Technologies of Peace: به نمایشگاه گسترده Imma زمان و توجهی که شایسته آن است بدهید

صلح را چگونه تصور می کنید؟ جنگ در سطوح مختلف آسان است. درگیری باعث پیدایش برخی از شاهکارهای بزرگ هنر شده است. سوم مه 1808 فرانسیسکو گویا (نقاشی شده در سال 1814) و گرنیکا اثر پابلو پیکاسو در سال 1937 ذهن را درگیر می کند. و صلح چطور؟ به نظر نمی‌رسد که کبوترها و رنگین کمان‌ها توانایی یک مشت مکنده را داشته باشند، حتی اگر کبوتر پیکاسو، مقاله‌ای بصری درباره صلح از سال 1949، در کنگره‌های صلح در سراسر جهان بازتولید شده باشد.

علیرغم سنگینی جنگ، تاکید موزه هنر مدرن ایرلند بر مسیرهایی به سوی صلح است، اما انتظار نداشته باشید که وقتی به آنجا رسیدید با امواج خوش بینی یا پاسخ شسته شوید.

نمایشگاه فناوری های صلح: هنر و گذار در اروپای معاصر (1989-2026) که در سال 1989 آغاز شد، سال فروپاشی دیوار برلین، هنر کشورهایی در اروپا را بررسی می کند که در آن فرآیندهای صلح به موازات ما بوده است.

این قسمت دیگری از مجموعه نمایشگاه های جاه طلبانه Imma است که به موضوعات بزرگی مانند Self-Determination: A Global Perspective در سال 2023 می پردازد که به ملت سازی پس از جنگ جهانی اول می پردازد.

همه چیز با یک پارادوکس به خوبی تضعیف کننده باز می شود: هلو کاریاتید درخشان اورسولا برک به طرزی شاهانه در ورودی گالری راهروی طولانی ایما ایستاده است. کاریاتید یکی از آن چهره‌های زن حجاب‌دار است که پشت بام معابد یونانی را نگه می‌دارد، و در اینجا اشاره‌ای به نقش یونان باستان در توسعه دموکراسی است - این کلمه خود به عنوان «قدرت مردم» ترجمه می‌شود. اما کاریاتید بورک لباس‌های بافتنی به تن دارد و به ما یادآوری می‌کند که حمایت اشکال مختلفی دارد، از جمله نیروی کار زنانه و کارهای خانگی، که عموما در نظر جامعه بالا نیست.

دموکراسی می‌تواند شامل طرد شدن باشد، و با نگاهی دقیق‌تر، اشک‌هایی که روی صورت نقاشی‌شده این چهره جاری می‌شوند و لباس‌های پشم هلو را می‌چرخانند، نشان می‌دهد.

این جنبه بعدا در زنان نامرئی همبستگی اثر سانیا ایوکوویچ (2009-2010) مطرح شد، که در آن هنرمند کروات اسامی بسیاری از زنانی را که در جنبش همبستگی در لهستان مشارکت داشتند، اما نامشان تجلیل نشد، درج می‌شود.

موضوعات در سراسر گالری‌ها به هم متصل می‌شوند، اما علیرغم اینکه عمیقا تحقیق شده است و در یک سری موضوعات سازماندهی شده است - و شاید مانند خود صلح - نمایشگاه کمی پراکنده و دشوار به نظر می‌رسد.

درست فراتر از کاریاتید، هنرمند قبرسی کریستودولوس پانایوتو هفت «نقاشی خمیری» بزرگ را نشان می‌دهد که رنگ‌های آنها ممکن است به‌طور مبهم آشنا باشد. این اسکناس‌ها از اسکناس‌های یورویی له‌شده ساخته می‌شوند و برای هر ارزش یک قاب وجود دارد.

اسکناس‌ها پس از خارج شدن از چرخه - به معنای واقعی کلمه پول‌زدایی - از بانک مرکزی اروپا به دست آمد. باز هم یک تناقض وجود دارد: در حالی که واحد پول مشترک نمادی از اتحادی است که به سختی به دست آمده و سخت‌تر حفظ شده است، در کشورهای منطقه یورو، کل پول و ریشه همه شر در حال وقوع است.

رنگ‌های آرام‌بخش با بیماری‌های هولناکی که پول به جهان القا می‌کند، در تضاد است. جنگ، استثمار، حسادت، خیانت: چه کسی می داند این یادداشت ها کجا رفتند یا صاحبان موقت آنها چه کردند؟ و اکنون آنها اینجا هستند: رنگ محو شده و هنر.

اگر کار پانایوتو تبدیل کاغذ و جوهر به پول را به عنوان یک توافق جمعی یا تحمیل نشان می‌دهد، پس در مورد مرزهای ترسیم شده روی نقشه‌ها چه می‌توان گفت؟

دریتون سلمانی، زمانی که در بریتانیا اقامت داشت، متوجه شده بود که زادگاهش کوزوو در نقشه های آنلاین به سختی یافت می شود. در آن زمان نمی‌توانست به‌عنوان مقصد یا نقطه مبدا انتخاب شود. او در پاسخ از هموطنان خواست تا کوزوو را از حافظه ترسیم کنند، و یک مجموعه در حال تغییر خطوط را ایجاد کرد که از روی آن یک نقشه گلدوزی شده درست کرد. در «به من بگو از کجا هستم» (2012)، اروپای جنوب شرقی در سرزمین‌های ناآشنا و خیالی فرو می‌رود.

اما مرزها، پس از ساخته شدن، باید حفظ شوند. جنگل‌های سرخ هنرمند اسلوونیایی Nika Autor (2022) ویدئویی است که میزان سیم تیغ را در مرزهای اتحادیه اروپا از سال 2015 نشان می‌دهد. برج مراقبت 2 اثر ریتا دافی (2005-2006) به طرزی تخیلی برج‌های مراقبت را از سرزمین‌های مرزی ایرلند شمالی تغییر می‌دهد، فرآیند پس از بازپس‌گیری طبیعت.

عکس های آنتونی هاگی، هنرمند دیگر متولد ایرلند شمالی، از مجموعه سرزمین مناقشه او، در مناطق مرزی در ایرلند، بوسنی و هرزگوین و کوزوو گرفته شده است. فشنگ های تفنگ ساچمه ای، مرز آرماغ-لوث (2006) نشان می دهد که چگونه میراث خشونت در این سرزمین باقی می ماند.

برداشت دیگری از نقشه برداری از Lana Cmajcanin با 551.35 Geometry of Time (2014)، یک قطعه دیواری بزرگ با نورپردازی است که در آن هنرمند متولد سارایوو خطوط کلی مرزهای بوسنی و هرزگوین را در طول 551 سال ترسیم می کند. جنگ، مذاکره و جابه‌جایی قدرت و ایدئولوژی‌های سیاسی نشان می‌دهد که چگونه مرزها هم سیال هستند و هم بی‌پایان با هم رقابت می‌کنند.

ایده "بی پایان" جالب است. به‌عنوان یک گونه، به نظر می‌رسد که بشریت با این افسانه زندگی می‌کند که ما به مقصدی ثابت می‌رسیم، و زمانی که مرزهای مناسب، دولت‌های مناسب، افراد و سیاست‌های مناسب در میان باشند، دیگر جنگی وجود نخواهد داشت.

اما یک مشکل صلح این است که ما هرگز به طور کامل به آنجا نمی رسیم، حداقل به روشی ابدی.

علیرغم تاریخ های نمایشگاه 1989 تا 2026، جدول زمانی که در دو گالری جانبی کوچکتر در Imma جریان دارد، در سال 1968 آغاز می شود و به طرح وقایع جهانی می پردازد که از سیاست دوره معاصر ما خبر می دهد.

از ترور مارتین لوتر کینگ، در تنسی، و رابرت اف کندی، در لس آنجلس، به بعد، باعث خون‌خوانی می‌شود. حتی در آن دهه اول نبرد بوگساید در دری بود. ایدی امین دیکتاتوری وحشیانه خود را در اوگاندا راه اندازی کرد. کودتای تحت حمایت سیا در شیلی، رئیس جمهور منتخب سوسیالیست، سالوادور آلنده را سرنگون کرد. و بیش از دو میلیون نفر در کامبوج قتل عام شدند. چشم از بی عدالتی به قساوت می لغزد و به آن ادامه می دهد.

در هنر، این در آثاری مانند بی‌نام کتی ویلکس (2021) منعکس می‌شود، اینستالیشن کوچک که پس از جنبه‌های درگیری در ایرلند شمالی، مانند بمب‌گذاری در رستوران آبرکورن در سال 1972، باقی می‌ماند.

ویلکس، که تا ژانویه 2027 یک نمایشگاه انفرادی عالی در مدل در اسلایگو نیز دارد، به‌طور نامحسوس میراث‌های آرام‌تر خشونت را جلب می‌کند: شکنندگی، غیبت و اندوه.

اما دوباره به آن جدول زمانی نگاه کنید و نقاط روشن تری را مشاهده کنید. معاهده عدم اشاعه تسلیحات هسته ای وجود دارد، صلح سبز تأسیس شد، پیمان صلح پاریس دخالت ایالات متحده را در ویتنام نزدیک کرد، دیکتاتوری ها در پرتغال و یونان پایان یافت. نفاق از بین می روند، دردها پدیدار می شوند، شفاها آغاز می شود. نمایشگاه ها برگزار می شود و جنبش های حقوق مدنی متولد می شوند. آیا فقط این است که ما بیشتر با اخبار تلخ هماهنگ هستیم؟ بقای ما، یا اینطور که نظریه می گوید، اولویت را به دنبال خطر دارد.

سپس موضوع زمینه وجود دارد: تجربه فناوری‌های صلح بدون اینکه پیام‌های مثبت آن تحت تأثیر ماهیت آخرالزمانی اخبار این روزها قرار نگیرد، دشوار است.

و اگر به آن جدول زمانی برگردیم، نمایشگاه، برپایی گالری، پیک نیک فرامرزی یا مسابقه آهنگ در مواجهه با یک قتل عام، یک درگیری جدید، یک قحطی چیست؟ پاسخ این است که همانطور که مردم جنگ می کنند، صلح هم می کنند. آنها گاهی چهره‌ای هستند و گاهی به سادگی، اما عمیقا بذر یک ایده جدید را می‌کارند.

هنرمند لهستانی Malgorzata Mirga-Tas با همکاری فعال رومی ادیس گالوشی و اعضای جامعه رومی شهر پریزرن کار می کند. کلاژهای بزرگ نساجی به دست آمده پرتره هایی از مشاهیر رومی از جمله فعال عدالت اجتماعی، نویسنده و مجری آلینا سربان و فعال و هنرمند چند رسانه ای لونا دی روزا را ترسیم می کنند. مردم صلح می کنند. ایده‌ها نیز می‌توانند از طریق توجه به وجود بیایند: الکساندر باتیستا ایلیچ، ایوانا کسر و تومیسلاو گوتوواچ مجموعه‌ای از آثار را نشان می‌دهند، هنر آخر هفته: هاللویا تپه، 1996-2000.

با بیرون آمدن کرواسی از حکومت کمونیستی، سه نفر از هنرمندان با تبدیل پیاده‌روی آخر هفته‌شان به تجربه‌های هنر پرفورمنس، ایده اوقات فراغت را کشف کردند. آزادی در این صحنه ها وجود دارد و شادی. یکی دیگر از عناصر توجه در تشخیص نابرابری های تعبیه شده است. روی بنر ابریشمی ملادن استیلینوویچ با عنوان "هنرمندی که نمی تواند انگلیسی صحبت کند، هنرمند نیست" نقاشی شده است. این کتاب که در سال 1992 ساخته شده است، بر اختناق زبان انگلیسی بر هنرهای جهانی تأکید می کند، در نتیجه آنچه را که می توان بیان کرد، تحت تأثیر قرار می دهد.

زبان در کتاب چرخشی اتحادیه اروپا/دیگران (2022) اثر سجلا کمریک نیز وجود دارد، تداخلی بر علائمی که در سال‌های اولیه ادغام اتحادیه اروپا در گذرگاه‌های مرزی اتحادیه اروپا ظاهر می‌شدند، در نمایشی واقعی از «ما و آنها».

این هنرمند بوسنی و هرزگوین همچنین یک تابلوی نئونی چشمک زن را نشان می دهد که از دور به نظر می رسد از "پناهندگان خواهند آمد" به "پناهندگان خوش آمدید" سوسو می زند. درست مانند تابلوی خراب، این هنرمند در سال 2022 گفت: "جامعه ای که در آن باید بحث کنیم که آیا کسی نیازمند (پناهنده/مهاجران) باید مورد استقبال قرار گیرد یا خیر، بیمار است." کلمات مهم هستند Locky Morris’s Comm (1992) پیام‌های کوچکی را که روی کاغذ توالت نوشته شده و در فیلم چسبانده شده است، می‌گیرد و قبل از اینکه توسط زندانیان در جریان مشکلات قاچاق شود، آنها را به یادگار می‌آورد.

وابستگی سیاسی شما هر چه باشد، بدون ارتباط، صلح برقرار نمی شود. فقط مراقب کسی باشید که ادعا می کند "حقیقت" را می داند. تاریخچه آلن کاراسکو عاشق پارادوکس‌ها (2023) شبکه‌ای از 20 دکل روزنامه است که هر کدام ترجمه‌ای از کلمه «حقیقت» است. از جمله La Vérité، LaVerità، Pravda و De Waarheid، این قطعه به خوبی میل ما به دانستن و باور را با خطرات جانبداری رسانه ای، سادگی های تقلیل دهنده و مطلق گرایی متعادل می کند. دکل ها همچنین بر تنوع صداها در نمایشگاه که شامل هنرمندانی از 17 کشور جهان است، با قطعات قابل توجه از فرا تأکید می کند.

nces Hegarty، گروه اسلاوها و تاتارها، و Goshka Macuga.

قهرمان مارینا آبراموویچ (2021) کمی نازک است - این هنرمند یک بنر سفید را بالای یک اسب سفید در دست گرفته است - اما با این وجود زیبا. زیباتر از آن نقاشی باز درخشان ویلیام مک کیون – پامچال شماره 2 (2003) است، یادآوری این که هنوز امکان تجدید، رشد، شفا و عشق وجود دارد. علیرغم طبیعت گسترده و گهگاه تارهای درهم، به این نمایشگاه زمان و توجه لازم را بدهید. امید ساده لوحانه نیست و گاهی حرکات به ظاهر کوچک نتیجه شجاعت خارق العاده است.

همانطور که دیکتاتوری و سانسور رو به زوال می رود، دستاوردهای صلح فراتر از گرد هم آوردن این هنرمندان است. در عوض، آنها در این واقعیت تجسم یافته‌اند که برخی از این آثار اصلا می‌توانستند ساخته شوند و ما آزادیم که آنها را ببینیم.

فناوری‌های صلح، با سرپرستی مری کرمین و یوهان مولان، تا 9 مه 2027 در موزه هنر مدرن ایرلندی، دوبلین است.