U2 به مناسبت پنجاهمین سالگرد کنسرت‌های ویژه در Mount Temple Comprehensive و Grafton Street اجرا می‌کند

من در Mount Temple Comprehensive در جاده Malahide در سمت شمال دوبلین هستم و یکی از گروه‌های موسیقی مدرسه‌شان را تماشا می‌کنم که از مجموعه خود روی یک سکو در حیاط می‌گذرند.

ساعت دو روز جمعه است. این کوارتت بسته به زمانی که شما بپرسید، Feedback یا The Hype یا U2 نامیده می شود. پنجاه سال بعد از اینکه لری مولن، نوازنده درام، یادداشتی را روی تابلوی اعلانات می‌چسباند و به دنبال هم گروهی می‌گشت (بونو بعدا در کنسرت او را تحسین می‌کند)، آنها همچنان ادامه می‌دهند. آنها آخرین کنسرت خود را دقیقا در این مکان در سال 1978 انجام دادند.

در تمام هفته این یک راز آشکار در مدرسه بوده است. یکی از دوستان فرزند یکی از دوستان در طول هفته به توالت رفت و در سالن به بونو برخورد کرد. یکی دیگر از والدین وحشت زده به من می گوید: "من باید اهمیت این موضوع را برای فرزندم توضیح می دادم. او گفت "سر و صدا برای چیست؟" سر و صدا برای چیست؟"

منصفانه بگوییم، این معادل اجرای U2 نوجوانی است که توسط کنت جان مک کورمک یا اسقف اعظم مک‌کویید یا هر فرد قدرتمند دیگری از 50 سال قبل اجرا شده است. اما به هر حال چند صد نفر از آن‌ها اینجا هستند، و به نظر می‌رسد که خیلی به آن علاقه دارند، بنرهای خانگی در دست دارند و عموما از خوشحالی غرق در شادی هستند (اگرچه روی یک بنر نوشته شده است: «این یک روز زیباست، بدون مدرسه»).

بونو وقتی به صحنه می رود و به آزمایشگاه علمی نزدیک اشاره می کند، می گوید: «ما از آزمایشگاه فرار کردیم. "آزمایش برای شما چگونه پیش می رود؟"

به زودی بچه ها با قدردانی فریاد می زنند. بچه های سالخورده اتاق مطبوعات و کارکنان قطعا از آن لذت می برند. برخی در حال رقصیدن هستند. چند بچه بی رج از راه برای رفتن به جلو. Fintan O'Toole اینجاست، احتمالا سعی می کند بفهمد همه اینها به چه معناست.

گروه همگی سیاه پوش هستند و انصافا در آتش هستند: بونو در حال تعقیب صحنه است، آدام کلایتون بیس خود را مانند نجیب زاده ای روستایی که مسلسل به دست می گیرد، اج که برق های آرپژ گیتارهای مختلف خود را به صدا در می آورد، لری مولن مانند یک سر جزیره ایستر در پشت طبل ها سرد شده بود و به همان اندازه پیر می شود.

بعد از I Will Follow، آن‌ها سرگیجه را بازی می‌کنند که او به زبان اسپانیایی می‌خواند («برای درس‌های اسپانیایی پیش من نیایید»)، سپس Beautiful Day (با چند نقل قول از Elbow با مضمون مشابه One Day Like This)، سپس یک کلاسیک دیگر تقریبا 50 ساله، Out of Control، و سپس Silencio، خواننده راک جدید گاراژشان.

بونو همچنین هم گروه های خود را با توجه به کلاس هایشان معرفی می کند (Larry 2I، Adam 5D و Edge 3U)، خاطرنشان می کند که بچه های قدرشناس «جای دیگری برای رفتن ندارند»، بر کار مهم NGO آموزشی آنها Music Generation تأکید می کند و به معلمان مدرسه که بر آنها تأثیر گذاشته اند ادای احترام می کند.

آلبوم جدید U2 Carnaval De Luz شامل دوئت دالی پارتون و بونو است

آنها همه را با One به پایان می‌رسانند، همراه با یک بخش زهی کودک و در نهایت، یک آهنگ دیگر (یک آواز وجود داشت)، یک نسخه انگشت‌چین شده با یا بدون تو.

آیا U2 برای این بچه های یک ایرلند جدید باحال هستند یا ناخوشایند؟ این مانند این است که از یک نوجوان بپرسید که آیا برایان بورو یا یک طاق گوتیک یا سنگ های رسوبی خنک یا خنک هستند. این به نوعی کنار اصل است.

U2 اکنون به سادگی یک واقعیت زندگی است. و انصافا آنها درخشان هستند. برای نقل قول از بررسی سیمپسون ها از اجرای مدرسه: "وقت خوبی برای همه سپری شد". جشن است تایید کننده زندگی است این یک دفتر است.

بعدازظهر همان شب، آنها اجرای خیابان گرافتون را از بالکن خانه بیولی متوقف کردند، بونو با صدای بلند از نرده‌ها آویزان شده بود («مراقب باش، تو دهه شصتی هستی!» دلم می‌خواهد فریاد بزنم) در حالی که هزاران نفر از مردم خوشحال به او کمک می‌کنند تا اشعار I Will Follow, Out of Control, Oneth'm, Out of Control, Oneth'm را بخواند. اجرای فراگیر مولی مالون)، با یا بدون تو، سیلنسیو، تمام چیزی که می خواهم تو هستی، به آهستگی سقوط (خوانده شده توسط اج، در ادای احترام به گلن هنسارد فقید)، روز زیبا، سرگیجه و 40 (اج و آدام سازها را با هم عوض می کنند).

بونو می گوید: «بازیکن ها واقعا بازی خود را ارتقا داده اند. حضار می خوانند تولدت مبارک.

اما اکنون بیرون از محوطه، دوبلین خاکستری رنگی را به تصویر می کشم که پر از بیکاری و بیکاری و سرکوب کاتولیک ها است. با این حال، در اینجا امیدی از بچه‌ها وجود دارد، اما سکانس‌های آکورد نیز وجود دارد. این مردان جوان احتمالا باید روی تحصیلات خود تمرکز کنند، اما چیزی به من می گوید که آنها آینده ای دارند.

دیدگاه ایرلندی تایمز درباره U2 در 50 سالگی: درامر نوازندگان را پیدا می کند