VHS Horror Tale "Posthumous" ردیابی آسیب نسلی را تنظیم می کند
داستان ماوراء الطبیعه جاش تانر برای داستان غم و اندوه مدرن، از فناوری قدیمی استفاده می کند.
اواخر روز تولدش، یک زن جوان مشکل دار در خانه پدرش ظاهر می شود و پس از دعوا با دوست پسرش به دنبال مکانی برای تصادف می گردد. پدر خواب است، بنابراین او برای یک سنت سالانه روی کاناپه می نشیند: تماشای یک نوار قدیمی VHS پر از آرزوهای خوب از سوی مادرش، که آنها را پس از تشخیص سرطان ویرانگر ضبط کرده بود، به این معنی که او نمی توانست رشد دخترش را ببیند.
این می تواند شروع یک ملودرام باشد، و عنصری از آن در فیلم پس از مرگ استرالیا، از کارگردان جاش تانر، که با جید ون در لی نوشته است، وجود دارد. اما ترس در اینجا جذابیت اصلی را دارد، چیزی که با تکههای نواری که از همان ابتدا روی آن پخش میشود، مشخص میشود و به شما اجازه میدهد حتی قبل از اینکه داستان به آنجا برسد، چیز وحشتناکی در راه است.
تنها خاطراتی که زوئی (سوفی لو) از مادرش، جوآن (کیرا-چه هیلان) دارد، از آن بخش باارزشی از رسانه های قدیمی است، و مشخص می شود که ناتوانی زویی در پذیرش مسئولیت و بزرگسالی ناشی از احساسات حل نشده درباره از دست دادن مادرش در سنین پایین است. پدر او، نیل (دیوید رابرتز)، یک زامبی احساسی است. دوست پسر او، الکس (رمی هی)، خوب است، اما در تلاش برای کمک کردن بسیار سختگیر است.
بنابراین نمیتوانید زوئی را به خاطر هیجانانگیزشدن بسیار زیاد وقتی متوجه میشود که پدرش مجموعهای از عکسهای مادرش را پنهان کرده است، سرزنش کنید. در نهایت، او اجمالی از زندگی جوآن فراتر از قابهای آشنای آن نوار VHS دارد.
یکی از تصاویر جوآن و نیل را نشان میدهد که با همسایههای همسایهشان لبخند میزنند، اما زمانی که زویی برای ارتباط با برندا (دوریس یونان)، کنجکاو برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد جوآن - که در 30 سالگی مرد، دقیقا در سنی که زویی تازه برگشته است- سرگردان است، زن در را به صورتش میکوبد. حتی بدتر از آن، او هنوز عکس ها را در دستان خود دارد.
نیل برندا را بهعنوان یک «دندهدار» رد میکند، و ما این حس را از واکنش عجیب او به زوئی دریافت میکنیم. اما این مانع از آن نمی شود که زویی به خانه تاریک و درهم ریخته برندا برود و قصد دارد عکس های او را پس بگیرد و شاید کمی جست و جوی اضافی انجام دهد. و او واقعا بقایای بیشتری از جوآن را در آنجا پیدا می کند، از جمله نوار VHS دیگری که در میان انبوهی از چیزهای جادوگرانه در یک اتاق عجیب و غریب در طبقه بالا پنهان شده است.
محتویات آن آزاردهنده است، و نوار در طول سه دهه گذشته کمی تغییر کرده است. حتی اگر زوئی می توانست دقیقا بفهمد که به چه چیزی نگاه می کند، باز هم نمی توانست آن را در تمام طول مسیر تماشا کند. در حالی که زوئی ناامیدانه تلاش می کند تا حقیقت را در مورد آنچه کشف کرده است را با هم متمایز کند، پس از مرگ به سمت ماوراءالطبیعه حرکت می کند و به این ایده می پردازد که شاید مستند کردن همه چیز همیشه بهترین اقدام نباشد.
«پس از مرگ» در قلب خود درباره زوئی است که در طول عمری از آسیبهایی که سرسختانه از پرداختن به آن امتناع میکند، کار میکند، نه به لطف نیل، که تمایلی مشابه به رویارویی با درد خود ندارد. اما افشای وحشتناک آنچه در نوار دوم به تصویر کشیده شده است – و نحوه ی شوم پیوند آن با پیام های جشن تولدی که جوآن پشت سر گذاشته است – داستان را به مکان های غیرمنتظره ای می برد، با نوارهای دانه دار و کثیف VHS که فیلتر منحصر به فرد وهم انگیزی را روی آن ایجاد می کند.
با توجه به تمام نوستالژی های آنالوگ اخیر در فرهنگ پاپ، اجازه دهید پس از مرگ را نیز ستایش کنیم که نشان می دهد تلاش برای دیدن جزئیات واقعی زمانی که از طریق قالب قدیمی منتقل می شود چقدر خسته کننده است. بهعلاوه، تصویر فیلم از اینکه یک VCR چقدر میتواند دشوار باشد، حتی بدون هیچ گونه ارواح شیطانی در اطراف، دقتی دارد که به وضوح از درد و رنج زندگی واقعی گرفته شده است. نواری که بیرون نمیآید، یا نواری که بهطور ناامیدکنندهای در دستگاه پیچیده میشود، اینها برای کسانی که قبل از عصر دیجیتال بزرگ شدهاند، آزاردهنده هستند.
و ما نمیتوانیم بدون اعطای امتیاز جایزه برای بازیگران لوو و هیلن در نقش مادر و دختر، که شباهت عجیبشان کمک میکند پیوند خانوادگیشان حتی واقعیتر شود، پایان دهیم.
Posthumous اخیرا در فستیوال 2026 Fantastic Fest نمایش داده شد. در حال حاضر به دنبال توزیع است.
اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلمها و برنامههای تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتابهای علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.
متن اصلی (انگلیسی)
VHS Horror Tale ‘Posthumous’ Adjusts the Tracking on Generational Trauma
Josh Tanner’s supernatural tale taps into old-school technology for its tale of modern grief.