Schools of Rock: Denis McClean در پنجمین عضو U2 – طرفداران

اگر از کالج سنت پل، راهنی اخراج می شدم، ممکن بود به مدرسه جامع کوه معبد تازه افتتاح شده در جاده مالاهید می رفتم، و پیاده روی کوتاه تری از خانه ما در خیابان کسل در کلونترف می بود.

هیچ چیز مزخرفی در مورد «فرستاده شدن» نزد رئیس، یک کشیش وینسنتیایی، با یک دفترچه در مورد تخلف شما وجود ندارد، سپس با یک بند چرمی شش ضربه گزنده می زنید و قبل از اینکه دفترچه را به معلم مربوطه برگردانید منتظر امضای رئیس باشید.

یکی از دلایل اخراج ممکن است توانایی من در جعل امضای رئیس دانشگاه باشد، اما من هرگز دستگیر نشدم.

گوش دادن به پادکست جذاب Roisín Ingle در مورد منشأ U2 باعث شد متوجه شکاف فرهنگی بین اخلاق Mount Temple و سنت پل کاتولیک و راگبی بازی St Paul, که فقط دو مایل دورتر است، بیابم.

به او گفته شد: «فقط در مونت تمپل می‌توانستید یک U2 داشته باشید.

St Paul's یک بار میزبان تمرینات Thin Lizzy در بعدازظهرهای شنبه بود. ستاره های آینده رادیو، گری رایان و مارتی ویلان در میان ما قدم می زدند. مایکل کیگان دولان، رقصنده و طراح رقص مشهور، برادران بااستعداد خود، جان، جیمز و چارلی را از دروازه‌های سیبیل هیل دنبال می‌کرد.

اما ما U2 تولید نکردیم.

من برای اولین بار در محوطه دانشگاه UCD Belfield شنیدم که این صورت حساب را با Bo Diddley به اشتراک می گذارند، و در اولین کنسرت Slane بودم که در آن از Thin Lizzy حمایت کردند.

من در حال تبدیل شدن به یک طرفدار بودم، اما هرگز به ذهنم خطور نمی کرد که به عنوان یک گزارشگر اخبار عمومی در ایونینگ پرس، زمانی که تک آهنگ روز سال نوی آنها در ژانویه 1983 شروع به صعود به چارت ها کرد، درخواست مصاحبه کنم.

خوشبختانه، مایکل، پسر سردبیر ارشد اخبار ما، میک اوکین، از پدرش خواست که به او علاقه مند شود. از من خواسته شد که یک تماس تلفنی برقرار کنم و به زودی سوار تاکسی شدم و به سمت مخفیگاه U2 در ساحل بارو در ساتون می رفتم تا با بونو گپ بزنم، او به من گفت که از ایده انجام مصاحبه با شخصی که به جای موسیقی راک سابقه خبر دارد، خوشش می آید.

U2 گاهی اوقات به عنوان خیرخواهان نادیده گرفته می شوند، اما 50 سال گذشته ثابت کرده است که این یک عمل نیست.

او با ماهی کفالش در حال طلوع کردن ماه کامل بود و ما در پشت خانه قدم زدیم تا ماه کاملی که بر فراز چشم ایرلند طلوع می کرد را تحسین کنیم. در خانه The Edge با ارگ برقی می نواخت. همسر جدید بونو، علی، جایی بود. لری مولن در آشپزخانه به ما پیوست.

بونو احساس می‌کرد که موسیقی جدید U2 همان چیزی است که صحنه پاپ استریل سال 1983 به آن نیاز داشت. او یک آستین از آلبوم آینده جنگ به من داد و در مورد چگونگی پرداختن به موضوعات جنگ و صلح، و تکثیر سلاح های هسته ای صحبت کرد.

تا حدودی خارج از موضوع بود، اما بونو علاقه شدیدی به برداشت‌های من از خاورمیانه داشت، وقتی به او گفتم که اخیرا به صحنه کشتار فلسطینیان در اردوگاه‌های آوارگان صبرا و شتیلا در بیروت توسط فالانژیست‌های مسیحی با حمایت نیروهای دفاعی اسرائیل اشغالگر رفته‌ام.

در آن زمان متوجه این موضوع نبودم، اما به عنوان مردی با وجدان که روزی از ستاره جهانی خود به عنوان سکویی برای حمایت از بسیاری از مسائل بشردوستانه استفاده می کند، نگاهی اجمالی به ستاره راک داشتم.

من در آوریل 1992 هنگامی که در ژنو کار می کردم با بونو گپ غیرمنتظره دیگری داشتم و دوست فرمانا، هارولد مسترسون، مستحکم صلیب سرخ، از من پرسید که آیا برای جشن تولد 16 سالگی سه قلوهای همسان او، کارن، لوئیز و ماریان، که با نام KLM نیز شناخته می شوند، برای یک کنسرت U2 به لیون می آیم.

به هارولد گفتم: «تو پیرترین مردی خواهی بود که تا به حال در کنسرت راک زیر پا گذاشته شد، وقتی دروازه‌ها باز شوند.

در میانه راه این نسخه داخلی از برنامه تلویزیونی باغ وحش، بونو دستش را پایین آورد تا یک دختر جوان را از بین تماشاگران بیرون بکشد. او به زودی سه نوجوان 16 ساله را به وجد آورد که تولد خود را روی صحنه با او جشن گرفتند.

در پایان نمایش به سمت ماشین برگشتیم. هیچ نشانی از دخترها نیست یک فنجان چای و یک ساندویچ خوردیم. هنوز هیچ نشانه ای وجود ندارد.

به سمت محل برگزاری برگشتیم. یک مسافر دوبلینی به ورودی پشت صحنه اشاره کرد و گفت: "بروید، آنها آنجا هستند."

دخترها با بونو نشسته بودند، او به سختی ملاقات ما را در ساحل بارو به خاطر می آورد، اما تنها نوشیدنی موجود را به ما عرضه کرد، بطری های کوچک غلیظ.

بونو ما را با دنیس شیهان، مدیر تور U2 از دانگاروان، کو واترفورد، که زمانی پیراهن‌های ابریشمی رابرت پلانت را در تور با لد زپلین اتو کرده بود، گذاشت.

دنیس اجناس را برای دختران بار کرد و گفت که باید به او زنگ بزنند تا بداند در تور آتی استادیوم در چه نمایش هایی می خواهند شرکت کنند.

چه تابستانی داشتند. او آنها را در نمایش‌هایی در کپنهاگ و بازل رهبری کرد، جایی که بونو دوباره آنها را روی صحنه برد.

اگر U2 عضو پنجمی داشته باشد، آن طرفداران هستند.