «آلیسون»، امیلو هریس، الویس کاستلو، کلاغ‌های سیاه، و غیره برای اجرای کنسرت ادای احترام به Gram Parsons My Morning Jacket De Francids Fantaful.

چندین نویسنده اصرار داشتند که واقعا «#2» را دوست دارند، اما همچنان باید رأی خود را به «#1» بدهند. این شامل فارغ‌التحصیلان رولینگ استون و زندگی‌نامه‌نویسان پارسونز، هالی جورج وارن و بن فونگ تورس می‌شود. جورج وارن به ما گفت: "من هر دو "#1" و "#2" را دوست دارم، اما سادگی ابزاری "#1" باعث می‌شود که آسیب‌پذیری در آوازهای گرام قوی‌تر شود. یکی از غم‌انگیزترین آهنگ‌های بوریتو، هر بار که آن را می‌شنوم، من را به‌هدر می‌آورد، و نحوه شکستن صدایش در متن آهنگ "Im you'm boy قدیمی" است. به طرز دلخراشی زیبا، شما نمی توانید آن نوع آوازهای احساسی را جعل کنید.

ما همچنین کامرون کرو را لابی کردیم، که در نوجوانی قبل از اینکه تقریبا مشهور شود، با پارسونز مصاحبه کرد. کرو توضیح داد که این یک تماس نزدیک بود، اما… "من هنوز هم "#1" را انتخاب می‌کنم، اگرچه تک‌نوازی پیت یواشکی در پایان "#2" باعث می‌شود این یک عکس تمام شود."

با این حال، نمی توان انکار کرد که "#2" جذابیت خاص خود را دارد. این آهنگ پرشور پارسونز که به خاطر اجرای پرشور پارسونز، گروه کر تعجب‌آور و گیتار استیل روان‌گردان یواشکی پیت مورد توجه قرار گرفته است، در طول سال‌ها قهرمانان خود را داشته است. گروه هایی مانند Dinosaur Jr. و Black Crowes آهنگ "#2" را پوشش داده اند، و الکس چیلتون و ستاره بزرگ آن را در سال 1973 اجرا کردند. آمیلو هریس شریک خوانندگی آمریکاییانا و شریک خوانندگی پارسونز در سال 1981 آهنگ را برای آلبوم Evangeline خود ضبط کردند - همان سالی که کاستلو سعی کرد تاریخ را بازنویسی کند.