"Street Fighter" دقیقا همان چیزی است که انتظار داشتید و از آن می ترسیدید

فیلم Street Fighter کارگردان Kitao Sakurai اغلب کن مسترز (نوح سنتینئو) را به عنوان یک اوف نشان می دهد، اما او در واقع می تواند مبارزه کند. او از این نظر کمی شبیه خود فیلم است: انتخاب های تدوین، انتقال صحنه و حتی طرح اصلی اغلب گیج کننده هستند. و با این حال، زمانی که بخواهد می تواند یک مشت پرتاب کند. صحنه های مبارزه آن، در بیشتر موارد، به خوبی طراحی شده و به خوبی فیلمبرداری شده است. سکانس‌های انیمیشن دوبعدی آن، که هوشمندانه برای جدا کردن صحنه‌های گذشته از صحنه‌های حال استفاده می‌شوند، توسط Titmouse به طرز شگفت‌انگیزی زنده شده‌اند.

پس زمانی که Street Fighter تصمیم می گیرد زمان خود را صرف مبارزه با کن با خرس قطبی کند، آن را ناامید کننده تر می کند و پتانسیل آن را به یک حیله با برنامه ریزی ضعیف تقلیل می دهد.

وقتی Street Fighter باز می شود (با یکی از آن سکانس های انیمیشنی عالی)، سال 1987 است و ریو (اندرو کوجی) در اولین مسابقات جهانی جنگجو می جنگد. او برنده می‌شود، اما بعد از آن همه چیز برای او خیلی سریع پیش می‌رود. ارباب او، گوکن (دان لی) به قتل می رسد، و تا سال 1993، او از زندگی عمومی ناپدید شده است و به مدت شش سال با کن، که وقتی با هم زیر نظر گوکن آموزش می دیدند، پیوند برادری برقرار کرده بود، صحبت نکرده است.

کن به دور از عقب نشینی از کانون توجه، آن را پذیرفته است. در سال 1993، او در سراسر MTV، یک سلبریتی بزرگ، اما یک شوخی است که به شرکت در دعواهای بدلکاری با ماشین ها و حیوانات عجیب و غریب (یا حداقل، مردانی که لباس حیوانات عجیب و غریب بر تن کرده اند) خلاصه می شود. بنابراین وقتی چون لی (کالینا لیانگ) به اطراف می آید و او را برای شرکت در دومین مسابقات جهانی جنگجویان به میزبانی ام بیسون (دیوید دستمالچیان) دعوت می کند، کن فکر می کند که این ممکن است چیزی باشد که باعث می شود جهان دوباره او را به عنوان یک مبارز جدی ببیند.

با این حال، او خیلی مشتاق برخورد با ریو نیست، که علیرغم برخی اکراه‌های اولیه، در مسابقات نیز به پایان می‌رسد.

همه اینها به خوبی کار می کند. فیلم، تا این مرحله، شیک، ارجاعی و پرمخاطب است، به وضوح از مطالب منبع خود لذت می‌برد و به آن احترام می‌گذارد، در حالی که به اندازه کافی برای کنار هم قرار دادن یک طرح اساسی اما کاملا شایسته انجام می‌دهد. خودش را خیلی جدی نمی گیرد و این چیز خوبی است. این قسمتی است که در آن Street Fighter همه آن چیزی است که شما امیدوار بودید باشد، و هر چیزی که تریلرها آن را به نظر می‌رساند که می‌توانست باشد.

با این حال، هنگامی که فیلم به دومین مسابقات جهانی جنگجو می‌رود، آن طرح اساسی اما کاملا شایسته منفجر می‌شود و به داستان‌های فرعی بسیار زیادی تبدیل می‌شود که اغلب به جایی نمی‌رسند یا کلا حذف می‌شوند. یک سکانس کامل 10 دقیقه ای در وسط فیلم وجود دارد که به نظر می رسد هیچ هدفی روایی ندارد. بسیاری از صحنه‌ها به صحنه‌های قبلی متصل نمی‌شوند، و باعث می‌شوند که تغییراتی در ذهن ایجاد شود. عکس‌های زیادی وجود دارد که به نظر می‌رسد گم شده‌اند، زیرا اجرای آن‌ها بسیار گران بود.

ویرایش نیز به طور کامل از ریل خارج می شود و یک سکانس بدون هیچ دلیل قابل توضیحی نامرتب ارائه شده است. نحوه نشان دادن آن بسیار گیج کننده تر از آن چیزی است که اگر آنها مستقیما آن را پخش می کردند. و ما به طرز ناامیدکننده‌ای کمی از مسابقات را می‌بینیم، زیرا بیشتر آن خارج از صفحه نمایش اتفاق می‌افتد.

شاید فاحش ترین جنایتی که Street Fighter مرتکب می شود این است که آنقدر آشکارا برای ساخت دنباله ای طراحی شده است که به نظر می رسد نیمی از فیلم است. درگیری های بزرگی وجود دارد که حل نشده باقی مانده است. و حتی اگر مضامین Street Fighter - که تعداد کمی وجود دارد - به طور رضایت بخشی به هم گره خورده باشند، خیلی بد هم نخواهد بود، اما اینطور نیست. در این فیلم هم خیلی زیاد است و هم خیلی کم، و به نظر نمی رسد که بفهمد چه داستانی را می خواهد بگوید.

و با این حال، با وجود تمام ایراداتش، به راحتی می توان فهمید که Street Fighter چگونه می توانست فیلمی باشد که همه ما می خواستیم باشد. لحن، در بیشتر موارد، کار می کند، حتی اگر شوخی ها همیشه به جایی نمی رسند. تیم خلاق به وضوح علاقه واقعی به بازی های Capcom دارد. برخی از تخم مرغ های عید پاک واقعا خنک وجود دارند که به نوعی به نظر نمی رسد تلاش زیادی می کنند، که یک شاهکار واقعی است. و حتی در میان تمام انتخاب‌های عجیب و غریب، به نظر می‌رسد Street Fighter استخوان‌های یک فیلم اکشن سرگرم‌کننده و بزرگ با طرحی فراموش‌شدنی را دارد که باید می‌بود.

همه ما می دانیم که طرح داستان، در فیلمی مانند این، نکته اصلی نیست. بهترین کاری که می تواند انجام دهد این است که از سر راه خارج شود و به ما اجازه دهد در تماشای نمایش گم شویم. اما این دقیقا همان جایی است که Street Fighter دچار لغزش می شود و با داستان سرایی نامنسجم و ویرایش نامناسب، حواس خود را از اکشن منحرف می کند. Street Fighter برای سبک امتیاز می گیرد، اما نه چیز دیگری.

Street Fighter در تاریخ 16 اکتبر در سینماها اکران می شود.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.