چرا اتکا به بازارهای پیش بینی در انتخابات ممکن است شرط مطمئنی نباشد

انتخابات میان دوره ای آمریکا تقریبا نزدیک است. نظرسنجی ها مشغول پرسیدن از رای دهندگان بوده اند که آیا احتمال دارد رای دهند و به چه کسی رای می دهند. این داده ها نشان می دهد که چندین رقابت نزدیک در مجلس نمایندگان وجود دارد که دموکرات ها برتری واضحی دارند. بسیاری از رقابت‌های سنا در مقرهای سنتی جمهوری‌خواهان مانند تگزاس و آلاسکا رقابتی هستند. بازارهای پیش بینی نیز وارد عرصه پیش بینی میان مدت شده اند.

سوالی که ممکن است نامزدها و رای دهندگان بپرسند این است: آیا نظرسنجی ها یا بازارهای پیش بینی دقیق ترین پیش بینی ها را ارائه می دهند؟ برای ارزیابی این سوال نیاز به یک فرو رفتن عمیق در هر دو رویکرد است. نظرسنجی در طول زمان تکامل یافته است، اما فرض اصلی آن یکسان است: نمونه گیری از گروهی از افراد که می توان از آنها پیش بینی نتیجه انتخابات را استخراج کرد. یک نمونه 1000 نفری معمولا منجر به سه نقطه خطای مثبت یا منفی می شود.

این بدان معناست که در رقابت‌های نزدیک، مانند رقابتی که نامزد A با 49 درصد نظرسنجی، کاندید B با 47 درصد نظرسنجی، و 4 درصد بلاتکلیف هستند، حاشیه خطا ارزش نظرسنجی‌ها را به عنوان ابزار پیش‌بینی کاهش می‌دهد. این گونه رقابت ها در این دوره از انتخابات زیاد است. بازارهای پیش بینی رویکردی کاملا متفاوت دارند. افراد بر اساس یک سوال بله/خیر قرارداد می بندند. تعادل بین شرط‌های بله/خیر، قیمت قراردادها و شانس موثر برنده شدن را تعیین می‌کند.

قیمت قراردادهای بازار پیش بینی بین 0 تا 1 دلار است که تخمین بازار از احتمال برنده شدن یک نامزد را منعکس می کند. به عنوان مثال، اگر یک قرارداد با 60 سنت معامله شود، بازار به آن نامزد 60 درصد شانس پیروزی می دهد. توجه داشته باشید که بازارهای پیش بینی حاشیه خطا برای پیش بینی خود ارائه نمی دهند. با نگاهی به گذشته، بازارهای پیش‌بینی پیش‌بینی‌تر از نظرسنجی‌ها برای انتخابات ریاست‌جمهوری 2024 ارزیابی شدند. یک توضیح احتمالی این است که شانس‌ها توسط افرادی تعیین می‌شود که روی کسانی که معتقدند برنده می‌شوند شرط می‌بندند. این با نظرسنجی ها، جایی که مردم هستند، در تضاد است

توسط نظرسنجی‌ها نمونه‌برداری شده و درباره اولویت‌های نامزدها سؤالاتی پرسیده شد. این به این معنی است که رای دهندگانی که شرط بندی می کنند، به امید برنده شدن پول خود انتخاب می شوند، در حالی که رای دهندگان حق انتخابی ندارند که آیا توسط نظرسنجی ها نمونه گیری شده اند یا خیر. مسئله بزرگتر این است که آیا افرادی که با بازارهای پیش بینی درگیر هستند نماینده مردمی هستند که رای خواهند داد.

سپس این سؤال پیش می‌آید: آیا بر اساس اینکه شرط‌گذاران معتقدند چه کسی برنده خواهد شد یا چه کسی می‌خواهد برنده شود، پول شرط بندی می‌شود؟ با توجه به اینکه هر کسی که به یک پلتفرم بازار پیش‌بینی دسترسی دارد، می‌تواند در انتخابات شرط‌بندی کند و محدودیت‌های ایالتی را ممنوع کند، در حالی که فقط شهروندان ایالات متحده واجد شرایط رای دادن هستند، دلیلی وجود ندارد که چرا بازارهای پیش‌بینی باید به عنوان یک ابزار پیش‌بینی قابل اعتماد عمل کنند. علاوه بر این، هدف شرط‌بندان کسب پول است.

برای بهبود شانس خود، آنها احتمالا تمام اطلاعات خبری موجود، از جمله نظرسنجی ها را ارزیابی می کنند. این بدان معناست که نظرسنجی‌ها شانس پیش‌بینی بازار را نشان می‌دهند و مقداری وابستگی به پیش‌بینی‌های آن‌ها اضافه می‌کنند. نظرسنجی‌ها نیز عکس‌های فوری در زمان هستند، در حالی که بازارهای پیش‌بینی به‌طور پویا شانس‌ها را در زمان واقعی به‌روزرسانی می‌کنند، زیرا پول به سمت هر نامزد جریان می‌یابد. آمریکایی ها به طور کلی مخالف شرط بندی در انتخابات هستند. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که دموکرات‌ها بیشتر از جمهوری‌خواهان با شرط‌بندی انتخاباتی مخالف هستند (69 درصد در مقابل 61 درصد).

به طور مشابه، جمهوری‌خواهان بیشتر از دموکرات‌ها از شرط‌بندی انتخاباتی حمایت می‌کنند (16 درصد در مقابل 12 درصد). سایر آمارهای جمعیتی شرط بندی، مانند تعداد بالای مردان جوان، ممکن است ارزش پیش بینی شانس بازار پیش بینی را بیشتر مبهم کند. اگر تعصب جمهوری خواهان به شرط بندی تبدیل شود، این ممکن است به نامزدهای جمهوری خواه برتری در بازارهای پیش بینی بدهد که ممکن است به نتایج انتخابات تبدیل نشود، اگرچه آربیتراژ و کارایی بازار در تئوری این را درست می کند. نظرسنجی یک فرآیند آزمایش شده و واقعی برای پیش‌بینی انتخابات است، در حالی که بازارهای پیش‌بینی مدرن یک صفحه مدرن هستند.

پدیده ای که از اقتصاد دیجیتال بیرون آمده است. آنچه احتمالا هر دو رویکرد را در میان‌دوره‌ای امسال به چالش می‌کشد، تعداد زیادی از رقابت‌ها است که کاندیداها به خوبی در حاشیه خطا قرار دارند. پیش‌بینی‌های متناقض بین نظرسنجی‌ها و بازارهای پیش‌بینی نشان‌دهنده گرانی‌های واقعی است. مانند هر انتخاباتی، مشارکت رای دهندگان مهم است. تا پایان انتخابات راهی برای تعیین این موضوع وجود ندارد.

عواملی مانند آب و هوای نامناسب در روز انتخابات یا یک وضعیت اضطراری شخصی غیرمنتظره می‌توانند بهترین برنامه‌های رای‌دهی را از مسیر خارج کنند. اگر دموگرافیک افرادی که برای رای دادن در نظرسنجی‌ها ثبت نمی‌شوند، احتمالا نظرسنجی‌ها اطلاعات گمراه‌کننده‌ای ارائه می‌کنند. اگر آمار جمعیتی افرادی که در بازارهای پیش بینی شرط بندی می کنند نشان دهد که رأی دهندگان چگونه بر اساس مقدار پول شرط بندی شده که قیمت های قرارداد را تعیین می کند، عمل می کنند، آنها نیز ارزش پیش بینی زیادی را ارائه نخواهند داد. پس از انتخابات، نتایج گزارش خواهد شد و با 20-20 پس‌نگری، هم نظرسنجی‌ها و هم پیش‌بینی‌کنندگان

بازارهای یونی سهم خود را از پیروزی ها ادعا می کنند و گام های اشتباه را توضیح می دهند. با این حال، خطرات کاملا متفاوت است. خطاهای نظرسنجی آینده را می توان با تغییر نحوه انجام نظرسنجی ها برطرف کرد. بازارهای پیش بینی یک پلت فرم تجاری هستند که دقت توجه و درآمد را جلب می کند. البته، برندگان واقعی کسانی نیستند که شرط بندی کرده اند یا نظرسنجی هایی که نظرسنجی انجام می دهند، بلکه رای دهندگانی هستند که برای شنیدن صدای خود وقت می گذارند. آنها داده هایی را ارائه می دهند که بیشترین اهمیت را دارد. شلدون اچ.

جاکوبسون، دکترا، استاد علوم کامپیوتر در دانشگاه ایلینوی در اوربانا-شامپین است. او تخصص خود را در تصمیم گیری مبتنی بر ریسک داده محور برای ارزیابی و اطلاع رسانی سیاست های عمومی به کار می گیرد.