پشیمانی ترامپر: رای دهندگان به دو سال گذشته نگاه می کنند، درخواست تکرار می کنند

حتی بخشنده ترین خرده فروشان نیز تمایل دارند خط مشی بازگشت 90 روزه را مشخص کنند. بعد از آن بیا، شانس تو نیست. اما رأی دهندگان در سرتاسر آمریکا روز سه شنبه نگاهی به آنچه دو نوامبر پیش خریده بودند انداختند و گفتند: "دو سال چطور است، آیا آن را می پذیرید؟ کالاها کمی خراب شده اند، اما برچسب ها دست نخورده هستند." پس از ماه‌ها درگیری سیاسی اساسی و سورئال، با بحث‌هایی بر سر ایدئولوژی و ارزیابی‌های باسن، رأی‌دهندگان آمریکایی روز سه‌شنبه به همان اندازه که در چهار دهه گذشته به یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه مخالفت کردند، مجلس نمایندگان را متحول کردند.

نمایندگان و سنا به دموکرات‌ها می‌دهند و اساسا می‌گویند «می‌بینی می‌توانی جلوی او را بگیری یا نه». دموکرات ها در ایالت های نوسان پیروز شدند و در ایالت های قرمز پیروز شدند. آنها در ایالت هایی که ترامپ در آن جا خوش کرده بود و ایالت هایی که جمهوری خواهان هرگز کنترل خود را از دست ندادند پیروز شدند. از مین تا تگزاس، کانزاس تا کارولینای جنوبی - جهنم، تا زمان نوشتن این مقاله، حتی می سی سی پی هم در بازی بود - در حالی که سناتورهای دموکرات جدید در همه جا ظهور کردند. آنها برنده شدند و اغلب کارشناسان اخبار کابلی استعاره های موج آبی را تمام می کردند.

دموکرات ها تا زمان نگارش این مقاله، 41 کرسی در مجلس را به دست آوردند که بسیار بیشتر از سه کرسی مورد نیاز برای به دست آوردن کنترل بودند. اما این مجلس سنا بود - جایی که یک تلنگر به دور از اطمینان و در واقع بعید بود تا همین چند هفته پیش - جایی که درام ترین اتفاق افتاد. نیاز به چهار تلنگر پر شد، سپس به زودی به پنج و سپس شش تبدیل شد. ایالت هایی که دموکرات ها در 38 سال (تگزاس) یا در سال 94 (کانزاس) کرسی سنا را کسب نکرده بودند. ایالت هایی که ترامپ با دو رقمی پیروز شد (اوهایو) و ایالت هایی که استروم تورموند به مدت نیم قرن در آنها ریاست داشت (کارولینای جنوبی).

و، شاید از همه بعید باشد، ایالت هایی که دموکرات ها در آن 30 سال سوزان کالینز (مین) را شکست نداده بودند. تا زمان نگارش این مقاله، دموکرات ها هفت کرسی سنا را با توجه به یک کرسی هشتم در آلاسکا و یک کرسی نهم در می سی سی پی تغییر داده بودند. آنها تمام صندلی های آبی را چنگ زده بودند و میشیگان آخرین صندلی در بازی بود. (عبد السید تا زمان نگارش این مقاله با سه امتیاز برتری نسبت به مایک راجرز داشت.) تغییرات عمده ای مانند او قبل از این وجود داشته است، به ویژه در سال 1994 برای جمهوری خواهان و 2008 برای دموکرات ها.

اما هر دوی این رویدادها به دلیل شخصیتی در حزب برنده رخ داد - نیوت گینگریچ در سال 1994 و باراک اوباما در سال 2008. آنچه در مورد این حرکت قابل توجه بود این است که از یک شخصیت کاریزماتیک مرکزی سرچشمه نمی‌گیرد، بلکه تعدادی از شخصیت‌های مردمی که حوزه‌های انتخابیه‌شان را درک می‌کردند، نشأت می‌گرفت. آدام همیلتون.

(همچنین، صحبت از تالاریکو و همیلتون: خوب است که دموکرات‌ها بالاخره فهمیدند جمهوری‌خواهان دهه‌ها پیش چه کردند: نامزدهای مسیحی آشکارا بازی می‌کنند.) و البته پشیمانی ترامپ نیز وجود داشت. یک شخصیت سیاسی وجود داشت که رای دهندگان را بسیج کرد - فقط منفی. چقدر مناسب است که در سال 2026 شخصیتی که بر رای دهندگان تأثیر گذاشت، یک نفر بود که از دونالد ترامپ و ICE و ایران متنفر بود و این واقعیت که به نظر می رسد قیمت ها هنوز در حال افزایش است در حالی که تنها چیزی که رئیس جمهور پایین می آورد، بال شرقی است. شاید بهترین کامپوی مدرن با همه اینها به سال 1986 باشد.

آن روز انتخابات 40 سال پیش، دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای نیز چنین امتیازی کسب کردند - همچنین در دور دوم نماد جمهوری‌خواهان در حال محو شدن، هشت کرسی در برابر رونالد ریگان به دست آوردند. این فصل انتخابات یکی از سرگرم‌کننده‌ترین، و در عین حال تفرقه‌انگیزترین فصل‌ها در خاطرات اخیر بوده است، زیرا رئیس‌جمهور نمایشی که حتی حزب خودش هم از آن متنفر بود، راه را برای یک سری از رقابت‌های رنگارنگ هموار کرد.

می‌توان درباره همه پویایی‌ها کتاب نوشت، اما دعواها بر سر سیاست خاورمیانه شکست خورد و گاهی اوقات حزب دموکرات را تهدید می‌کرد - تا آخرین روزهای با فرار تکان‌دهنده هیلی استیونز در میشیگان. و با این حال به نحوی همه اینها به تاریخ منتهی شد - اولین سناتور مرد آشکارا همجنسگرا در کریس پاپاس نیوهمپشایر، اولین فرماندار زن سیاه پوست در کیشا لنس باتمز. در همین حال، جمهوری‌خواهان سعی کردند در حالی که با دونالد ترامپ در حال حاضر دست و پنجه نرم می‌کردند، به آینده نگاه کنند و پیشنهادات انتخاباتی او را پذیرفتند، حتی در حالی که او را تقریبا از همه تبلیغات خود دور نگه داشتند.

(از طرف دیگر، دموکرات‌ها خیلی خوشحال بودند که مخالفان خود را به رئیس‌جمهور متصل کنند.) و از این طریق به نظر می‌رسید که خود رئیس‌جمهور اغلب با صحبت‌های تصادفی در یک مسیر تبلیغاتی که در آن فقط به طور دوسویه تحت تعقیب بود، حواس خود را پرت می‌کرد. دموکرات‌ها کوه‌هایی پیش رو خواهند داشت، از جمله انشعابات در حزب خودشان. چگونه تایپ‌های Darializa Chevalier و Melat Kiros در مجلس با تیپ‌های جریان اصلی به رهبری حکیم جفریس، سخنران جدید، بازی خواهند کرد، و در سنا چگونه پگی فلانگان و عبدالالسید، در صورتی که رهبری او حفظ شود، با شخصیت‌های غرب میانه مانند Tu ترکیب خواهند شد.

رک و همیلتون و رهبر اکثریت چاک شومر. آنها همچنین باید تصمیم بگیرند که چقدر به تحقیقات و تحقیقات متمایل شوند، زیرا این چیزی نیست که رای دهندگان آنها را برای آن به واشنگتن فرستادند - این اقتصاد است، احمقانه، همانطور که سخنان بیل کلینتون (و جیمز کارویل) همچنان تکرار می شود. اما پرسش‌های بزرگ‌تر متوجه جمهوری‌خواهان است، که اکنون باید در اقلیت تصمیم بگیرند که چگونه با دموکرات‌ها مخالفت کنند – و چقدر به مردی که در دهه گذشته برای وفاداری به او سپری کرده‌اند، که حالا دیگر نامربوط است، تقدیم کنند. شاید کسی که امروز از نظر استراتژیک گیج شده است: جی دی ونس.

او دقیقا از چه یا چه کسی قرار است دفاع کند و چگونه راهی برای انتخابات مقدماتی 2028 دست نخورده پیدا می کند؟ همه این سوالات در ژانویه منتظر می مانند. در این روز نوامبر، دموکرات‌ها فقط به یک مورد اهمیت می‌دهند: «آیا آن را به عنوان پول نقد می‌خواهید یا اعتبار؟» داستان‌های مرتبط میان‌دوره‌ای 2026، کیمل ترامپ را پس از میان‌دوره‌ای دموکرات‌ها مورد انتقاد قرار می‌دهد «سونامی»: «تنها الاغی که در ذهن او وجود دارد همان الاغی است که به دستش رسیده است» میان‌دوره‌های 2026 بن شاپیرو می‌گوید انتخابات میان‌دوره‌ای 2026 «یک نابودی برای رئیس‌جمهوری‌خواهان» بود.