The Social Reckoning به اندازه یک درام فیس بوک عصبانی یا قدرتمند نیست

تلاش آرون سورکین برای بازگشت به موفقیت شبکه اجتماعی، نگاهی عجیب و ناقص به دنیایی است که نیاز به نگاه دقیق‌تری دارد.

در نگاهی به گذشته، فیلم شبکه اجتماعی دیوید فینچر در سال 2010 یک نقطه عطف به دلیلی آرام و حتی غیرمعمول بود. قبل از اکران فیلم، برخی این سوال را مطرح کردند که آیا آرون سورکین، نویسنده‌ای که دقیقا به خاطر تسلطش در حوزه فنی شناخته نمی‌شود، مرد مناسبی برای روایت داستان منشأ فیس‌بوک است یا خیر.

و در حالی که ممکن است سورکین مارک زاکربرگ را به عباراتی تبدیل کرده باشد که بهتر می‌توانست بفهمد – یعنی یک عاقل عاقل که در اعماق وجودش می‌خواهد دختری باهوش و جدی را تحت تأثیر قرار دهد – او و فینچر همچنین یکی از اولین فیلم‌های مبتنی بر اینترنت را ساختند که زندگی آنلاین را به‌عنوان بسط طبیعی پویایی IRL تلقی کرد، نه پورتال فناوری ماورایی که در بسیاری از فیلم‌ها دیده می‌شود.

درست است که کل معامله فیس بوک همین است: گسترش ویروسی شبکه های اجتماعی آن، چیزی بسیار ساده و اعتیادآور که خاله ها، پدربزرگ ها و همکاران در همه جا می توانند آن را درک کنند. با این حال، درک گسترش و تحریف همزمان آن از دنیای واقعی امری مسلم نبود. به عنوان مثال، چهار سال بعد، مردان، زنان و کودکان در سال 2014 به دلیل اتخاذ رویکرد هشداردهنده به اینترنت به عنوان پناهگاهی برای بزرگسالانی که به دنبال رابطه عاشقانه هستند، نوجوانانی که از اعتیاد به فیلم های مستهجن مراقبت می کنند و تلاشگران تشنه شهرت در تمام سنین، به طور گسترده مورد تمسخر قرار گرفت.

از سوی دیگر، شبکه اجتماعی به طور قابل ملاحظه‌ای در مورد مکانیزم‌های اساسی فیس‌بوک بی‌قضاوت است و نقص‌های نوپا آن را در ضعف‌های انسانی که آن را به وجود آورده، ریشه می‌دهد. در نگاهی به گذشته، این فیلم تنها تا حدی منسوخ به نظر می‌رسد که درک قدرت زاکربرگ و پتانسیل بی‌دقتی وحشتناکی را که پادشاهی آنلاین او بر اساس آن ساخته شده است، دست کم می‌گیرد. ادامه مطلب...