Wolf Biermann در 90 سالگی: خواننده ای که آلمان شرقی را به چالش کشید

او عشق سیاسی ترامپ و پوتین را به سخره می گیرد، از «جنگ بی پایان برادری» بر سر اسرائیل انتقاد می کند و دائما خواستار آزادی می شود. این آزادی بود که او در زمان زندگی در آلمان شرقی سابق به شدت دلتنگ آن بود.

چنین مضامینی در آخرین آلبوم آلمانی او، "Unterm Haar Nur Himmel" که قرار است همزمان با تولد او در 15 نوامبر 2026 منتشر شود، همگرایی دارند.

عنوان آلمانی آلبوم یک خط شاعرانه است که توسط بیرمن ابداع شده است که به «زیر مو، فقط آسمان» ترجمه می شود. به طور کلی این ایده را در بر می گیرد که مهم نیست که شرایط بیرونی چقدر محدود کننده باشد، جهان درونی و روح یک فرد می تواند بی حد و حصر و آزاد باقی بماند.

Wolf Biermann یکی از تاثیرگذارترین خواننده و ترانه سرای آلمان است و قصد ندارد به این زودی گیتار خود را قطع کند. این تروبادور صریح که گاهی اوقات به عنوان باب دیلن خود آلمان شناخته می‌شود، هنوز حرف‌های زیادی در مورد امور جاری جهان برای گفتن دارد. آهنگ اخیر او "Moritat von den Liebespaaren" - یا "تصنیف عاشقان" - حاوی این پیام است که اگرچه هیچکس نمی تواند جهان را نجات دهد، اما همه می توانند در تبدیل آن به مکانی بهتر کمک کنند. و او همه را تشویق می کند که فعالانه در زندگی خود مشارکت کنند.

این صراحت در اوایل به ولف بیرمن القا شد. وقتی آدولف هیتلر در سال 1936 در هامبورگ به دنیا آمد، از قبل قدرت را در دست داشت. پدرش یک کارگر بارانداز، یک کمونیست متعهد، یک مبارز مقاومت علیه نازی ها - و یهودی بود. ولف فقط سه ماه داشت که گشتاپو، پلیس مخفی هیتلر، پدرش را دستگیر کرد. او ابتدا مدتی را در زندان گذراند تا اینکه در اوایل سال 1943 توسط نازی‌ها در آشویتس به قتل رسید.

تنها چند ماه بعد، بمب افکن های بریتانیایی و آمریکایی به هامبورگ حمله کردند و طوفانی ویرانگر را به راه انداختند. بیرمن بارها در مصاحبه هایش گفته است: «هیچ چیز در زندگی من بیشتر از این به من شکل نداده است. وقتی آژیر حمله هوایی به صدا درآمد، مادرش او را به پناهگاه حمله هوایی برد. خانه بالای سرشان می سوخت.

با این حال بیرمن می گوید که خاطرات او از آن دوران ریشه در حس عمیق اعتماد در زندگی دارد. او در مصاحبه‌ای با مجله آلمانی کریسمون به یاد می‌آورد: "صورتم را به کت نرم مادرم فشار دادم تا بتوانم نفس بکشم. احساس امنیت در میانه پایان جهان. از خانه همسایه خارج شدیم و به فضای باز رفتیم. طوفان آتش سقفی در حال سوختن را به هوا برد. ما خروشان یک فلز راه راه را بیرون می‌کشیدیم. 40000 نفر مردند، اما من این کار را کردم.

مادرش با شوری تقریبا مذهبی افکار کمونیستی و ضد فاشیستی را به او القا کرد. بیرمن به یاد می آورد: «مادر من بعد از آن سال های سیاه تنها یک هدف داشت. "قرار بود زنده بمانم تا بتوانم، به قول او نسبتا بزرگ، روزی انتقام مرگ پدرم را بگیرم. قرار بود کمونیسم را بنا کنم."

در سال 1953، در حالی که افراد بی‌شماری از آلمان شرقی فرار می‌کردند، بیرمن با اراده آزاد خود به آنجا نقل مکان کرد - بالاخره کمونیسم ایدئولوژی رسمی دولتی بود. او در آن زمان فقط 16 سال داشت. در برلین شرقی اقتصاد سیاسی، ریاضیات و فلسفه خواند. الگوهای او نویسندگان برتولت برشت و هاینریش هاینه بودند. او به عنوان دستیار کارگردان در گروه برلینر شروع به کار کرد. او همچنین شروع به نوشتن و اجرای ترانه های سیاسی خود کرد.

او به زودی متوجه شد که زندگی در آلمان شرقی از بهشت ​​کمونیستی که او تصور می کرد بسیار دور است و آشکارا در ترانه های خود در این مورد نوشت. بیرمن به یاد می آورد: «رؤسای حزب پاره شده بودند. "آنها از این شاعر جوان که می‌توانست به این زیبایی گیتار بزند و چنین آهنگ‌های گستاخانه‌ای بخواند خوشحال بودند. آنها فکر می‌کردند که فقط باید مرا به خط بیاورند. حتی امروز هم از اینکه نقش اژدها‌کش قهرمان را انتخاب کردم شگفت‌زده هستم."

در سال 1965، حزب اتحاد سوسیالیست حاکم در آلمان شرقی، SED، ممنوعیت کاملی را برای اجرای یا انتشار آثار بیرمن وضع کرد. آپارتمان او در برلین شرقی که تحت نظارت مداوم بود، خیلی زود به محل تجمع مخالفان و متفکران منتقد تبدیل شد.

با این حال، در کمال تعجب او، مقامات آلمان شرقی به او اجازه دادند در سال 1976 به کلن، آلمان غربی سفر کند. در آنجا، حدود 7000 نفر برای دیدن او جمع شدند. او به مدت چهار ساعت و نیم، با ضرب و شتم و آواز خواندن رژیم آلمان شرقی را به سخره گرفت. آهنگ های او به قدری محبوب بودند که نسخه های بوتلگ راه خود را به آلمان شرقی باز کردند.

در 16 نوامبر، در حالی که بیرمن هنوز در حال تور در آلمان غربی بود، از رادیو اتومبیل خود خبرهایی مبنی بر اینکه از حق ادامه اقامت در جمهوری دموکراتیک آلمان سلب شده بود شنید. رژیم او را به خیانت و تهمت به آلمان شرقی متهم کرد. بیرمن در خاطرات خود می نویسد: "احساس می کردم که زمین در زیر من باز شده است. ترس بر من غلبه کرد، همه چیز تاریک شد."

در طوماری، روشنفکران برجسته آلمان شرقی علیه این تصمیم صحبت کردند. در پاسخ، رژیم نظارت بر مخالفان را تشدید کرد، ممنوعیت های حرفه ای را اعمال کرد و منتقدان خود را زندانی کرد. چند تن از چهره های سرشناس عمومی کشور را ترک کردند.

بیرمن می نویسد: "رهبری SED انتظار واکنش خشم آلود رسانه ای از غرب را داشت. چیزی که آنها به آن فکر نمی کردند این بود که برای اولین بار، گروهی از نویسندگان و هنرمندان معتبر آلمان شرقی اعتراض خود را علنی کنند و آن را به عنوان یک طومار فروتنانه پنهان کنند."

بیرمن در افسردگی عمیق فرو رفت. او می‌گوید: «نه فقط به این دلیل که از دوستانی که در برلین شرقی می‌شناختم و دوستشان داشتم جدا شده بودم، بلکه به این دلیل که دشمنان فانی خود را از دست داده بودم. او در جنبش های صلح و ضد هسته ای شرکت کرد و به آواز خواندن در مورد بی عدالتی های جهان ادامه داد. او می‌گوید: «درگیری‌های جهان در هر نسل به شکل‌های متفاوتی شکل می‌گیرد. اما همیشه همان مبارزه برای آزادی است.

این خواننده و ترانه سرا قصد دارد تولد 90 سالگی خود را در خانه در هامبورگ با همسر و مدیرش پاملا بگذراند. او می گوید که برای اولین بار در زندگی اش از جشن تولد صرف نظر می کند، حتی با 10 فرزندش. او به آژانس مطبوعاتی آلمان (dpa) گفت: "من خیلی پیر هستم و می توانم احساس کنم که قدرتم از بین می رود. و می دانم که روز بعد یک کنسرت بزرگ در گروه برلینر برگزار می کنم."

او می‌گوید که اگر روزی بمیرد، می‌خواهد در قبرستان برلین دفن شود، جایی که برخی از نویسندگان و روشنفکران مشهور آلمانی از جمله برتولت برشت، آنا سگرز و گئورگ ویلهلم فردریش هگل در آنجا آرام گرفته‌اند. بیرمن می گوید که جمعیت بسیار زیادی است. او هنوز یکی دو مورد برای گفتگو با آنها دارد.

این مقاله در اصل به زبان آلمانی نوشته شده است.