آکسفام میگوید: «آتش کشیدن سیاره»: 0.1 درصد ثروتمندان بیشتر از 3.5 میلیارد فقیرتر کربن منتشر میکنند.
افراد فوق ثروتمند سهم بزرگی از انتشار گازهای گلخانه ای را ایجاد می کنند در حالی که دیگران هزینه خسارت را می پردازند. کارشناسان می گویند پاسخ فشار است نه احساس گناه.
مواردی مانند پرش از پرواز، سوار شدن به قطار و خوردن گوشت کمتر می تواند به کاهش ردپای کربن کمک کند. اما حتی با این همه تلاش شخصی، در جایی بالاتر، ممکن است یک جت در هوا باشد.
و جت های خصوصی برخی از بزرگترین منابع انتشار کربن هستند. بر اساس گزارش جدید آکسفام، 8 میلیون نفری که 0.1 درصد ثروتمندترین افراد جهان را تشکیل می دهند، بیشتر از مجموع 3.5 میلیارد نفر فقیرترین افراد، مسئول آلودگی کربنی بیشتری هستند. در ایالات متحده، این گزارش نشان داد که 0.1 درصد ثروتمندترین افراد، 108 برابر بیشتر از فقیرترین نیمه کشور دی اکسید کربن به ازای هر نفر منتشر می کنند و بیشتر آن مربوط به هواپیماهای شخصی است.
آکسفام هوانوردی خصوصی را یکی از واضحترین نمونههای این نابرابری مینامد: همه جتهای خصوصی جهان در مجموع در دو ثانیه بیشتر از یک نفر در فقیرترین نیمه بشریت در یک سال آلودگی کربنی منتشر میکنند. این تخمین میزند که جتهای خصوصی در سال 2025 16 میلیون تن دیاکسید کربن منتشر کردهاند. گرنوت واگنر، اقتصاددان اقلیمی در مدرسه بازرگانی کلمبیا، به فورچون گفت: «این اساسا مربوط به سفر با هواپیما است.
آکسفام، یک کنفدراسیون جهانی از گروههایی که برای پایان دادن به فقر کار میکنند و به نام کمیته آکسفورد برای امداد از قحطی نامگذاری شده است، استدلال میکند که جتهای خصوصی به کسانی که بیشترین پول را دارند، توانایی فرار از بلایا را میدهند.
برای همه افراد دیگر، عواقب آن میتواند از طریق خانههای آسیبدیده، اختلال در عرضه مواد غذایی و بیمهای که دیگر توان پرداخت آن را ندارند، به بار بیاید. آمیتاب بهار، مدیر اجرایی بینالمللی آکسفام، در بیانیهای گفت: «افراد ثروتمندها سیاره زمین را به آتش میکشند و سپس از ما برای خاموشکنندهها پول میگیرند.
این گزارش که پیش از اجلاس آب و هوای COP31 در ترکیه منتشر شد، به این موضوع می پردازد که چگونه ثروت شکل می دهد که چه کسانی باعث انتشار گازهای گلخانه ای می شوند و چه کسانی می توانند از عواقب آن جان سالم به در ببرند. فیشر استدلال می کند که محدودیت های رفتار با تغییرات آب و هوایی را به عنوان مشکلی که خریداران می توانند حل کنند را نشان می دهد.
دانا فیشر، استاد دانشگاه آمریکایی که در مورد کنش اقلیمی مطالعه میکند، به فورچون گفت: «ما بهتنهایی - در حالی که میتوانیم کارهای کوچکی برای بهتر کردن گوشههای کوچک شخصیمان در جهان انجام دهیم - نمیتوانیم بدون تغییر سیستم این مشکلات را حل کنیم.
اتفاقی که در یک فاجعه رخ می دهد
یک فاجعه می تواند کل شهر را درگیر کند و مردم را در مکان های بسیار متفاوتی رها کند.
واگنر به این نکته اشاره کرد که چگونه یک خاموشی مانند آنچه طوفان سندی در سال 2012 در منهتن پایین ایجاد کرد، میتواند کسی را به یک پناهگاه بفرستد، در حالی که یک فرد ثروتمندتر میتواند سوار یک جت شخصی شده و شهر را ترک کند.
او به فورچون گفت: "ثروتمندان همیشه سازگار هستند. این فقرا هستند که رنج می برند."
برای خانوارهایی که هزینه کمتری دارند، آسیب فراتر از شرایط اضطراری طول می کشد. راشل کارل، مشاور ارشد عدالت آب و هوا در آکسفام آمریکا، به اختلالات عرضه مواد غذایی و تلاش برای یافتن بیمه مقرون به صرفه در جوامع در معرض اشاره کرد. او خاطرنشان کرد که یک پنجم فقیرترین خانوارهای ایالات متحده در حال حاضر یک سوم درآمد خود را صرف غذا می کنند.
او به فورچون گفت: «این شوکها بیشترین ضربه را به فقیرترین جوامع ما زد.
واگنر گفت که این هزینه ها به بیش از یک روش به بودجه خانوار می رسد. او گفت که قیمت سوخت های فسیلی بیشتر تورم امسال را هدایت کرده است و همین سوخت ها سیاره زمین را گرم می کنند، در حالی که آب و هوای شدید با اختلال در تولید و بالا بردن قیمت ها، فشار خود را می افزاید.
کارل گفت: «آنها برای سود و نه لزوما نیازهای انسانی به حداکثر می رسند.» و افزود که جوامعی که آسیب پذیرترین جوامع در برابر بلایای آب و هوایی هستند «همیشه جوامعی نیستند که بخش عمده ای از بودجه آمادگی و بازیابی در برابر بلایا را دریافت می کنند.»
آکسفام خواستار وضع مالیات بر آلایندههای ثروتمند، شرکتهای سوخت فسیلی، و وسایل تجملاتی با انتشار بالا مانند جتهای شخصی و کمک مالی بیشتر برای کمک به کشورهای فقیرتر است. واگنر گفت که طراحی این سیاستها مهم است زیرا اندازه مالیات و آنچه که آن را پوشش میدهد، انگیزه تغییر رفتار را تعیین میکند.
او گفت: "آیا ما تغییرات آب و هوایی را صرفا با اعمال مالیات بر جت های شخصی حل خواهیم کرد؟ البته نه." "اما آیا این یک نقطه شروع آشکار است؟ بله، من می خواهم اینطور فکر کنم."
انجمن ملی هوانوردی تجاری که بیش از 10000 شرکت و عضو حرفه ای را نمایندگی می کند، تا زمان انتشار به درخواست فورچون برای اظهار نظر پاسخ نداد.
دن هابارد، مدیر اجرایی موقت NBAA، در بیانیهای به فورچون درباره گزارش جداگانهای در سپتامبر از موسسه مطالعات سیاست، که به جای انتشار گازهای گلخانهای بر رفتار مالیاتی جتهای خصوصی تمرکز داشت، گفت: «صنعت ما مالیاتها و هزینههای متعددی از جمله مالیات بر سوخت پمپ میپردازد.»
او گفت: «زمانی که بیشتر پرواز می کنیم، مالیات بیشتری می پردازیم – درست مانند کاری که کاربران خودرو از طریق مالیات بر سوخت انجام می دهند.
این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد
متن اصلی (انگلیسی)
‘Setting the planet on fire’: Richest 0.1% emit more carbon than poorest 3.5 billion, Oxfam says
The ultra-rich cause an outsized share of emissions while others pay for the damage. Experts say the answer is pressure, not guilt.