آرتمیس 2 شروع کرد تا ثابت کند شکارچی می تواند فضای عمیق را اداره کند. در اینجا نحوه تحویل آن آمده است

ناسا برنده نمایشگاه علمی Gizmodo 2026 برای عملکرد ستاره ای فضاپیمای Orion در طول ماموریت Artemis 2، اولین باری است که انسان را از زمان آپولو به ماه بازگرداند.

آیا سیستم‌های پشتیبانی حیات Orion می‌توانند فضانوردان را به مدت 10 روز بدون شبکه ایمنی زنده نگه دارند، و آیا مسیر ورود مجدد ناسا که دوباره طراحی شده است، می‌تواند از خدمه در طول بازگشت محافظت کند؟

در 1 آوریل، موشک سیستم پرتاب فضایی ناسا از مرکز فضایی کندی در کیپ کاناورال فلوریدا بلند شد و فضاپیمای اوریون را به مدار چرخاند. این کپسول ارزشمندترین محموله‌ای را که هر فضاپیما می‌تواند در خود جای دهد حمل می‌کرد: جان انسان‌ها - اولین فضانوردانی که در بیش از 50 سال گذشته به ماه بازگشتند.

این ماموریت، آرتمیس 2، اولین پرواز آزمایشی خدمه اوریون بود. مخاطرات نمی توانست بالاتر باشد.

اوریون هرگز با پشتیبانی کامل از حیات و سیستم‌های رتبه‌بندی انسانی پرواز نکرده بود، و کپسول نیاز داشت تا خدمه‌اش - رید وایزمن ناسا، ویکتور گلوور، کریستینا کخ و جرمی هانسن از آژانس فضایی کانادا - را در حین سفر به دور ماه و بازگشت به مدت 10 روز زنده نگه دارد.

جاد فریلینگ، مدیر پرواز ناسا که روی هر دو آرتمیس 1 و 2 کار می کرد، از نزدیک زیر نظر داشت تا مطمئن شود این سیستم ها مطابق انتظار عمل می کنند. جدا از برخی مشکلات مربوط به توالت و چند ناهنجاری جزئی دیگر، همه چیز همانطور که باید کار می کرد، اما فریلینگ به Gizmodo گفت که اوریون تجهیزات پشتیبان زیادی در کشتی دارد تا در صورت خرابی یا خرابی چیزی. ادرار اضطراری قطعا مفید بود.

در طول پرواز، اوریون تمام عملیات‌های اعماق فضا، بررسی‌های پشتیبانی حیات و نمایش عملیات مجاورت دستی خود را با موفقیت انجام داد، اما آخرین آزمایش قبل از پایان مأموریتش وجود داشت.

در طول ورود مجدد به جو آرتمیس 1، سپر حرارتی جبار آسیب قابل توجهی را متحمل شد. نتیجه مشابهی در آرتمیس 2 می توانست عواقب مرگباری داشته باشد. ورود مجدد بیرونی شکارچی را تحت تأثیر نیروهای کاهش سرعت شدید آیرودینامیکی و دمای تا 3000 درجه فارنهایت (1650 درجه سانتیگراد) قرار می‌دهد، بنابراین اگر سپر حرارتی دچار نقص ساختاری قابل توجهی می‌شد، فضانوردان آرتمیس 2 در معرض خطر جدی قرار می‌گرفتند.

خوشبختانه، این سخت افزار حیاتی عملکرد زیبایی داشت زیرا اوریون 30 برابر سریعتر از سرعت صوت به زمین برگشت. هر چهار فضانورد با سلامتی و روحیه بالا از کپسول بیرون آمدند. این نتیجه سال ها کار مهندسان ناسا بود که علت آسیب سپر حرارتی Artemis 1 را بررسی کردند و راه حلی را طراحی کردند.

بررسی سپر حرارتی نشان داد که این مشکل مربوط به نمایه ورود مجدد "پرش" است، که در آن شکارچی در جو زمین فرو رفت، به بیرون برگشت و دوباره وارد شد. بین فرورفتگی‌ها، گرمایش کاهش یافته و باعث ایجاد گرما و گازها در داخل ماده آووکات سپر حرارتی می‌شود. از آنجایی که آووکات نفوذ ناپذیر است، نمی تواند گازها را آزاد کند و این منجر به ترک خوردگی و ریزش ناهموار لایه بیرونی سپر شد.

مهندسان به جای اصلاح خود سپر حرارتی قبل از آرتمیس 2، نمایه ورود مجدد را طوری تغییر دادند که Orion با زاویه تندتر وارد جو شود و زمان کمتری را در محیطی که در آن آسیب در طول آرتمیس 1 رخ داده است صرف کند.

فریلینگ گفت: "کاملا، 100٪ کار کرد." هنگامی که او برای اولین بار پس از پاشیدن کپسول در سواحل سن دیگو، کالیفرنیا، سپر حرارتی Orion را شخصا دید، "کاملا بکر به نظر می رسید."

به گزارش Ars Technica، ارزیابی او در جلسه اخیر پانل مشاوره ایمنی هوافضا (ASAP) تأیید شد، که طی آن اعضا عملکرد سپر حرارتی Artemis 2 را بررسی کردند. پس از آرتمیس 1، بیش از 100 محل از دست دادن کاراکتر در سراسر سپر حرارتی وجود داشت و برخی از آنها بیش از یک اینچ عمق داشتند. پس از آرتمیس 2، ناسا تنها حدود 9 محل کاراکتر را مشاهده کرد.

سرنوشت برنامه آرتمیس ناسا به موفقیت آرتمیس 2 بستگی داشت. اعتبارسنجی قابلیت خدمه هر دو SLS و Orion یک پیش نیاز کلیدی برای فرود آینده ماه بود و بنابراین برای هدف آژانس برای بازگرداندن فضانوردان به سطح ماه ضروری بود.

اما اگر ناسا چندین دهه پیش فضانوردانی را به ماه فرستاده است، بازگشت به ماه چه فایده ای دارد؟ خب، این بار، آژانس قصد دارد یک حضور دائمی انسان در سطح ماه ایجاد کند. ناسا بر این باور است که ساخت یک پایگاه ماه در نزدیکی قطب جنوبی ماه، رهبری آمریکا را در فضا تقویت می‌کند، منجر به اکتشافات علمی، نوآوری با صنعت و همکاران بین‌المللی می‌شود و بشریت را برای مأموریت‌های مریخ آماده می‌کند.

چین همچنین به این بخش خاص از املاک و مستغلات ماه برای پایگاه خود در ماه چشم دوخته است، بنابراین ایالات متحده در تلاش است تا ابتدا به آنجا برسد. در حالی که طبق قوانین بین المللی هیچ کشوری نمی تواند حاکمیت ماه را اعمال کند یا ادعای مالکیت بر ماه کند، هر کسی که در مسابقه فضایی جدید برنده شود، مزیت حرکت اول را به دست خواهد آورد. این بدان معناست که اولین دولتی که پرچم خود را (یا در مورد آمریکا دوباره آن را نصب کند) روی سطح ماه می‌گذارد، هنجارهای عملیاتی را تعیین می‌کند، ارتفاعات راهبردی را ایمن می‌کند و منابع اولیه را به دست می‌آورد.

آرتمیس 2 بسیار بیشتر از یک پرواز آزمایشی بود. در حالی که اهمیت فنی اعتبارسنجی قابلیت‌های خدمه SLS و Orion را نمی‌توان نادیده گرفت، اهمیت بیشتر این مأموریت در نشان دادن این است که ماه بار دیگر در دسترس بشریت است.

این مأموریت نه تنها اولین پرواز فضایی انسان در فراسوی مدار پایین زمین از زمان آپولو بود، بلکه دورترین پرواز خدمه در تاریخ بود. قلب این دستاورد اوریون بود که عملکرد قابل توجه آن توسط افراد بی شماری که برای آماده کردن فضاپیما برای چنین سفری تلاش کردند ممکن شد. از طریق همکاری، فداکاری و اراده، آنها بر برخی از دشوارترین چالش های مهندسی در پروازهای فضایی انسان غلبه کردند.

از سیستم های پشتیبانی حیات گرفته تا توانایی آن برای مقاومت در برابر گرمای شدید ورود مجدد، هر قسمت از Orion باید در طول یک سفر 695000 مایلی (1 میلیون کیلومتری) عملکرد قابل اعتمادی داشته باشد. با انجام این کار، این مأموریت آغاز فصل جدیدی در پروازهای فضایی انسان بود.

فریلینگ گفت: "من فکر می کنم برای من، نکته مهم این است که وقتی همه با هم کار می کنیم، واقعا می توانیم کارهای شگفت انگیزی انجام دهیم."

با تکمیل آرتمیس 2، ناسا اکنون در حال آماده شدن برای آرتمیس 3 است که برای اولین بار طراحی شده است تا فرودگرهای تجاری ماه این آژانس را در فضا آزمایش کند.

در طول این ماموریت که در حال حاضر قرار است در سال 2027 پرتاب شود، موشک SLS بار دیگر چهار فضانورد را با فضاپیمای Orion به فضا پرتاب خواهد کرد. آن‌ها به مدار پایین زمین می‌روند، جایی که اوریون تلاش می‌کند تا با حداقل یک نسخه آزمایشی از دو فرودگر ساخته شده توسط اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین، قرار ملاقات بگذارد.

اسپیس ایکس قصد دارد Starship V3 را آزمایش کند، که به عنوان پایه ای برای سیستم فرود انسانی استارشیپ (HLS) عمل می کند. Blue Origin کابین خدمه HLS برنامه ریزی شده خود را بر اساس معماری فعلی برای فرودگر خدمه Blue Moon Mark 2 آزمایش خواهد کرد. حداکثر دو نفر از فضانوردان Artemis 3 لباس های فضایی خود را پوشیده و دریچه را برای ورود به کاوشگر آزمایشی Blue Origin باز می کنند.

این آخرین ماموریت قبل از تلاش ناسا برای فرود فضانوردان بر روی ماه با آرتمیس 4 خواهد بود. آرتمیس 2 نشان داده است که SLS و Orion از عهده وظیفه خود بر می آیند. اکنون، فقط این موضوع است که آیا فرودگرهای تجاری نیز آماده خواهند بود.

Gizmodo به کل تیم Artemis 2 به خاطر کمک‌های ارزشمندشان و اینکه ناسا را ​​عمیق‌تر وارد این فصل جدید هیجان‌انگیز در اکتشاف ماه کردند، تبریک می‌گوید.

برای دیدن همه برندگان نمایشگاه علمی Gizmodo 2026 اینجا را کلیک کنید.