UNEP: فرصت برای رسیدن به حد مجاز گرمایش 1.5 درجه سانتیگراد بدون افزایش بیش از حد از دست رفته است

برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد (UNEP) می‌گوید: نقض موقت محدودیت 1.5 درجه سانتی‌گراد گرمایش جهانی در پی «دهه‌ها اقدام ناکافی آب‌وهوایی» اکنون «اجتناب‌ناپذیر» است.

UNEP در ارزیابی سالانه «هیجان‌انگیز» خود از «شکاف انتشار گازهای گلخانه‌ای» می‌گوید که تجاوز از حد مجاز ۱.۵ درجه سانتی‌گراد توافق‌نامه پاریس «قریب‌الوقوع و اجتناب‌ناپذیر» است.

گزارش امسال، با عنوان «نقطه بازگشت»، می‌گوید «وظیفه اکنون» به حداقل رساندن اندازه و مقیاس «بیش از حد» دما و «ایجاد یک مسیر برگشت معتبر به 1.5 درجه سانتیگراد تا پایان قرن» است.

این گزارش می‌گوید حتی «کم‌ترین سناریوی بیش از حد ممکن» برای 1.5 درجه سانتی‌گراد، ابتدا شاهد اوج گرمایش جهانی در حدود 1.7 تا 1.8 درجه سانتی‌گراد در اواسط قرن خواهد بود و سپس کاهش می‌یابد.

به گفته UNEP، این سناریو - که "هنوز با هدف دمایی درازمدت توافق پاریس همسو است" - مستلزم کاهش انتشار جهانی 18 درصدی تا سال 2030 و 45 درصدی تا سال 2035 است، در حالی که "حذف" دی اکسید کربن (CO2) از جو را افزایش می دهد.

در مقابل، اشاره می‌کند که وعده‌های آب و هوایی کنونی کشورهای سراسر جهان - حتی اگر به طور کامل اجرا شود - انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا سال 2030 به میزان 5 تا 8 درصد و تا سال 2035 به میزان 11 تا 15 درصد نسبت به سطوح سال 2025 کاهش می‌دهد.

با این وجود، این گزارش «فرصت کافی برای تسریع اقدامات» را مشخص می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که «کشورها همچنان می‌توانند اوج گرمایش را محدود کنند، مدت زمان بیش از حد را کوتاه کنند و اهداف توافق پاریس را در دسترس نگه دارند».

(به پوشش مفصل Carbon Brief از گزارش های قبلی در سال های 2014، 2015، 2016، 2017، 2018، 2019، 2020، 2021، 2022، 2023، 2025 و 20 مراجعه کنید.)

محتویات مقاله

بزرگ کردن منو

بستن

آلایندگی ها بین سال های 2024 و 2025 قابل مقایسه است

NDC های جدید انتشار گازهای گلخانه ای را "به دور از آنچه لازم است" کاهش می دهند.

شکاف انتشار "هنوز بزرگ" است

هر پنج سال تاخیر 0.1 درجه سانتیگراد اضافه می کند

پیشرفت "نابرابر و ناکافی" به سمت ذخیره جهانی

آلایندگی ها بین سال های 2024 و 2025 قابل مقایسه است

این گزارش می گوید که انتشار گازهای گلخانه ای در سال 2025 با سال 2024 "مقایسه" بود.

بر اساس این گزارش، انتشار جهانی گازهای گلخانه ای در سال 2025 در مجموع 58.4 میلیارد تن معادل CO2 (GtCO2e) بوده است. این حدود 0.16GtCO2e کمتر از سطوح 2024 است – البته، با سطوح بالایی از عدم قطعیت در مورد اعداد.

علاوه بر این، از آنجایی که ارقام ارائه شده در گزارش 2025 "موقت" هستند، این گزارش می‌گوید، نمی‌توان در مورد جهت کلی انتشار در سال 2025 نتیجه‌گیری کرد.

نرخ رشد انتشار در دهه های اخیر کاهش یافته است: نرخ رشد طی سال های 1990-2015 به طور متوسط 1.7 درصد در سال بوده است، در حالی که انتشار از سال 2016 به طور متوسط 0.8 درصد در سال افزایش یافته است.

نمودار زیر مجموع انتشارات انسانی را بین سال‌های 1990 تا 2025 نشان می‌دهد که توسط گازهای گلخانه‌ای جدا شده‌اند: CO2 ناشی از احتراق سوخت فسیلی (خاکستری تیره)، متان (خاکستری روشن)، اکسید نیتروژن (آبی)، گازهای فلوئوردار (نارنجی) و CO2 ناشی از تغییر کاربری زمین (سبز).

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

در این گزارش آمده است که انتشار گازهای گلخانه ای از سوخت های فسیلی در مقایسه با سال 2024 اندکی بین 0.4 تا 1.1 درصد افزایش یافته است. انتشار گازهای اکسید نیتروژن و گازهای فلوئوردار با نرخ های بالاتری افزایش یافته است، اما از آنجایی که این گازها بخش کوچکی از کل انتشار گازهای گلخانه ای را تشکیل می دهند، "سهم آنها در روند کلی نسبتا کمتر است". انتشار متان در آن زمان ثابت ماند.

بر اساس این گزارش، کاهش انتشار دی‌اکسید کربن ناشی از استفاده از زمین، تغییر کاربری زمین و جنگل‌داری (LULUCF) افزایش انتشار CO2 سوخت‌های فسیلی و سایر گازها را «کمی جبران می‌کند». (برای اطلاعات بیشتر در مورد کاهش انتشارات استفاده از زمین، به توضیح Carbon Brief مراجعه کنید.)

کاهش انتشار گازهای گلخانه ای LULUCF "تا حدی" ناشی از کاهش انتشار آتش سوزی های جهانی، به ویژه در آفریقا، آمریکای جنوبی و بخش هایی از جنوب شرق آسیا بود. این گزارش خاطرنشان می‌کند که این کاهش‌ها «احتمالا با توقف شرایط ال نینو مرتبط است». ال نینو "سوپر" در حال انجام احتمالا باعث افزایش انتشار گازهای گلخانه ای LULUCF در سال 2026 می شود.

این گزارش همچنین مشارکت کشورها در افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای را بررسی می‌کند - اگرچه در اینجا، LULUCF را به دلیل تاخیر در موجودی انتشار گازهای گلخانه‌ای در سطح ملی برای این بخش حذف می‌کند.

در این گزارش آمده است که در میان شش تولیدکننده اصلی انتشار گازهای گلخانه ای، تنها ایالات متحده در سال 2025 افزایش قابل توجهی داشته است، در حالی که انتشار گازهای گلخانه ای در چین، اتحادیه اروپا، هند، روسیه و اندونزی نسبتا ثابت بوده است. انتشار گازهای گلخانه ای در ایالات متحده در سال 2025 به میزان 133 میلیون تن CO2e (MtCO2e) افزایش یافت که دلیل آن افزایش تقاضای برق و "بازگشت" انرژی زغال سنگ است. این رشد در انتشار گازهای گلخانه ای ایالات متحده احتمالا به دلیل ترکیبی از عوامل بازار است، از جمله افزایش تقاضای گرمایش به دلیل زمستان سردتر، قیمت بالاتر گاز و افزایش کلی تقاضای برق.

تغییرات برای شش تولیدکننده بزرگ گازهای گلخانه ای، بقیه کشورهای G20، حمل و نقل بین المللی و سایر نقاط جهان در نمودار زیر قابل مشاهده است.

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

در این گزارش آمده است که در اکثر بخش‌ها، پیشرفت به سمت کربن‌زدایی «متوسط» بوده است. بیشترین کاهش در بخش برق و بخش حمل و نقل رخ داده است که به دلیل رشد انرژی خورشیدی و وسایل نقلیه الکتریکی است. این گزارش خاطرنشان می کند:

نشانه‌هایی از برق‌زدایی و کربن‌زدایی بخش حمل‌ونقل وجود دارد، اما در نرخ‌ها و سطوحی که هنوز برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در سطح جهانی کافی نیست.»

با این حال، انتشار گازهای گلخانه ای از بخش حمل و نقل به دلیل افزایش تقاضا برای حمل و نقل هوایی و کشتیرانی بین المللی به رشد خود ادامه داده است.

این گزارش خاطرنشان می کند که در حالی که تقاضای برق از مراکز داده "پیش بینی می شود" تا سال 2030 دو برابر شود، مراکز داده در حال حاضر کمتر از 1٪ از کل انتشار را تشکیل می دهند.

NDC های جدید انتشار گازهای گلخانه ای را "به دور از آنچه لازم است" کاهش می دهند.

قرار بود همه کشورها تا فوریه 2025 تعهدات آب و هوایی جدید سازمان ملل متحد را برای سال 2035 ارائه کنند که به عنوان سومین مشارکت ملی تعیین شده (NDCs) به توافقنامه پاریس شناخته می شود.

بسیاری از کشورها با سومین NDC خود در اجلاس آب و هوای سازمان ملل در نیویورک در سپتامبر 2025 و در اجلاس COP30 در برزیل در نوامبر 2025 مطرح کردند.

تا پایان COP30، 122 - یا 63٪ - از کشورها سومین NDC خود را تولید کرده بودند.

این گزارش می‌گوید که این رقم تا اول سپتامبر 2026 به 124 افزایش یافته بود و اکنون 75 درصد از انتشار جهانی را پوشش می‌دهد.

در این گزارش آمده است: این بیش از دو برابر تعداد سومین NDCهای موجود در زمان گزارش شکاف آلایندگی 2025 است - این گزارش می‌گوید: «پایه قوی‌تری برای ارزیابی پیشرفت جمعی و جاه‌طلبی تا سال 2035 وجود دارد».

بر اساس این گزارش، اگرچه اولین اقدام جهانی در راستای اهداف توافقنامه پاریس از کشورها خواسته شد تا اهدافی را که «تمام گازهای گلخانه‌ای را پوشش می‌دهند» ارائه کنند، اما بر اساس این گزارش، تعداد کشورهایی که این کار را انجام می‌دهند، «متوسط» افزایش یافته است.

این گزارش می‌گوید که هشت کشور برای اولین بار اهداف گازهای گلخانه‌ای را در سومین NDC خود گنجانده‌اند و تعداد کل طرف‌هایی که چنین اهدافی را دارند به 155 رسیده است.

در این گزارش آمده است که NDC های سوم "به طور فزاینده ای از فرمول های هدف قوی تر و قابل تایید تر" مانند خطوط پایه استاندارد شده استفاده می کنند.

با این حال، آنها "به طور معنی داری دامنه بخش ها و گازهای تحت پوشش اهداف" را گسترش نداده اند.

در این گزارش آمده است که اگر سومین NDCs به طور کامل اجرا شود، انتشار جهانی در سال 2035 به میزان 3.5GtCO2e در مقایسه با اهداف سال 2030 کاهش می یابد.

این سازمان می‌گوید این «به دور از کاهش‌های جهانی مورد نیاز برای رسیدن به هدف بلندمدت دمای توافق‌نامه پاریس است».

در مقایسه با گزارش 2025، پیش‌بینی‌ها برای انتشار جهانی در سال 2035 در نتیجه سومین NDC حدود 3GtCO2e بالاتر است.

در این گزارش آمده است که این به دلیل خروج رسمی ایالات متحده از توافقنامه پاریس و همچنین «هماهنگ کردن» پیش بینی ها با آخرین داده های تاریخی انتشار گازهای گلخانه ای است.

در این گزارش آمده است که «شکاف اجرایی» جهانی برای سال 2030 - که به عنوان تفاوت بین انتشار پیش‌بینی‌شده کشورها تحت سیاست‌های فعلی و انتشارات مورد انتظار در صورت اجرای کامل NDC‌هایشان تعریف می‌شود - در مقایسه با سال گذشته کاهش یافته است.

با این حال، این عمدتا به دلیل خروج ایالات متحده از توافقنامه پاریس است. به عبارت دیگر، کاهش شکاف ناشی از «تغییر سیاست‌ها، نه پیشرفت سیاست‌ها» است.

شکاف پیاده سازی برای هر دو سال 2030 و 2035 به اندازه یکسان است - این نشان می دهد که "جاه طلبی جمعی تقویت شده NDC های 2035 ضعیف است".

در این گزارش آمده است که حدود 14 کشور از 17 کشور گروه 20، که اتحادیه اروپا را یک کشور حساب می کنند، NDC های جدیدی را با اهداف انتشار برای سال 2035 ارائه کرده اند.

با این حال، این گزارش می‌گوید که مسیر انتشار بیشتر کشورهای G20 با اهداف خالص صفر آنها «ناهمسو» است.

نمودار زیر شکاف بین مسیرهای انتشار فعلی کشورها و اهداف NDC آنها برای سال‌های 2030 و 2035 (الماس) را به همراه اهداف خالص صفر (دایره‌ها) نشان می‌دهد.

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

این گزارش می افزاید، همه اعضای گروه 20 به جز ژاپن، اتحادیه اروپا و بریتانیا باید «نرخ کاهش انتشار خود را بر اساس سیاست های فعلی تسریع بخشند» تا به اهداف خالص صفر خود برسند.

شکاف انتشار "هنوز بزرگ" است

این گزارش در ادامه به تخمین «شکاف انتشار» می‌پردازد - تفاوت بین انتشارات جهانی پیش‌بینی‌شده در صورت برآورده شدن کامل همه استانداردهای NDC و آنچه برای دستیابی به هدف دمایی بلندمدت توافق پاریس لازم است.

این گزارش طیف وسیعی از مسیرهای بالقوه آینده را ارزیابی می کند - برخی از آنها در گزارش های قبلی و برخی جدید ارزیابی شده اند. سه سناریوی اصلی "NDC" عبارتند از:

یک سناریوی «سیاست فعلی» که انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را تنها بر اساس سیاست‌هایی که از نوامبر 2025 اتخاذ و اجرا شده است، پیش‌بینی می‌کند.

یک سناریوی "NDCs بدون قید و شرط"، که انتشار گازهای گلخانه ای را با فرض اجرای کامل جدیدترین NDCها که به حمایت خارجی وابسته نیستند (با تاریخ قطعی 1 سپتامبر 2026) پروژه می دهد.

یک سناریوی «NDCs مشروط» که همچنین فرض می‌کند که اجرای NDC‌هایی که به حمایت خارجی، مانند تأمین مالی آب و هوا از کشورهای ثروتمندتر (همچنین با تاریخ قطعی اول سپتامبر 2026) وابسته هستند.

همانند گزارش 2025، نویسندگان همچنین دو «توسعه سناریو» را تحلیل می‌کنند که پیامدهای سیاست‌های فعلی، NDCها و تعهدات خالص صفر را پس از سال 2035 بررسی می‌کنند:

سناریوی «تداوم سیاست‌های فعلی» که «از سیاست‌های فعلی تا سال 2035 پیروی می‌کند و ادامه تلاش‌های مشابه پس از آن را فرض می‌کند».

سناریوی «NDCهای مشروط به اضافه تمام تعهدات خالص صفر»، که «خوشبینانه‌ترین سناریو شامل» است. این سناریو فرض می‌کند که سناریوی «NDC مشروط» تا سال 2035 محقق می‌شود و پس از آن همه استراتژی‌های توسعه صفر خالص یا سایر استراتژی‌های توسعه کم انتشار درازمدت، به استثنای ایالات متحده، دنبال می‌شوند.

در گزارش‌های قبلی، نویسندگان همه این سناریوها را با مسیرهایی که گرم شدن را کمتر از 2 درجه سانتیگراد و 1.8 درجه سانتیگراد نگه می‌دارند، یا در مقابل 1.5 درجه سانتیگراد با بیش از 0.1 درجه سانتیگراد «بیش از حد» مقایسه کرده‌اند.

( Overshoot به مسیرهایی اطلاق می شود که گرمایش جهانی ابتدا از حد 1.5 درجه سانتیگراد فراتر می رود و سپس از طریق تکنیک هایی که کربن را از اتمسفر حذف می کند، دوباره پایین می آید.)

این سه مسیر گرمایش از پایگاه داده سناریو برای گزارش کاهش گزارش ششمین ارزیابی پانل بین دولتی تغییرات آب و هوا (IPCC) (AR6) ترسیم شده است.

این سناریوها در حدود سال‌های 2015-2020 ایجاد شدند و فرض بر این بود که جهان از حدود سال 2020 کاهش فوری انتشار گازهای گلخانه‌ای را دنبال خواهد کرد. در نتیجه، این گزارش می‌گوید، این مسیرهای دما «منسوخ شده‌اند».

به عنوان مثال، نویسندگان توضیح می‌دهند که انتشار گازهای گلخانه‌ای در حال حاضر حدود 80 درصد بالاتر از سطحی است که تا سال 2030 برای محدود کردن گرمایش به 1.5 درجه سانتیگراد بدون افزایش یا «کم» نیاز بود.

بنابراین، نویسندگان می‌گویند، در نتیجه «دهه‌ها کاهش انتشار ناکافی»، امکان محدود کردن گرمایش به 1.5 درجه سانتیگراد با افزایش محدود یا بدون افزایش بیش از حد «اکنون از بین رفته است.

گزارش 2026 در عوض «از نسل جدیدی از مسیرها استفاده می کند که در آن اقدامات جاه طلبانه کاهش از سال 2025 آغاز می شود». اینها عبارتند از:

سناریوی "زیر 2 درجه سانتیگراد" که با حفظ گرمایش جهانی زیر 2 درجه سانتیگراد در طول قرن بیست و یکم، با حداقل شانس 66٪ سازگار است.

یک سناریوی "کمترین بیش از حد 1.5 درجه سانتیگراد" که در طول قرن به 1.7-1.8 درجه سانتیگراد گرم می شود (با احتمال 66٪) و آن را تا سال 2100 به 1.5 درجه سانتیگراد برمی گرداند (با احتمال 50٪).

این سناریوهای به روز شده "منعکس کننده شکست در کاهش انتشار جهانی تا به امروز" است، نویسندگان خاطرنشان می کنند.

نویسندگان می گویند که سناریوی بیش از حد، "میزان و مدت زمان بیش از حد 1.5 درجه سانتیگراد را به حداقل می رساند، در حالی که مجموعه ای از "حفاظ های امکان سنجی و پایداری" را برآورده می کند. به عنوان مثال، این موارد شامل ایجاد تعادل بین نیازهای انرژی زیستی و حذف کربن در مقیاس بزرگ با تنوع زیستی و نیازهای امنیت غذایی است.

وظیفه "به حداقل رساندن" بیش از حد بیانگر عبارت بسته اقدامات "Global Mutirão" است که در اجلاس آب و هوای COP30 در برزیل در سال 2025 مورد توافق قرار گرفت. این امر - برای اولین بار در متن COP - تصدیق کرد که احتمالا بیش از 1.5 درجه سانتیگراد وجود دارد و تاکید کرد که "محدودیت و مدت زمان آن ضروری است".

نمودار زیر که از گزارش گرفته شده است، نحوه مقایسه مسیرهای انتشار با یکدیگر و همچنین انتشارات تاریخی و مسیر 1.5 درجه سانتیگراد مورد استفاده در گزارش های قبلی را نشان می دهد.

بخش سمت راست "شکاف غیرقابل پل زدن" را در مسیرهایی نشان می دهد که گرمایش را به 1.5 درجه سانتیگراد با بیش از حد 0.1 درجه سانتیگراد محدود می کند.

نمودار سمت چپ انتشار پیش‌بینی‌شده را تحت سه سناریوی NDC (تخمین میانه) و همچنین سناریوهای «زیر 2C» و «کم‌ترین 1.5 درجه سانتیگراد بیش از حد» (تخمین مرکزی، بعلاوه محدوده حداقل حداکثر) تا سال 2035 نشان می‌دهد. نمودار سمت راست شکاف انتشار را در ND5 203C نشان می‌دهد. اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

در این گزارش آمده است که کمترین سناریوی بیش از حد 1.5 درجه سانتیگراد به کاهش فوری، عمیق، سریع و پایدار نیاز دارد. انتشار گازهای گلخانه ای جهانی باید تا سال 2030، 18 درصد، تا سال 2035، 45 درصد و تا سال 2040، 69 درصد، نسبت به سطوح سال 2025 کاهش یابد. انتشار جهانی CO2 به صفر خالص در حدود سال 2050 خواهد رسید.

این معیارها برای 1.5 درجه سانتیگراد به طور موثر جایگزین معیارهای AR6 IPCC می شود که کاهش 43 درصدی را تا سال 2030 و 60 درصدی تا سال 2035 را نسبت به سطوح 2019 مشخص می کرد. این موارد اغلب در تصمیمات COP و سایر اعلامیه ها ذکر شده است.

با عدم قطعیت مداوم در مورد جدول زمانی هفتمین گزارش ارزیابی IPCC، معیارهای گزارش UNEP به روز رسانی مهمی در مورد کاهش انتشار مورد نیاز برای محدود کردن بیش از حد مجاز ارائه می دهد.

این گزارش می‌گوید برای سناریوی 2C، انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی تا سال 2030 باید 11 درصد، تا سال 2035 24 درصد و تا سال 2040 به میزان 37 درصد نسبت به سطوح سال 2025 کاهش یابد.

جدول زیر میزان انتشار تخمینی را از سناریوهای NDC و شکاف های سناریوهای جدید "زیر 2C" و "کمترین 1.5C بیش از حد" را نشان می دهد.

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

نویسندگان می‌گویند که این شکاف‌های انتشار «هنوز بزرگ هستند»، و NDC‌های فعلی و اهداف خالص صفر «برای به حداقل رساندن بیش از حد مجاز کافی نیستند».

(این گزارش همچنین اشاره می کند که به دلیل تغییر سناریوهای 1.5C و 2C، شکاف های انتشار در سال 2026 به طور مستقیم با گزارش های قبلی قابل مقایسه نیست.)

طبق این گزارش، قرار دادن جهان در مسیر پایین‌ترین سناریوی 1.5 درجه سانتی‌گراد، مستلزم کاهش انتشار جهانی 5.7 درصد در سال در دهه آینده است.

این گزارش می‌افزاید که اگر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال 2019 آغاز شده بود، «حتی سریع‌تر» از افت سالانه 5 درصدی است که برای رسیدن به حد 1.5 درجه سانتی‌گراد بدون افزایش بیش از حد لازم بود.

هر پنج سال تاخیر 0.1 درجه سانتیگراد اضافه می کند

برای بررسی مسیرهای مختلف انتشار در آینده و تأثیر آنها بر دمای جهانی، این گزارش از یک مدل آب و هوایی ساده یا "شبیه‌ساز" به نام FaIR استفاده می‌کند.

این گزارش تخمین می‌زند که سیاست‌های ملی کنونی باعث گرمایش جهانی 2.8 درجه سانتی‌گراد در طول قرن می‌شود که احتمال آن 66 درصد است. در این سناریو، 10 درصد احتمال دارد که گرمایش بیش از 3.4 درجه سانتیگراد باشد.

در صورت اجرای NDC های بی قید و شرط، گرمایش در این قرن می تواند به 2.7 درجه سانتیگراد با احتمال 66 درصد برسد.

اگر همه NDC ها به طور کامل اجرا شوند، گرمایش می تواند تا سال 2100 به 2.6 درجه سانتیگراد برسد، با احتمال 66٪.

در "خوشبینانه ترین" سناریو، جایی که کشورها به طور کامل NDC های خود را اجرا می کنند و به اهداف خالص صفر خود می رسند، 66 درصد احتمال دارد که گرمایش تا پایان این قرن به 2.1 درجه سانتیگراد محدود شود.

این نتایج در نمودار زیر نشان داده شده است، با جعبه‌هایی که محدوده قطعیت 10 تا 90 درصد را تحت یک تخمین مرکزی از انتشار گازهای گلخانه‌ای و خطوط عمودی نشان می‌دهند که «عدم قطعیت ترکیبی در پیش‌بینی انتشار گازهای گلخانه‌ای و عدم قطعیت پاسخ سیستم زمین» را نشان می‌دهد.

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

در این گزارش آمده است که در مقایسه با سال گذشته، برآوردهای گرمایش مرکزی در سال 2100 برای سناریوهای NDC حدود 0.2 تا 0.3 درجه سانتیگراد بالاتر است.

این به این دلیل است که انتشار جهانی پیش بینی شده در نتیجه NDC های 2035 افزایش یافته است. باز هم، این به دلیل خروج ایالات متحده از توافقنامه پاریس و برآوردهای بالاتر از انتشارات تاریخی است.

این گزارش می‌گوید در حالی که اجرای کامل همه NDCها و تعهدات صفر خالص می‌تواند گرمایش را 0.6 درجه سانتیگراد کاهش دهد، این میزان همچنان 0.25 درجه سانتیگراد بالاتر از پایین‌ترین مسیرهای 1.5 درجه سانتیگراد است.

این می افزاید که این "نیاز به بستن شکاف اجرایی بین سیاست های فعلی و NDC های موجود و تعهدات خالص صفر و تقویت NDC ها یا فراتر از تعهدات موجود را برجسته می کند."

همانطور که در بالا ذکر شد، گزارش ادامه می‌دهد که «با کاهش فوری، عمیق، سریع و پایدار انتشار گازهای گلخانه‌ای» همچنان می‌توان اوج گرمایش را به 1.7-1.8 درجه سانتیگراد با احتمال 66 درصد محدود کرد.

اگر این کاهش انتشار "با یک مقیاس بلندپروازانه و پایدار حذف CO2 ترکیب شود"، گرمایش می تواند تا پایان قرن به 1.5 درجه سانتیگراد برگردد.

با این حال، "تاخیر مستمر" در کاهش انتشار جهانی "بیشتر نتایج آب و هوایی قابل دستیابی را بدتر می کند" و می افزاید:

به ازای هر پنج سال تأخیر در شروع کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، حدود 0.1 درجه سانتی‌گراد دیگر گرم‌تر می‌شود.

ادامه کاهش انتشار ناکافی گازهای گلخانه ای در دهه های آینده می تواند گرم شدن 2 درجه سانتیگراد را اجتناب ناپذیر کند و توافق پاریس را در خطر شکست قرار دهد.

شکل زیر احتمال حفظ گرمایش به 1.5، 2 و 3 درجه سانتیگراد را در سناریوهای این قرن نشان می دهد که در آن کشورها به سیاست های فعلی ادامه می دهند، NDC های بدون قید و شرط، همه NDC ها و هر دو NDC و تعهدات خالص صفر را اجرا می کنند.

اعتبار: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

پیشرفت "نابرابر و ناکافی" به سمت ذخیره جهانی

این گزارش همچنین به چگونگی اندازه‌گیری جهان در برابر اقدامات کاهش‌دهنده تعیین‌شده در اولین «فضای ذخیره‌سازی جهانی» که در اجلاس آب و هوای COP28 در دبی در سال 2023 توافق شد، می‌پردازد.

سهام جهانی بخش مهمی از رژیم پاریس است که پیشرفت در راستای تحقق اهداف توافق را ارزیابی می کند. پس از تکمیل هر ذخیره سازی، کشورها قرار است جاه طلبی خود را در صورت نیاز افزایش دهند تا در مسیر اهداف جمعی خود قرار گیرند.

این گزارش به 9 "منطقه اقدام کاهش" مورد توافق در نتیجه اولین سرمایه گذاری جهانی می پردازد. به طور کلی، این گزارش می گوید، پیشرفت در این زمینه ها "ناهموار و ناکافی" است.

با این حال، اشاره می کند که "چند نمونه قابل توجه از پیشرفت وجود دارد که فراتر از انتظارات است".

در این گزارش اشاره می‌شود که به‌ویژه، استقرار انرژی‌های تجدیدپذیر به‌طور قابل‌توجهی بیش از پیش‌بینی‌های آتی انجام شده در سال ۲۰۱۵ با استفاده از سیاست‌های فعلی افزایش یافته است. افزایش در ظرفیت کلی انرژی های تجدید پذیر سه برابر بیشتر از انتظارات در پیش بینی های قبلی بود. در نتیجه، انتشار CO2 مربوط به تولید انرژی 40 درصد کمتر از حد انتظار افزایش یافت.

نمودار زیر نشان می دهد که چگونه شاخص های کلیدی انرژی (دایره های سیاه) در مقایسه با پیش بینی های سال 2015 (دایره های سفید) تغییر کرده اند.

منبع: گزارش شکاف انتشار UNEP (2026)

بر اساس این گزارش، «تنها انرژی‌های تجدیدپذیر در مسیر سال 2030 قرار دارند، هرچند برای حفظ چنین رشدی، ادامه اتخاذ و اجرای سیاست‌های حمایتی مورد نیاز است».