'UNAI': زمان تغییر نام سازمان ملل به سازمان ملل متحد علیه اسرائیل است - نظر

لحظه‌ای بایستید و به آنچه در نیویورک می‌گذرد فکر کنید. رئیس‌جمهور ایران - کشوری که مستقیما در تضاد با ایالات متحده است - مجاز است وارد آمریکا شود، امنیت ارائه شده برای یک رهبر جهان را دریافت کند و در تریبون سازمان ملل بایستد تا جهان را سخنرانی کند. اکنون به اسرائیل نگاه کنید. بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر در حال انجام یک سفر فوق‌العاده کوتاه است، و یک سخنرانی کوتاه در سازمان ملل، دوباره به نیویورک می‌رود. پس از آن صورت می‌گیرد که شهردار نیویورک ماه‌ها به طور علنی درباره احتمال دستگیری او و شفاف‌سازی نتان صحبت کرد

یاهو در شهرش مورد استقبال قرار نگرفت. یک لحظه به آن فکر کنید. رئیس جمهور ایران می تواند وارد ایالات متحده شود، از حمایت های یک رئیس دولت برخوردار شود، و آزادانه در سازمان ملل صحبت کند. نخست وزیر اسرائیل، نزدیک ترین متحد آمریکا در خاورمیانه، تحت خصومت شدید وارد نیویورک می شود، تنها چند ساعت می ماند و همه در تضاد درونی خود نگاه می کنند. از روز افتتاحیه مجمع عمومی، سخنرانی پس از سخنرانی به سمت اسرائیل: ترکیه. اردن قطر. فرانسه بریتانیا. برزیل

خود دبیرکل. قاره های مختلف. ادیان مختلف. نظام های سیاسی مختلف منافع ملی متفاوت است. با این حال آنها به نوعی نقطه مشترک یکسانی را پیدا می کنند: اسرائیل. جهان جنگ های بیداد می کند، دیکتاتوری ها مردم خود را در هم می کوبند، زندانیان سیاسی در سلول ها نشسته اند، اقلیت ها مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، زنان از حقوق اولیه محروم هستند، و گروه های تروریستی علنا ​​فعالیت می کنند. خود ایران تهدیدی مستقیم برای آمریکا و غرب است.

با این حال، وقتی ملت‌ها جمع می‌شوند، هدف تکرارشونده اسرائیل می‌شود. بارها و بارها. و اینجاست که نام این نهاد شروع به معنای متفاوتی می‌کند. به نظر می‌رسد سازمان ملل متحد تقریبا نمی‌تواند حول هر چیزی متحد شود. اما اسرائیل را در وسط اتاق قرار دهید، و ناگهان ملت‌ها متوجه می‌شوند که متحد بودن به چه معناست. شاید زمان آن فرا رسیده باشد که نهاد را سازمان ملل متحد بنامیم: سازمان ملل متحد. این اتحاد است. نه اتحاد در برابر تروریسم، علیه رژیم هایی که همسایگان خود را تهدید می کنند، یا در اطراف اقلیت های تحت تعقیب یا زندانیان سیاسی. بلکه اتحاد علیه

اسرائیل. و دیدن این اتفاق در همان نهادی که پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست ایجاد شد، به‌ویژه دردناک است. برای هزاران سال، یهودیان در کشورهای دیگر زندگی می‌کردند. آنها در آن مکان‌ها مورد آزار و اذیت، اخراج و قتل عام قرار گرفتند، و آنها را به خاطر مشکلاتی که ایجاد نکردند سرزنش کردند. یهودیان می‌توانستند کشورهایی را که آنها را وطن می‌نامیدند، ترک کنند. دیگر تعلق نداشت. سپس هولوکاست آمد. شش میلیون یهودی به قتل رسیدند. جهان به خاکستر اروپا نگاه کرد و گفت: "هرگز

در نهایت، مردم یهود بار دیگر چیزی داشتند که نسل‌ها از آن انکار می‌کردند - کشور خودشان. کشوری کوچک. مکانی که در آن کودکان یهودی دیگر مجبور نبودند کاملا به تمایل دولت دیگری برای محافظت از آنها وابسته باشند. مکانی که یهودیان در نهایت می‌توانستند از یهودیان دفاع کنند. با این حال حتی این به نوعی به این وسواس پایان نداده است. برای قرن‌ها، یهودیان در میان ملت‌ها یهودی بودند. وطن آنها، و خصومت آنها را در آنجا دنبال کرده است. این بار، خود دولت یهود در بارانداز قرار گرفته است. 7 اکتبر باید

یادآوری نهایی چرایی وجود اسرائیل: یهودیان در خانه های خود سلاخی شدند. خانواده ها به قتل رسیدند. کودکان، والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها گروگان گرفته شدند. برای یک بار در تاریخ یهودیان، آن قربانیان کشور مستقلی داشتند که می‌توانست با آن مقابله کند. و چه شد؟ توجه جهان به سرعت از یهودیانی که مورد حمله قرار گرفتند به سوی دولت یهود در حال دفاع از خود معطوف شد. اکنون به نیویورک برگردید. دوباره به تصویر نگاه کنید: رئیس‌جمهور ایران ماه‌ها پس از ورود به جایگاه نخست وزیر، به جایگاه نخست وزیری در سازمان ملل می‌آید. از خصومت عمومی از شهردار آن، صحبت می کند، و ل

بعد از چند ساعت در داخل سالن، کشور به کشور نوبت خود را می گیرد و اسرائیل را محکوم می کند. یک لحظه وقت بگذارید و واقعا آن را هضم کنید. قرار بود سازمان ملل متحد جهانی را نشان دهد که از تاریخ درس گرفته است. در عوض، یکی از منسجم ترین شکل های وحدت بین المللی آن به مخالفت با کشوری تبدیل شده است که ایجاد شده است تا یهودیان هرگز دوباره بی خانمان و بی دفاع نشوند.

اما وقتی صحبت از اسرائیل به میان می‌آید، ناگهان آنها دقیقا می‌دانند چگونه باید متحد شوند. بنابراین شاید زمان آن رسیده است که از تظاهر به معنای دیگری دست بردارند. اسمش را بگذارید.