USB-A در مقابل USB-C: تفاوت بین آنها چیست؟

این دو نوع رابط از نظر بصری متمایز هستند، اما ظاهر تنها تفاوت آنها نیست.

شما احتمالا هر روز از USB برای شارژ کردن تلفن، اتصال وسایل جانبی به رایانه و موارد دیگر استفاده می کنید. و برای هر کاری که USB می تواند انجام دهد، از زمانی که در اواسط دهه 1990 معرفی شد، تنها از تعداد انگشت شماری از انواع رابط استفاده می شود. در حالی که اینها فقط از یک نگاه قابل شناسایی هستند، اما آنچه که هر اتصال قادر به انجام آن است همیشه از بیرون مشخص نیست.

USB-C جدیدتر از USB-A است، اما استاندارد قدیمی‌تر هنوز معمولا امروزه استفاده می‌شود. درک همه تفاوت‌های آنها به شما کمک می‌کند از فناوری خود بهتر استفاده کنید و آنچه را که در داخل آن اتفاق می‌افتد دنبال کنید.

USB-A (به طور رسمی USB Type-A) یکی از دو کانکتور اصلی تعریف شده در استاندارد USB 1 است. از یک کانکتور مستطیلی با تمام پین‌هایش در یک طرف استفاده می‌کند، بنابراین فقط به یک طریق به یک پورت متصل می‌شود - همه مجبور شده‌اند چندین بار یک دوشاخه USB-A را بچرخانند تا به درستی تراز شوند.

USB برای ساده کردن لوازم جانبی رایانه با ارائه یک اتصال ساده برای لوازم جانبی ایجاد شد. قبل از اینکه این موضوع مطرح شود، وصل کردن یک دستگاه به رایانه به معنای مواجهه با کابل های مختلف و سازگاری پورت ها بود. نسخه های اولیه USB یک دستگاه را به عنوان میزبان (معمولا رایانه) و دومی را به عنوان دستگاه متصل تعیین می کردند. برگشت پذیر نبودند به همین دلیل است که کابل های USB-A به USB-A را نمی بینید. وصل کردن یکی از آن ها به دو رایانه زمانی که هر دو سعی می کنند به عنوان میزبان عمل کنند، مشکلاتی ایجاد می کند.

USB-B در روزهای اولیه نوع کانکتور همراه بود که برای وسایل جانبی استفاده می شد. گاهی اوقات همچنان می‌بینید که USB-B برای دستگاه‌هایی مانند چاپگرها استفاده می‌شود، اما اکنون بسیار کمتر رایج است. Mini-B و Micro-B (معمولا Mini-USB و Micro-USB نامیده می شوند) به همین منظور عمل می کردند، اما کوچکتر بودند تا بتوانند روی دستگاه های تلفن همراه مانند پخش کننده های MP3، تلفن ها و کنترلرهای بازی قرار بگیرند. این دو بسیار بیشتر از USB-B استاندارد استفاده می شدند تا اینکه USB-C جایگزین آنها شد.

USB-A هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می گیرد و با توجه به مدت زمان استفاده از آن، سازگاری گسترده ای با دستگاه ها دارد. آن را روی رایانه‌های رومیزی و لپ‌تاپ، روترها، کنسول‌های بازی، اتومبیل‌ها و شارژرهای دستگاه (از جمله نقاط مختلف شارژ مانند رادیو ساعت، صندلی‌های هواپیما و کاناپه‌ها) خواهید دید.

USB-C (رسما USB Type-C) در سال 2014 عرضه شد، اگرچه دستگاه‌هایی که از آن استفاده می‌کردند تا سال 2015 به درستی عرضه نشدند. برخلاف USB-A، USB-C یک بیضی شکل برگشت‌پذیر است، بنابراین فقط باید یک بار آن را وصل کنید. USB-C همچنین تمایز دستگاه میزبان از استانداردهای USB قبلی را کنار می‌زند. وقتی دو دستگاه را به هم وصل می کنید، آنها متوجه می شوند که کدام است.

هنگامی که USB-C وارد شد، اتصالات قدیمی‌تر به عنوان "میراث" تعیین شدند و USB-C به آرامی از آن زمان به بعد تسخیر شد. اکنون معمولا حداقل یک پورت USB-C را در اکثر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های رومیزی می‌بینید، و این استاندارد برای دستگاه‌های کوچک‌تر مانند تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها، هدفون‌ها و کنترل‌کننده‌ها است. در بسیاری از مکان‌هایی که در سال‌های گذشته از پورت‌های USB-A استفاده می‌کردید (مانند ماشین، روتر، پاوربانک یا موارد مشابه)، اکنون مشاهده USB-C رایج است. Micro-USB هنوز برای برخی از دستگاه‌های ارزان‌تر یا دستگاه‌هایی که سال‌ها به‌روزرسانی را مشاهده نکرده‌اند، استفاده می‌شود.

همه کاره بودن USB-C به ماهیت جهانی آن اضافه شده است. علاوه بر انتقال داده، USB-C می‌تواند دستگاه‌های بزرگ‌تری مانند لپ‌تاپ‌ها را شارژ کند، ویدیو و صدا را تولید کند و انواع لوازم جانبی را به هم متصل کند. آنچه که قبلا به چندین اتصال مختلف در لپ تاپ شما نیاز داشت (شارژ کردن، اتصال SSD خارجی، وصل کردن مانیتور، افزودن میکروفون و غیره) اکنون فقط با چند پورت USB-C قابل دستیابی است.

همه چیزهایی که تا کنون در مورد آن صحبت کرده ایم فقط به انواع اتصال فیزیکی کابل ها و پورت های دستگاه مربوط می شود. انتقال داده، سرعت شارژ و سایر قابلیت‌های USB-A و USB-C به استانداردهای یک کابل و پورت خاص بستگی دارد. به عنوان مثال، USB-A سرعت شارژ محدودی دارد، در حالی که USB-C از استانداردهای مدرن شارژ سریع پشتیبانی می کند.

قدیمی ترین استانداردی که هنوز مورد استفاده عمومی قرار می گیرد USB 2.0 است. این پورت ها و کانکتورهای کابل معمولا سیاه یا سفید هستند. حداکثر سرعت تئوری آن 480 مگابیت بر ثانیه است. این در مقایسه با USB 3.0 است که معمولا با رنگ آبی مشخص می شود و حداکثر سرعت آن 5 گیگابیت در ثانیه است. استانداردهای زیر گیج کننده هستند. آنها در ابتدا USB 3.1 و USB 3.2 نامیده می شدند، اما با ورود آنها، موارد قبلی به طور عطف به ماسبق (چند بار) با عناوین "نسل" تغییر نام دادند. امروزه نام‌های استاندارد USB 5 گیگابیت بر ثانیه، USB 10 گیگابیت بر ثانیه و USB 20 گیگابیت بر ثانیه برای تعیین حداکثر سرعت خود هستند.

سرعت USB-A می تواند از USB 2.0 تا USB 10 گیگابیت بر ثانیه باشد. USB-C می تواند به سرعت USB 2.0 کند، اما همچنین می تواند استاندارد USB 20 گیگابیت بر ثانیه را برآورده کند. USB4 که دارای سرعت پایه 20 گیگابیت در ثانیه است اما می تواند تا 40 گیگابیت در ثانیه (یا 80 گیگابیت در ثانیه برای دستگاه های USB 4 2.0) برسد، فقط با USB-C پشتیبانی می شود. برای استفاده از این استانداردهای سریعتر، تمام قسمت های اتصال (درگاه های هر دو دستگاه و کابل) باید از آن پشتیبانی کنند. اگر یک کابل USB 20 گیگابیت بر ثانیه را به درگاهی با سرعت USB 5 گیگابیت بر ثانیه وصل کنید، فقط با سرعت کمتری داده ها را منتقل می کند.

از Thunderbolt که استاندارد دیگری است که عملکردی فراتر از نسل‌های مختلف USB را تضمین می‌کند، صحبتی نمی‌کند. Thunderbolt هرگز از USB-A استفاده نکرده است. دو نسل اول آن از Mini DisplayPort استفاده می کردند، در حالی که Thunderbolt 3 به بعد از USB-C استفاده می کرد.

به طور مشابه، همه پورت ها و کابل های USB-C قادر به انجام هر کاری که USB-C می تواند انجام دهد، نیستند. فقط یک پورت USB-C در لپ تاپ شما ممکن است برای شارژ کار کند، در حالی که دیگری فقط از انتقال داده پشتیبانی می کند. یک پورت USB-C که می تواند خروجی ویدیو را کنترل کند معمولا با نماد DP (برای حالت جایگزین DisplayPort) مشخص می شود. درک نمادهای مختلف USB می تواند به شما کمک کند تا بدانید چه انتظاری دارید.

به همین دلیل است که مقایسه کلی USB-A و USB-C همه چیزهایی را که باید بدانید، به جز اینکه کدام دستگاه از نظر فیزیکی در پورت قرار می‌گیرد، به شما نمی‌گوید. شما باید مشخصات دقیق بسته بندی کابل یا دفترچه راهنمای دستگاه را بررسی کنید تا بدانید آنها چه توانایی هایی دارند.