«Síleann daoine áirithe go bhfuil litríocht do pháistí simplí، éadrom agus éadomhain.

Cad é an chéad phíosa ealaíne mó a d’imir tionchar ort mar dhéagóir است؟

Thit mé i ngrá le ceol an bhanna Capercaillie mar dhéagóir. Bhí mé ag taisteal i gcarr ar bhóithre casta Thír Chonaill le mo chairde nuair a chuala mé an t-amhrán، Fear a’ Bháta، den chéad uair، agus cuireadh iomlán faoi gheasa mé mathe ag guthen. Cuireann an ceol sin drithlíní tríom go dtí an lá atá inniu ann.

Cad iad na straitéisí a úsáideann tú chun tréimhsí lag trá cruthaitheachta a shárú؟

Cuardaím éagsúlacht seachas gnáthamh. Athraím Rudaí Thart Go Minic. Oibrím le peann agus páipéar má éirím bréan den ríomhaire. Téim amach sa ghairdín، suím i gcaifé nó bím ag obair sa leabharlann. Agus mura n-oibríonn sin، téim ag rith.

Cén t-éacht gairmiúil mó a bhfuil tú bródúil as?

Tá mé fíorbhródúil as na claracha teilifíse, Rita, a rinne muid do Cúla4. Ghlac muid an chéad sé leabhar den tsraith pictiúrleabhar agus rinne muid beocháin astu. نی هامحاین سین، آچ به میز مار لیترئویر آر آن تسریث – رود آ بهی فیوردهوشلاناچ دام. Ach go minic is iad na rudaí is deacra a dhéanaimid a thugann an chúis is mó bróid dúinn.

Cad é an rud is deise a dúirt ealaíontóir eile leat riamh؟

Tá an t-ádh orm go mbíonn deiseanna agam castáil ar ealaíontóirí iontacha go minic – scríbhneoirí، ceoltóirí، filí agus fís-ealaíontóirí a bhfuil mé mar fan-girl ceart acu. Cuireann sé idir iontas agus áthas orm arís agus arís eile nuair a admhaíonn siad liom go mbíonn siad féin mímhuiníneach faoina gcuid saothar, go mbíonn siad imníoch nach bhfuil anpeit aguit spreagadh go minic.

آیا داس یک رود domsa یک chloisteáil go mbíonn na mothúcháin sin acusan fosta – nach bhfuil mé liom féin – agus b’fhéidir go bhfuil an t-amhras ina chuid nádúrtha den phróiseas cruthaitheach. Cuimhním air sin nuair a bhím in ísle brí agus mé i lár tionscnaimh.

Agus mé i mo pháiste beag, bhí amhrán ag mo mhamaí do gach ócáid; امران دون غلانده، امران دون فرثانی، امران دون سیول…

Cad é an chomhairle is measa a fuair tú riamh?

Dúirt go leor daoine liom gur chóir dom díriú ar sheánra nó ar stíl scríbhneoireachta amháin. “Roghnaigh na pictiúrleabhair” a duirt siad، نه “scríobh do dhéagóirí amháin”. دا ن ایستفین لئو، بهه مو شائول اویبر نیوس بوئیچته، گان امهراس آر بیث. Ní bheadh ​​seó anime scríofa agam don teilifís, Lí Ban; ní bheadh ​​seó damhsaíochta déanta agam le mo leabhar, An Féileacán agus an Rí; ní bheadh ​​úrscéalta véarsaíochta، gearrscéalta، dánta agus gearrscannáin filíochta déanta آگام. در amanna ترس éisteacht le do chomhairle féin است.

Conas a bhí do shaol cultúrtha mar pháiste؟

Bhí mo shaol mar pháiste lán d’ealaín. بهی مو مهاما مار چوید د غروپا تیریپئویر ای آلائینه آ تینیگ چون تی گو ریالتا. Phéinteáil siad le chéile، rinne siad dealbha as cré، agus labhair siad go líofa faoina gcuid mothúchán agus iad ag cruthú. دار لئو، به آن پروسیاس نیوس تابهاچتای نا آن توراد. Bhí an t-ádh dearg ormsa go raibh cead agam sui suas ag an tábla leo، ag úsáid an ábhair chéanna leis na healaíontóirí gairmiúla seo agus ag smaoineamh orm féin mar ealaíontóir.

Bhí ceol linn i gcónaí، clasaiceach agus traidisiúnta ar dtús، agus ansin mar dhéagóirí، ceol pop، ceol domhanda، punc agus rac-cheol. Bhí uirlis ag gach páiste agus jeamáil muid le chéile go minic. Agus mé i mo pháiste beag, bhí amhrán ag mo mhamaí do gach ócáid; امحران دون غلاناد، امحران دون فرثاینن، امحران دون سیول، امحران دون ترا، سوانترای آگ ام لوئی. Fuaimrian álainn gramhar Gaelach s’againn féin. Dá mbeadh sé ar do chumas taisteal siar tríd an am agus tu féin a thabhairt ar ais chuig ceolchoirm amháin ar ar fhreastail tú cheana، cén ceann a roghnófá، agus cén fáth؟

D’fhreastail mé ar cheolchoirm Nirvana i mBéal Feirste in 1992. Bhí mé cúig bliana déag d’aois, bhí mé i m’aonar agus (mar a bheadh amadán ann) shocraigh mé duláchuam enn mbrisfí sa log maiseála iad. Sílim gur chaith mé an cheolchoirm iomlán leathdhall ag iarraidh mo bhealach a aimsiú in áit a bheith ag baint sult agus tairbhe به عنوان رهبر کورت کوبین. Rachainn ar ais agus mo spéaclaí orm an uair seo.

Cad é an mhíthuiscint is mó atá ag daoine faoi do shaol mar ealaíontóir؟

Síleann daoine áirithe go bhfuil litríocht do pháistí simplí، éadrom agus éadomhain. Ní thuigeann siad gurb í an litríocht است tábhachtaí dá bhfuil againn. Tá scéalta do pháistí lán fírinne agus dóchais، samhlaíochta agus grá. Bíonn meas os cuimse ag údar do pháistí ar a c(h)uid léitheoirí, mar go dtéann na scéalta sin i bhfeidhm ar an léitheoir óg ar bhealach mór millteach a mhaireann ar feadhánaoil a.

Cad é an comhthéacs is aistí ina raibh tú de bharr do chuid oibre?

Mar scríbhneoir do dhaoine óga، téim go dtí domhain aisteacha go rialta i mo chuid samhlaíochta. Bím ag plé le dragúin agus róbait, le maighdeana mara, ollphéisteanna, everytráin agus arrachtaí. Ach bíonn na himeachtaí do pháistí lán iontais Chomh Maith! Go dtí seo, rinne mé drumadóireacht Afracach, cuairteanna naíscoile i mo chuid pitseámaí, thraenáil mé ninjaí ar fud na tíre agus thaistil mé Slí an Atlantaigh Fhiáin le Laureate na busiadegus scríbhneoirí آگوس maisitheoirí.

Cad é do mhana؟

نیل آئون تین مار دو تین تن فین.

Is é Dearg an leabhar is nua ó pheann Mháire Zepf. Úrscéal véarsaíochta do dhéagóirí faoi bhean óg darb ainm Fionn agus í ag seasamh ar son cearta teanga agus ag foghlaim cén dóigh le bheith dilis di féin.

فوکلور

Scríbhneoir = نویسنده

فائوی غیاسا = طلسم شده

Láithreoir = مجری

Úrscéalta = رمان

ار ایگلا = در مورد