Simchat Torah 2026: دقیقا از چه چیزی اینقدر خوشحالیم؟

در سیمچات تورات، ما تکمیل چرخه سالانه تورات خوانی و آغاز یک چرخه جدید را علامت گذاری می کنیم. رسم یهودیان این است که قسمت Vezot Habracha را می خوانند و بلافاصله پس از آن شروع به خواندن قسمت اول، Bereshit می کنند که تداومی ناگسستنی بین پایان تورات و آغاز آن ایجاد می کند. خاخام Yaainuchatahn در این باره می نویسد: زیرا ما تورات را بر آن کامل می کنیم و شایسته است که پس از اتمام آن شادی کنیم.

مرسوم است که فورا برشیت را شروع کنیم تا شیطان فرصتی برای متهم کردن ما نداشته باشد و بگوید: آنها قبلا آن را به پایان رسانده‌اند و نمی‌خواهند دوباره آن را بخوانند.» (Tur, Orah Hayim, Laws of Lulav, 669). نتیجه‌گیری تورات و شروع دوباره دو چیز جدا از هم نیستند. دقیقا به دلیل اینکه ما تمام می‌کنیم، ما عجله می‌کنیم که دوباره آن را شروع کنیم تا نتیجه‌گیری را شروع کنیم. انگار خداحافظی بود

شروع بلافاصله به ما می آموزد که نتیجه گیری پایانی به معنای جدایی نیست، بلکه به این معناست که شروعی جدید را ممکن می سازد، با میل به یادگیری دوباره. دقیقا از چه چیزی اینقدر خوشحالم؟ وقتی رابطه خود را با سیمچت تورات در نظر می گیریم، این ایده معنای خاصی پیدا می کند. برخی از مردم احساس ارتباط با تعطیلات را ندارند.

به ویژه، کسی که به طور منظم تورات را مطالعه نمی کند، ممکن است بپرسد: دقیقا از چه چیزی اینقدر خوشحالم؟ من چه ارتباطی با رقصیدن دور طومار تورات دارم، وقتی در زندگی روزمره‌ام به سختی آن را باز می‌کنم؟ یکی از راه‌های پاسخ به این سوال، از طریق یک داستان عامیانه درباره روستایی ساده‌ای است که دیده شد با تمام قدرتش با طومار تورات می‌رقصد و می‌خواند: «تورات تو برای من از هزاران قطعه طلا و نقره بهتر است». وقتی مردم از او پرسیدند: «اما خیلی وقت است که کتابی باز نکرده‌ای»، او پاسخ داد: «اگر برادرم ازدواج می‌کند، آیا نباید با او جشن بگیرم؟»

نکته عمیق شادی سیمچت تورات صرفا شادی شخصی یک فرد نیست. این شادی در مورد تورات است که در قوم اسرائیل وجود دارد. در مورد ارتباطی که بین ملت یهود و خالق جهان ایجاد می کند. درباره جهانی تورات محور که نسل به نسل ادامه دارد. و در مورد مردم این ملت که زندگی خود را وقف مطالعه آن کرده اند. حتی اگر هنوز زمان و مکان آن را در زندگی خود پیدا نکرده باشم، تورات برای من بیگانه نیست. این متعلق به خانواده من است، به مردم من، به سنتی که از آن آمده ام.

اگر برادرم ازدواج کند، من از عروسی او خوشحال می شوم. اگر ملت یهود از تورات خوشحال می شود، من نیز در آن شادی شریک می شوم. راه دیگری برای درک ماهیت این شادی این است: رقصیدن با تورات صرفا بیان شادی موجود نیست. گاهی اوقات، این خود شادی است که ارتباط را ایجاد می کند. وقتی شخصی با تورات می رقصد، خود را به شادی می کشاند، حتی اگر در ابتدا ارتباط عمیقی با مطالعه تورات احساس نکند.

خود تلاش برای شادی می تواند دل را بگشاید و انسان را برای پیوند جدید با تورات آماده کند. کودکی که پدرش را در حال شادی با تورات، رقصیدن با آن و ابراز عشق خود به تورات می‌بیند، پیامی بسیار قوی‌تر از هر توضیحی دریافت می‌کند: تورات صرفا سیستمی از تعهدات نیست، بلکه چیزی مملو از زندگی و شادی است. حتی اگر پدر موفق نشده باشد مطالعه تورات را در برنامه روزانه‌اش بگنجاند، رقص کودک سال‌ها بعد شاهد میل او برای تأثیرگذاری بر او خواهد بود.

و با این حال، ما هنوز می‌توانیم بپرسیم: کسی که احساس می‌کند به دنیای تورات متصل نیست، چگونه می‌تواند با این شادی ارتباط برقرار کند؟ چگونه می‌تواند با چیزی که احساس می‌کند بخش معنی‌داری از زندگی‌اش نیست، مشتاقانه برقصد؟ خاخام یتزچاک هاتنر در کتاب خود Pahad Yitzchak در سوکوت، داستانی درباره دو دانش‌آموز هیدوشی هاریم، اولین رب گررر، بازگو می‌کند. دو دانش آموز با شور و شوق فوق العاده ای در سیمچت تورات می رقصیدند. هیدوشی حریم به آنها نگاه کرد و به اطرافیانش گفت: به این دو نگاه کنید.

یکی از آنها قبل از دیگری خسته می شود.» در واقع، اندکی بعد، یکی از شاگردان ضعیف شد و از رقصیدن دست کشید، در حالی که دوستش با قدرتی تازه به رقصیدن ادامه داد. وقتی از ربه پرسیدند که از کجا این را از قبل می دانست، او توضیح داد: شاگردی که خسته شده بود، از خوشحالی به خاطر توراتی که در گذشته خوانده بود می رقصید. تورات حد و اندازه ای دارد که قبلا به آن رسیده است و لذا شادی او سرانجام به پایان رسید و خسته شد. شاگردی که خسته نمی شد از خوشحالی بر توراتی که در آینده می خواند می رقصید.

و از آنجایی که آینده هیچ محدودیتی ندارد، شادی او هرگز پایان نپذیرفت. هیدوشی حریم افزود: "جهان فکر می کند که ما از سیمچت تورات خوشحالیم زیرا تورات را به پایان رساندیم. اما حقیقت این است که ما خوشحالیم زیرا تورات را از نو آغاز می کنیم." کسی که در طول سال تورات را مطالعه کرده است، می تواند از آنچه انجام داده است خوشحال شود، اما حتی کسی که نتوانسته آنقدر که آرزو کرده است مطالعه کند، نیازی ندارد که از دایره شادی خارج شود.

رقص جشن دستاوردهای گذشته نیست، بلکه امکان شروع دوباره است. ما به پایان می رسانیم تا بتوانیم از این منظر شروع کنیم، در سیمچت تورات همه ما از یک مکان شروع می کنیم. یک نفر پس از یک سال که در آن تورات بسیار مطالعه کرده بود، می آید، در حالی که شخص دیگر به سختی مطالعه کرده است. یکی با دستاوردهای بزرگ وارد می شود، در حالی که دیگری با احساس فرصت های از دست رفته وارد می شود.

اما وقتی یک بار دیگر کتاب تکوین را باز می کنیم، هر دو در برابر تورات یکسانی قرار می گیرند، همان احتمال، همان سالی که هنوز نوشته نشده است. اکنون می فهمیم که چرا، بلافاصله پس از تکمیل تورات، کتاب تکوین را از نو شروع می کنیم، نه اینکه تا شبات بعدی صبر کنیم. این اصل موضوع است: ما تمام می کنیم تا بتوانیم شروع کنیم. نتیجه گیری نقطه ای نیست که در آن توقف کنیم و به عقب نگاه کنیم، بلکه لحظه ای است که از آن به سفری جدید می رویم.

از این نظر، عبارت آشنا «هر پایان یک آغاز جدید است» در سیمچت تورات معنای عمیقی پیدا می‌کند. در مورد تورات سیمچت، لازم نیست فقط از خود بپرسیم که در طول سالی که گذشت چقدر تورات را مطالعه کرده‌ایم. می‌توانیم سؤال دیگری بپرسیم: چقدر برای مطالعه در سالی که در شرف شروع است آماده‌ایم؟ زیرا سیمچت تورات فقط شادی کسانی نیست که تورات را کامل کرده‌اند.

همچنین، و شاید بالاتر از همه، شادی کسانی است که آماده بازگشایی مجدد آن هستند. چاگ سامیچ. ■ نویسنده خاخام دیوار غربی و اماکن مقدس است. SIMCHAT TORAHRABBI SHMUEL RABINOWITZ