Thwaites یک فاجعه آب و هوایی فراری است. مطالعات جدید نشان می دهد که چگونه.

تنها یک یخچال طبیعی که در انتهای جهان قرار دارد، ممکن است تمام چیزی باشد که از افزایش فاجعه‌بار سطح دریا جلوگیری می‌کند. از آنجایی که سریعتر از همیشه ذوب می شود، دانشمندان در حال رقابت برای به دست آوردن درک بهتری از زمان ممکن شکست هستند. متأسفانه، آنها اخیرا اخبار بد بیشتری پیدا کرده اند.

سنگر قطب جنوب که به نام Thwaites یا "یخچال روز رستاخیز" شناخته می شود، غول پیکر است - تقریبا به اندازه فلوریدا - و به اندازه کافی یخ را در خود نگه می دارد تا خطوط ساحلی سیاره را تا 2 فوت به سمت بالا سوق دهد. اما لبه Thwaites نیز مانند چوب پنبه عمل می کند و لبه یخ غرب قطب جنوب را که بیشتر آن زیر سطح دریا قرار دارد، نگه می دارد. همانطور که Thwaites خراب می شود، یخ بیشتری در این کاسه در معرض اقیانوس قرار می گیرد و یک حلقه بازخورد ایجاد می کند که باعث می شود سریعتر ذوب شود. و اگر Thwaites به طور کامل تسلیم شود، کل فضای داخلی ورق ممکن است از همین روش پیروی کند و سطح دریا را تا 10 فوت افزایش دهد.

ردیابی مرگ Thwaites از فضا آسان است، اما پیش‌بینی آینده آن بسیار پیچیده‌تر بوده است. برای سال‌ها، مدل‌های رایانه‌ای مورد استفاده برای شبیه‌سازی عقب‌نشینی Thwaites قادر به گذراندن آزمون ساده ایجاد مجدد دقیق عقب‌نشینی که ماهواره‌ها در چند دهه گذشته ثبت کرده‌اند، نبودند و آنها را ابزاری غیرقابل اعتماد برای نگاه کردن به آینده می‌دانستند.

اما اکنون، دانشمندان یک قطعه گم شده بزرگ را وصل کرده اند. مقاله جدیدی که در اوایل این ماه در Nature Communications منتشر شد، به نظر می‌رسد اولین موردی باشد که آنچه را که در زیر Thwaites اتفاق می‌افتد توضیح می‌دهد تا سرعت از دست دادن یخ را شبیه‌سازی کند. استفاده از این مدل برای شبیه‌سازی آینده تصویری تلخ را به تصویر می‌کشد: Thwaites می‌تواند دو برابر بیشتر از آنچه قبلا پیش‌بینی شده بود، تا پایان قرن در افزایش سطح دریا مشارکت داشته باشد.

ماتیا پوینلی، متخصص یخبندان در دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس و نویسنده اصلی مقاله، می‌گوید: «ناشناخته‌های زیادی وجود دارد، اما این یک قطعه خاص و بسیار مهم از پازل را حل می‌کند.

منطقه مشکل جایی است که زیر شکم یخی Thwaites در بستر دریا قرار دارد که به عنوان منطقه زمین شناخته می شود. فقط اخیرا دانشمندان متوجه شدند که این منطقه یک مرز ثابت نیست، بلکه مرزی است که با جزر و مد در نوسان است. همانطور که بالا و پایین می‌رود، آب گرم به زیر یخچال فشار می‌آورد - شکاف‌ها و کانال‌هایی به طول مایل‌ها ایجاد می‌کند که امکان ذوب بیشتر را فراهم می‌کند.

پوینلی گفت، شبیه‌سازی‌های قبلی در مورد چگونگی ذوب شدن Thwaites این پویایی را در نظر نگرفتند. با انجام این کار، مدل تیم او توانست تغییرات یخچالی را که ماهواره ها مشاهده کرده بودند، مطابقت دهد. همچنین نشان داد که Thwaites می‌تواند در اوایل سال 2038 برای همیشه از بستر دریا خارج شود، با احتمال 60 درصدی که این اتفاق تا پایان قرن رخ می‌دهد، احتمالی که احتمالا باعث می‌شود ذوب شدن بیش از پیش افزایش یابد.

اگر آب و هوا به همان اندازه گرم باقی بماند، مدل نشان می دهد که Thwaites در مسیر افزایش 3 سانتی متری سطح دریا تا پایان قرن قرار خواهد گرفت. بر اساس این مطالعه، این ممکن است زیاد به نظر نرسد، اما پیش بینی های انجام شده توسط مدل های قبلی را دو برابر می کند. Thwaites حدود 4 درصد در افزایش سطح دریاها نقش دارد که در طول سه دهه گذشته به 10 سانتی متر رسیده است. این کافی است که خانه‌ها در کارولینای شمالی به دریا سقوط کنند، در حالی که جوامع ساحلی در مکان‌هایی مانند جزایر سلیمان و سنگال مجبور به نقل مکان به مناطق مرتفع شوند.

البته، گرمایش جهانی ثابت نمی ماند، بلکه به افزایش خود ادامه می دهد و انتظار می رود هر دهه گرمتر از دهه قبل باشد. پوینلی گفت در نتیجه، جهان باید برای ذوب شدن حتی بیشتر از آنچه مدل پیش بینی می کند آماده شود.

اما اگر انسان ها دست به دست هم دهند و تغییرات آب و هوایی را کاهش دهند، یا راهی برای خنک کردن ایمن اقیانوس ها با مهندسی زمین پیدا کنند، چه؟ مطالعه جداگانه‌ای که در ژوئیه در Geophysical Research Letters منتشر شد، از مدلی استفاده کرد که این نوع سناریوی فرضی را با Thwaites و همسایه نسبتا بزرگ آن، یخچال‌های طبیعی Pine Island، که سریع‌ترین یخچال‌های طبیعی در حال ذوب در قطب جنوب است، آزمایش کرد.

این دو یخچال با هم بیشترین افزایش سطح دریا را از قطب جنوب تشکیل می دهند. رزی ویلیامز، مدلساز صفحات یخی در بررسی قطب جنوب بریتانیا و نویسنده اصلی مقاله، گفت: ذوب اقیانوس مقصر اصلی است، بنابراین محققان در مدل خود آن را به عنوان راهی برای درک وضعیت هر یخچال طبیعی "خاموش کردند".

بر اساس این مطالعه، با وجود تمام شباهت‌هایشان، مشخص شد که جزیره کاج و Thwaites بسیار متفاوت هستند. در دمای پایین‌تر اقیانوس، جزیره کاج می‌تواند ظرف یک دهه یخ را بازیابی کند و در نهایت به جایی که 80 سال پیش بود دوباره رشد کند - تا حدی به لطف قفسه بیرونی نسبتا دست نخورده خود. از سوی دیگر، Thwaites به از دست دادن یخ و افزایش سطح دریاها در سراسر جهان برای حداقل 150 سال ادامه خواهد داد.

محققان فرض می کنند که به این دلیل است که Thwaites در وضعیت بسیار بدتری قرار دارد، با نیمه شرقی به طور قابل توجهی کاهش یافته و نیمه غربی به کوه های یخ زیادی متلاشی شده است. در حالی که سرعت از دست دادن یخ کاهش می یابد، یخچال طبیعی ممکن است حتی در این بهترین سناریوی خیالی محکوم به فنا باشد.

اما ویلیامز گفت: «این به این معنی نیست که ما نمی‌توانیم کاری انجام دهیم. هر کسری از درجه گرم شدن، تفاوتی در سرعت متلاشی شدن Thwaites ایجاد می کند و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می تواند از دیگر یخچال های طبیعی اطراف قطب جنوب محافظت کند. او گفت: «هرچه بیشتر بتوانیم آن را کاهش دهیم، بیشتر باید با هر تغییری که در راه است سازگار شویم.»

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان Thwaites is a Runaway Eclimate Diaster منتشر شد. مطالعات جدید نشان می دهد که چگونه. در 26 اکتبر 2026.