Shmini Atzeret Haftarah: کوه معبد دیگر ساکت نیست

حفتره برای شمنی آتزرت (اول پادشاهان 8: 54-66) ما را نزدیک به سه هزار سال به وقف اولین معبد در اورشلیم می برد. این حساب زمانی باز می شود که سلیمان پادشاه «از جلوی مذبح خداوند برمی خیزد، از زانو زدن بر زانوهایش و دستانش به سوی آسمان گسترده شده است» (اول پادشاهان 8:5). او به ملت گرد آمده روی می‌آورد و آنها را برکت می‌دهد و خدا را به خاطر انجام وعده‌هایش به اسرائیل شکر می‌کند. زمان‌بندی بسیار مهم است. کتاب مقدس 14 روز جشن را در اورشلیم توصیف می کند - هفت روز برای وقف معبد و به دنبال آن هفت روز سوکوت.

آیه پایانی حفتره سپس به ما می گوید: "در روز هشتم او مردم را روانه کرد و آنها پادشاه را برکت دادند و با خوشحالی و دل شاد به خیمه های خود رفتند" به دلیل تمام خوبی هایی که خدا به قوم خود نشان داده بود (8:66). سنت یهودی آن "روز هشتم" را به عنوان شمنی آتزرت معرفی می کند. کوه، دعا و شادی در معبد.

و امسال، آن آیات طنین خاصی به خود گرفته است. دعای یهودیان در کوه معبد در طول دهه گذشته، دعای یهودیان در کوه معبد به طور فزاینده ای باز و قابل مشاهده شده است. در اولین روز هول حمود امسال، بیش از 1100 یهودی به کوه صعود کردند، با فیلم‌هایی که نشان می‌دهد گروه‌ها آشکارا در آنجا نماز می‌خوانند. اوایل امسال، پلیس مجوز چاپ برگه‌های دعای تایید شده را آغاز کرد و طبق گزارش‌ها در ماه اوت، نمازگزاران در آزمایشی محدود مجاز شدند کتاب‌های دعا را به کوه بیاورند، اگرچه هنوز محدودیت‌هایی وجود ندارد.

پوچ اما جهت وقایع غیر قابل انکار است: دعای یهودیان در کوه معبد در حال تبدیل شدن به یک واقعیت فزاینده است. سوکوت امسال نمونه دیگری را ارائه کرد. میشنا، با توصیف آنچه که هنگام سقوط روز اول سوکوت در شبات اتفاق افتاد، گزارش می دهد که "آنها لولاوی خود را به کوه معبد می آوردند" (سوکا 4:4).

امسال نیز، اولین روز سوکوت در شبات رخ داد - دقیقا شرایط تقویمی که توسط میشنا توصیف شده است. و در حالی که محدودیت های پلیس برای استفاده از چهار گونه در کوه ادامه دارد، برخی از اسرائیلی ها با این وجود موفق به انجام میتزوه در این سوکوت شدند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که مجموعه‌هایی از چهار گونه به‌طور مخفیانه پرورش داده می‌شوند و سپس در حین دعا از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شوند. بنابراین، تقریبا 2000 سال پس از ویرانی معبد دوم، یهودیان در طول سوکوت بر روی کوه معبد ایستادند و همان چهار گونه توصیف شده توسط میشنا را در دست داشتند.

منظور این نیست که همه چیز تغییر کرده است. هنوز محدودیت‌های جدی برای عبادت یهودیان در آنجا وجود دارد، و همچنین یک بحث معروف هلاکی در مورد صعود به کوه وجود دارد. کسانی که صعود می کنند عموما از احکام خاخام ها پیروی می کنند که فقط اجازه ورود به مناطق خاص و پس از آمادگی های لازم را می دهد. اما تغییر تاریخی با این وجود واقعی است. وزن نمادین عظیم کوه معبد در بیشتر دو هزاره گذشته، یهودیان فقط می توانستند به سمت اورشلیم برگردند و برای روزی دعا کنند که صهیون بار دیگر به مرکز زندگی معنوی یهودیان تبدیل شود.

حتی پس از تأسیس دولت اسرائیل و اتحاد مجدد اورشلیم در سال 1967، نماز باز یهودیان در کوه معبد تا حد زیادی ممنوع بود. کتاب دعا در کوه معبد ممکن است چیز کوچکی به نظر برسد. بنابراین ممکن است یک یهودی لولاو (شاخه خرما) و اتروگ (سیترون) را برای چند لحظه در آنجا نگه دارد.

اما پس از قرن‌ها که در آن چنین اعمالی غیرقابل تصور بود، وزن نمادین عظیمی دارند. حفتره ما با برخاستن سلیمان از نماز بر روی کوه معبد آغاز می‌شود و با خروج یهودیان از اورشلیم، «شاد و شادمان» به پایان می‌رسد و معبد در مرکز آن صحنه قرار دارد.

ما هر روز سه بار برای بازگرداندن خدمت الهی به اورشلیم دعا می کنیم و در طول سال از خدا می خواهیم که خانه اش را بازسازی کند. دیدن یهودیان در حال نماز بر روی کوه و اسرائیلی ها که میتزوه چهار گونه را در آنجا انجام می دهند، گام دیگری در بازگشت عبادت یهودیان به مکانی است که در قلب زندگی ملی ما قرار داشت. روایت حفتره از پادشاه سلیمان و مردم یهودی در حال جشن گرفتن در معبد تازه ساخته شده، آن آیات باستانی فوریت جدیدی به خود می گیرد. باشد که شایسته روزی باشیم که یهودیان دیگر نیازی به پنهان کردن کتاب دعا نداشته باشند.

یک لولاو را پنهان کنید تا در مقدس ترین مکان یهودیت دعا کنید، و هنگامی که دعایی که هر روز می خوانیم در نهایت برآورده شد: "باید چشمان ما بازگشت تو را با رحمت به صهیون ببیند."