پیروزی، تراژدی و تلاش آلن جونز برای زنده ماندن از مرگبارترین دوران F1

تصادفات مخرب در دوران آلن جونز معمول بود و برخی از رانندگان با خیال راحت از آنجا دور نمی شدند، مانند جونز در اینجا در GP هلندی 1980. ( Getty Images: LAT Images )

دنیای اتومبیل رانی در سوگ مرگ آلن جونز، قهرمان فرمول 1 جهان در سال 1980، که روز پنجشنبه در سن 80 سالگی درگذشت، عزادار است.

اسطوره استرالیایی، برنده 12 جایزه بزرگ، میراث عظیمی را هم در داخل و هم در خارج از پیست پس از زندگی اختصاص داده شده به این ورزش از خود بر جای می گذارد.

در حالی که ادای احترام به جونز سرازیر می شود و بازتاب هایی از حرفه فوق العاده او نوشته می شود، مرگ او دوران خطرناک و مرگبار موتوراسپورت را که در آن شرکت می کرد مورد توجه قرار داده است.

جونز در دورانی مسابقه داد و پیروز شد که ایمنی رانندگان، مارشال ها و تماشاگران در ذهنشان نبود.

در یک ورزش خطرناک، دوره‌ای که جونز در آن مسابقه می‌دهد اغلب بیشتر به خاطر تراژدی‌هایش به یاد می‌آید تا پیروزی‌هایش.

و این تراژدی ها بود که از همان ابتدا تأثیر زیادی بر زندگی حرفه ای جونز گذاشت.

آلن جونز اولین بازی F1 خود را در گرندپری اسپانیا در سال 1975 انجام داد، یکی از تاریک ترین و بحث برانگیزترین آخر هفته های F1 در تاریخ.

رولف استوملن از ناحیه پا آسیب جدی دید، در حالی که پنج تماشاگر هنگام عبور خودروی او از مانع کشته شدند. (گتی ایماژ: ساتون ایماژ/دیوید فیپس)

از همان ابتدا درام بود و ترس از موانع موجود در پیست مونتجوئیک بارسلون به درستی بسته نشده بود.

اعضای انجمن رانندگان جایزه بزرگ قبل از تمرین اعتصاب کردند، اما پس از شایعاتی مبنی بر اینکه گاردیا سیویل، مجری قانون اسپانیا، خودروهایی را که در استادیوم مونتجوئیک بودند، توقیف خواهد کرد، مسابقه ادامه یافت.

جونز برای مسابقه Hesketh Racing رتبه بیست و یکم را کسب کرد، اما پس از یک برخورد تنها سه دور بعد از مسابقه بازنشسته شد.

رولف استوملن، رهبر مسابقه، در دور 26 به دلیل شکستگی بال عقب، با خودروی هیل-فورد خود که از مانع به میان جمعیت عبور کرد، از مدار خارج شد.

پنج تماشاگر کشته شدند و استوملن به شدت مجروح شد. مسابقه برای چهار دور دیگر ادامه یافت و لغو شد.

گرندپری اسپانیا در سال 1975 برشی دیگر از تاریخ را به خود اختصاص داد و للا لومباردی اولین و تا به امروز تنها راننده زنی است که پس از کسب مقام ششم، امتیاز قهرمانی فرمول یک جهان را کسب کرده است.

پس از درگیری با تیم Surtees در پایان فصل F1 1976، جونز برای شروع سال 1977 از مجموعه خارج شد.

او پس از یک تصادف دلخراش و غم انگیز در آفریقای جنوبی شانس بازگشت به فرمول یک را پیدا کرد.

تام پرایس ولزی و یک مارشال پیست در حادثه ای کشته شدند که نشان دهنده اقدامات ایمنی ضعیف و غیرقابل تصور آن روز بود.

رنزو زورزی که برای Shadow رانندگی می کرد، دچار نشت سوخت شد و در پیست کیالامی به کنار خط مستقیم اصلی رسید.

آتش سوزی کوچکی رخ داد که منجر به دویدن یک جفت مارشال برای خاموش کردن شعله شد. یک راننده توانست منحرف شود و از مارشال ها دوری کند، اما نه پرایس، هم تیمی زورزی.

پرایس نابینا بود و با سرعت تمام به سمت مارشال ۱۹ ساله فردریک یانسن ون وورن رفت و نوجوان را بر اثر برخورد کشته شد.

Van Vuuren یک کپسول آتش‌نشانی عظیم حمل می‌کرد که به پرایس در کلاه ایمنی برخورد کرد و مرد ولزی فورا کشته شد.

برنده مسابقه نیکی لاودا در حال آماده شدن برای جشن گرفتن روی سکو بود، تا اینکه یکی از اعضای سازنده لاستیک گودیر توانست به اتریشی برسد و او را از مرگ پرایس مطلع کند.

مرگ های وحشتناک و بی مورد در نهایت منجر به دعوت جونز به تیم Shadow برای مسابقه بعدی در ایالات متحده شد.

بعدا در همان سال، جونز ادعا کرد که اولین برد خیره‌کننده‌ای را در اتریش به دست آورد، تنها بردی که Shadow تا به حال به دست آورد، که او را برای شکوه آینده در سال‌های آینده آماده کرد.

از سال 1979 تا 1981، جونز در اوج قدرت خود بود.

او با رانندگی برای ویلیامز، در این سه سال 11 جایزه بزرگ را برد و در سال 1980 قهرمان جهان شد.

اما اگر احتمال انتقال به فراری رخ می داد، همه چیز می توانست بسیار متفاوت باشد.

فراری با جونز ملاقات کرده بود و به او گفته بود که اگر تیم مشهور ایتالیایی نتواند ماریو آندرتی را به خدمت بگیرد، او گزینه دوم آنهاست.

فراری آندرتی را از دست داد که در سال 1978 با لوتوس قهرمان شد، اما اسکودریا در عوض ژیل ویلنوو کانادایی را به خدمت گرفت.

جونز در ادامه با ویلیامز قرارداد امضا کرد که در آن شراکت بسیار خوبی بود.

اما، همانطور که اغلب در ورزش موتوری اتفاق افتاد، تراژدی رخ داد.

فراری در سال 1982، یک سال پس از بازنشستگی جونز از فرمول 1، دو وحشت را متحمل شد.

بقایای شاسی فراری نابود شده ژیل ویلنوو پس از تصادف مرگبار وی در بلژیک که در آن از ماشین پرت شد. ( Getty Images: LAT Images )

ویلنوو پس از تصادف در حین مسابقات مقدماتی گرندپری بلژیک، هنگامی که به عقب ماشینی بسیار کندتر برخورد کرد، جان باخت. ماشین ویلنوو به هوا پرتاب شد و در حالی که به زمین برخورد کرد به بیرون پرتاب شد.

دیدیه پیرونی در آلمان دچار حادثه ترسناک مشابهی شد و پس از برخورد با رنو نابینای آلن پروست دچار شکستگی وحشتناک پا شد.

جونز سال‌ها بعد ادعا کرد که فراری با او تماس گرفت تا آخرین دورهای فصل 1982 را پر کند، اما پاسخ او خیلی طول کشید و فراری جایگزین دیگری را انتخاب کرد.

در مجموع، در طول دوران حرفه‌ای جونز، پنج راننده در آخر هفته‌های جایزه بزرگ F1 کشته شدند.

این شامل دو راننده کشته شده در تست های فرمول 1 و همچنین برایان مک گوایر استرالیایی نمی شود که در سال 1977 در برندز هچ در انگلستان هنگام رانندگی یک خودروی فرمول 1 کشته شد.

دورانی وحشتناک برای فرمول 1 بود، اما دورانی که در سال‌های پس از بازنشستگی جونز در سال 1986 بهبود یافت.

فرمول یک چندین سال بدون حادثه مرگبار سپری کرد، تا آخر هفته وحشتناکی در گرندپری سن مارینو در سال 1994 که آیرتون سنا و رولاند راتزنبرگر در تصادفات جداگانه جان باختند.

از زمانی که ژول بیانکی در سوزوکا در سال 2014 از پیست خارج شد و با جرثقیلی که در حال بازیابی ماشین ساحلی آدریان سوتیل بود، برخورد کرد، فقط یک مورد مرگ در فرمول 1 رخ داد.

چندین تدابیر ایمنی هم در مورد ماشین مسابقه و هم در مورد نحوه ورود مارشال ها و وسایل نقلیه بازیابی به مدار مسابقه اعمال شده است.

هالو، سازه‌ای منحنی و به‌شکل جناغی، اکنون بالای راننده قرار گرفته است و نقش خود را در محافظت از رانندگان در چندین حادثه ایفا کرده است، از جمله تصادف آتشین رومن گروسژان در سال 2020 در بحرین، گیر افتادن لوئیس همیلتون در زیر چرخ ردبول مکس ورشتاپن در جریان مسابقات 2021 ایتالیایی در مسابقه بزرگ Zhcranyus. سیلوراستون در سال 2022.