U2 گاهی اوقات به عنوان خیرخواهان نادیده گرفته می شوند، اما 50 سال گذشته ثابت کرده است که این یک عمل نیست.

درست 50 سال پیش، در 25 سپتامبر 1976، گروهی از نوجوانان دوبلینی در آشپزخانه ای در حومه شهر آرتان جمع شدند. استعدادهای موسیقایی آنها مدتی طول کشید تا ظهور کنند، همانطور که Róisín Ingle در Drummer Seek Musicians: The Making of U2 بازگو می کند، اما جاه طلبی آنها هیچ حد و مرزی نداشت. سیاست آنها هم همینطور.

در طول نیم قرن گذشته، U2 شاهد یک دنیای به هم پیوسته در آشفتگی بوده است. اگرچه جدیت آنها هنوز مورد توجه برخی است، گروه برای پیوستن به نقاط بین بسیاری از مبارزات جهانی، جمع آوری پول و آگاهی از مجموعه وسیعی از دلایل، شایسته تقدیر است. تعداد کمی از هنرمندان قبل از آنها یا پس از آن از شهرت خود به عنوان نیروی خوبی در این مقیاس استفاده کرده اند.

اولین آلبوم U2 به نام Boy که در سال 1980 منتشر شد، تصویری انتزاعی از بیگانگی و اندوه نوجوانان را ترسیم کرد. یکی از آهنگ‌ها، The Electric Co، در مورد دوست مدرسه‌ای که برای درمان تشنج الکتریکی به Grangegorman فرستاده شده بود، از عصبانیت می‌سوخت.

این بذر نگرانی اجتماعی در سومین آلبوم U2، War، که با یکشنبه خونین یکشنبه، یکی از قوی‌ترین آهنگ‌های اعتراضی دوران پست پانک آغاز شد، رشد کرد.

بونو خطاب به مخاطبان اصرار داشت: «این آهنگ یک آهنگ شورشی نیست». اما تمایل U2 برای فراخوانی بی‌تفاوتی سیاسی در 26 شهرستان بر سر مشکلات ("ما می‌خوریم و می‌نوشیم در حالی که فردا می‌میرند") اقدام خود شورش بود.

برای لری مولن، یکشنبه خونین یکشنبه فقط مربوط به ایرلند شمالی نبود. این یک درخواست برای پایان دادن به "تلخی و نفرت" بود.

علاقه به مبارزات گسترده تر از طریق جنگ بافته می شود، که به موضوعاتی مانند مسابقه تسلیحات هسته ای (ثانیه ها)، جنبش همبستگی لهستان (روز سال نو) و مهاجرت اجباری (پناهنده) پرداخت.

در سال 1986، U2 به هنرمندانی مانند جوآن بائز، پیتر گابریل و استینگ در تور توطئه امید عفو بین‌الملل پیوست. این تجربه افق‌های سیاسی گروه را حتی بیشتر گسترش داد، همانطور که در The Joshua Tree مشهود بود که به قحطی اتیوپی (جایی که خیابان‌ها نامی ندارند)، مداخله ایالات متحده در السالوادور و نیکاراگوئه (گلوله آسمان آبی) و نقض حقوق بشر در آرژانتین و شیلی (Mothers of the Disappear) می‌پردازد.

از نظر برخی، U2 به نظر می‌رسد که در جستجوی یک علت، کارساز هستند. اما گروه می توانست خیلی بدتر از جلب توجه به وضعیت وخیم جهان و دعوت به اقدام عمل کند.

در دهه 1990، کنسرت های U2 مملو از سخنرانی های سیاسی، شهادت های ویدئویی و مصاحبه های ماهواره ای بود. در طول تور تلویزیونی باغ وحش، بونو هر شب با امدادگران در سارایوو صحبت می‌کرد و تلاش بیهوده داشت تا به کاخ سفید برود.

از تظاهرات خارج از نیروگاه هسته‌ای سلافیلد با لباس‌های هضمات گرفته تا مبارزات انتخاباتی برای توافق بلفاست، U2 از شهرت خود برای انتقال پیامی ساده اما قدرتمند استفاده کرد: اگر مردم بتوانند حول انسانیت مشترک خود متحد شوند، تغییرات سیاسی به دنبال خواهد داشت.

در این دوره بود که بونو با Jubilee 2000 درگیر شد، کمپینی برای لغو بدهی فقیرترین کشورهای جهان. رهبران گروه 8 که در ژوئیه 2005 به گلنیگلز رسیدند از دیدن بونو و باب گلدوف که در سالن های کنفرانس در جستجوی یک معامله پرسه می زنند، شگفت زده شدند.

تصمیم اجلاس برای حذف 40 میلیارد دلار (35 میلیارد یورو) بدهی دولت های 18 کشور آفریقایی و آمریکای لاتین بسیار بدهکار برای برخی از سازمان های غیردولتی به اندازه کافی پیش نرفت، اما همچنان یک دستاورد قابل توجه بود.

فعالیت‌های سیاسی U2 همچنین بررسی‌ها و اتهامات ریاکاری بیشتری را در مورد امور مالیاتی گروه در طول سال‌ها به همراه داشته است. تمایل بونو برای شکستن نان با جورج دبلیو بوش برای تأمین میلیاردها دلار برای مبارزه جهانی با HIV/AIDS نیز بحث برانگیز بود. ائتلاف سازی از این نوع در تضاد با آنچه حتی در آن زمان قطبی شدن فزاینده سیاست بود.

در عصری که به نظر می‌رسید که هنرمندان چیزی نگویند، ایمن‌تر به نظر می‌رسید، گروه صدای خود را به طیف وسیعی از دلایل اضافه کرد، خواه کار The Edge در امدادرسانی به بلایا، کمپین آدام کلایتون برای سلامت روان یا تمرکز مولن بر آگاهی از نارساخوانی. بسیاری از نوازندگان از راه دور علیه تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه 2022 صحبت کردند. تعداد کمی مانند بونو و The Edge که در ماه‌های اولیه درگیری به کیف سفر کردند تا یکشنبه خونین یکشنبه را در ایستگاه مترویی که به پناهگاه بمب تبدیل شده بود، به کیف برسند.

اولین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ با مقاومت شدید و اعتراضات مردمی مواجه شد. دومی او فضایی از ناامیدی ایجاد کرده است. نسل جدیدی از موزیسین‌ها درباره غزه پر سر و صدا بوده‌اند، اما تلاش‌های آنها اغلب مملو از بی‌اعتمادی عمیق به سیاست‌مداران و سیاست است، همان‌طور که نکوهش اندی برنهام توسط Kneecap نشان می‌دهد.

اخراج مکلمور خواننده رپ آمریکایی از تور حلقه اد شیران، نشانه ای از این است که صنعت موسیقی مدرن چقدر به خواب رفته است.

اگرچه مروجین و صاحبان سالن در نهایت مکلمور را که حامی سرسخت حقوق فلسطینی است، اخراج کردند، پیشنهاد شیران مبنی بر اینکه مخاطبان جوان در برابر سیاست محافظت شوند، نگران کننده است. ادعای غیرسیاسی بودن در حالی که قدرت شرکتی اعمال می شود خود یک عمل سیاسی است.

هنگامی که آنها اقامتگاه خود در لاس وگاس را در سال 2023 افتتاح کردند، به نظر می رسید که U2 ممکن است از نظر سیاسی در حال انحلال باشد. اما کار اخیر آنها این تصور را از بین برده است.

Days of Ash قتل‌های رنه گود توسط ICE (آمریکای آمریکایی)، سارینا اسماعیل زاده توسط نیروهای امنیتی ایرانی (آواز آینده) و عوده هاتالین توسط یک شهرک‌نشین اسرائیلی (یک زندگی در یک زمان) را در یک روایت آشکار از خشونت سیاسی به هم می‌پیوندد و یهودا آمیچایس را تکرار می‌کند.

50 سال پس از اولین گردهمایی اعضایش در آرتانه، گروه همچنان در خشم می سوزد. U2 اغلب مورد تمسخر قرار گرفته اند اما به ندرت با آنها مطابقت داده می شود.

درموت هادسون استاد اقتصاد سیاسی در دانشگاه لافبورو است