آزمایش موارد ابولا در کنیا فراتر از نایروبی

نایروبی، کنیا – واکنش کنیا به یک مورد وارداتی ابولا توانایی آن را در بسیج واکنش ملی در پایتخت نشان داده است.

اما یک مورد مشکوک در شهرستان واجیر در شمال شرقی این کشور یک سوال مهم را مطرح کرده است: آیا اقدامات آمادگی کشور می تواند از جوامع دور از بیمارستان ها، آزمایشگاه ها و مراکز حمل و نقل بزرگ محافظت کند.

به گفته مقامات این شهرستان، آزمایش مورد مشکوک در واجیر منفی شد و ترس از شیوع گسترده تر را کاهش داد. با این حال، این حادثه بر اهمیت امکانات بهداشتی محلی که می‌توانند عفونت‌های مشکوک را تشخیص دهند، بیماران را ایمن جدا کنند و اطلاعات قابل اعتمادی را به ساکنان منتقل کنند، نشان داد.

برای جوامع نزدیک به مرزهای کنیا، آمادگی بیشتر از غربالگری مسافران در فرودگاه ها و گذرگاه های رسمی نیاز دارد.

این امر همچنین به کارکنان بهداشتی آموزش دیده، تجهیزات حفاظتی مناسب، تسهیلات ایزوله و روش های ارجاع واضح بستگی دارد. ساکنان باید بدانند که وقتی مقامات بهداشتی هشدار می دهند، کجا به دنبال مراقبت باشند و چگونه واکنش نشان دهند.

گاراد سانی محمد، مدیر ارتباطات شهرستان واجیر، به الجزیره گفت که این شهرستان یک مرکز ایزوله در شهر واجیر ایجاد کرده و یک تیم واکنش سریع برای تقویت آمادگی خود تشکیل داده است.

او گفت که این شهرستان همچنین از کمپین های رادیویی، مروج سلامت جامعه، برنامه های بهداشت مدارس و پوسترها برای افزایش آگاهی در مورد ابولا استفاده می کند. وی افزود که یک برنامه آمادگی و بودجه تنظیم شده است.

با این حال، این شهرستان جزئیاتی در مورد ظرفیت مرکز ایزوله، تعداد کارکنان بهداشتی که به طور خاص در مقابله با ابولا آموزش دیده اند یا بودجه اختصاص داده شده به این تلاش ها ارائه نکرده است. بدون این اطلاعات، ارزیابی اینکه آیا شهرستان دارای پرسنل و منابع مورد نیاز برای مدیریت ایمن عفونت های مشکوک یا پاسخ به یک شیوع گسترده تر است، دشوار است.

مورد مشکوک مردی 20 ساله بود که از جمهوری دموکراتیک کنگو از طریق اوگاندا قبل از رسیدن به خانه خود در واجیر در 20 سپتامبر سفر کرده بود. او پس از ارائه یک بیماری شدید تب دار در بیمارستان ساب کانتی Habaswein در Wajir South مورد ارزیابی قرار گرفت.

به گفته مقامات استان، آزمایش ابولا در نمونه او منفی بود. او قرار بود در حین دریافت مراقبت های پزشکی تحت نظر باشد.

این مورد باعث اقدامات پیشگیرانه شد، اما مشخص نمی‌کند که آیا سیستم‌های آمادگی گسترده‌تر Wajir در طول شیوع بیماری کافی است یا خیر. این امر به عواملی از جمله در دسترس بودن تجهیزات حفاظتی، کارکنان آموزش دیده در زمینه پیشگیری و کنترل عفونت، حمل و نقل نمونه ایمن و پیوندهای قابل اعتماد بین تأسیسات محلی و آزمایشگاه های آزمایش تعیین شده بستگی دارد.

نزدیکی واجیر به سومالی، که در 110 کیلومتری شرق قرار دارد، و جابجایی افراد و کالاها در سراسر مرز، نظارت و ارتباطات عمومی را از اهمیت ویژه‌ای برخوردار می‌سازد. غربالگری در نقاط ورود رسمی ضروری است، اما نمی تواند جایگزین توانایی مراکز بهداشتی محلی و کارکنان بهداشتی جامعه در تشخیص علائم هشدار دهنده و راهنمایی افراد به سمت مراقبت مناسب شود.

واکنش ملی کنیا پس از آن تشدید شد که یک مورد ابولا به یک کنیایی که از جمهوری دموکراتیک کنگو از طریق اوگاندا سفر می کرد مرتبط شد. به گفته سازمان بهداشت جهانی (WHO) این بیمار در 3 اکتبر وارد نایروبی شد و به ویروس بوندی بوگیو مبتلا شد و در 5 اکتبر درگذشت. کنیا در 6 اکتبر به WHO اطلاع داد.

بیمار در حالی که در جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می کرد بیمار شده بود و قبل از پرواز به نایروبی از طریق جاده به کامپالا سفر کرده بود. به گفته وزارت بهداشت، آزمایش‌های آزمایشگاهی در آزمایشگاه مرجع ملی ویروس‌شناسی و موسسه تحقیقات پزشکی کنیا عفونت را تأیید کردند.

در 14 اکتبر، کنیا دومین مورد از بیماری ویروس بوندی‌بوگیو را که شامل مردی 39 ساله بود که از اعضای نزدیک خانواده بیمار اول بود، تایید کرد. او قبلا در قرنطینه و تحت نظارت روزانه بود که در 13 اکتبر علائمی از جمله تب، خستگی و درد مفاصل را مشاهده کرد.

آزمایش‌های آزمایشگاهی عفونت را تایید کرد و او برای مراقبت‌های حمایتی به یک مرکز درمانی مشخص منتقل شد. وزارت بهداشت گفت که این دو مورد به هم مرتبط هستند و هیچ مدرکی دال بر انتقال در جامعه گسترده‌تر وجود ندارد.

متعاقبا مقامات نظارت بر نقاط ورود، ردیابی تماس و ارتباطات عمومی را تشدید کردند. نتیجه آزمایش منفی در واجیر بر اهمیت بررسی سریع عفونت‌های مشکوک و استفاده از آزمایش‌های آزمایشگاهی برای تعیین وجود ویروس تأکید کرد.

به گفته وزارت بهداشت کنیا تا 6 اکتبر، 652584 مسافر را غربالگری کرده، 267 نمونه را آزمایش کرده و 4971 کارمند مراقبت های بهداشتی را در زمینه پیشگیری و مدیریت ابولا آموزش داده است.

تا 12 اکتبر، WHO گزارش داد که بیش از 665000 مسافر غربالگری شده اند و 127 مخاطب لیست شده اند که 94 نفر در قرنطینه هستند. پنج آزمایشگاه برای آزمایش این بیماری تعیین شده بود و نزدیک به 5000 کارمند بهداشت آموزش دیده بودند.

این ارقام مقیاس واکنش ملی را نشان می دهد. اما تعداد مسافرانی که غربالگری می‌شوند یا کارکنان بهداشتی که آموزش دیده‌اند، به خودی خود مشخص نمی‌کند که این منابع چقدر به طور مؤثر توزیع شده‌اند یا اینکه آیا استان‌ها می‌توانند عفونت‌های مشکوک را مدیریت کنند یا خیر.

برای Wajir، سوالات کلیدی مربوط به آمادگی امکانات محلی، در دسترس بودن پرسنل آموزش دیده و تجهیزات حفاظتی، و سرعت حمل نمونه ها برای آزمایش است. این شهرستان اقداماتی را که انجام داده است تشریح کرده است، اما اطلاعات موجود تصویر کاملی از ظرفیت عملیاتی آن ارائه نمی دهد.

کارکنان بهداشتی باید موارد مشکوک را تشخیص دهند، پروتکل های پیشگیری از عفونت را دنبال کنند، نمونه ها را با خیال راحت جمع آوری و انتقال دهند و بیماران را بدون قرار گرفتن در معرض دیگران ارجاع دهند. تسهیلات همچنین باید تجهیزات حفاظتی مناسب و روش‌های روشن برای مدیریت عفونت‌های مشکوک داشته باشند.

سازمان جهانی بهداشت گزارش داد که امتیاز آمادگی ملی کنیا از 66 درصد در ماه مه به 82 درصد در ژوئیه افزایش یافته است. این ارزیابی شامل اقداماتی از جمله نظارت، آزمایش‌های آزمایشگاهی، تجهیزات جداسازی و درمان، و تیم‌های آموزش دیده پاسخ می‌شود.

این بهبود نشان می دهد که اقدامات آمادگی قبل از تأیید پرونده وارداتی پیشرفت کرده است. با این حال، یک امتیاز ملی نمی تواند تعیین کند که آیا هر شهرستان تجهیزات، کارکنان و ترتیبات ارجاع مورد نیاز برای پاسخگویی موثر را دارد یا خیر. ارزیابی ظرفیت های محلی برای شناسایی شکاف هایی که ممکن است ارقام ملی آشکار نکنند ضروری است.

صلیب سرخ کنیا نیز از تلاش های آمادگی و آگاهی عمومی حمایت کرده است. دکتر پل اولاله، نماینده این سازمان، در مورد ارزیابی آمادگی به الجزیره گفت. با این حال، اساس رقم جداگانه منتسب به سازمان در اطلاعات موجود برای این گزارش مشخص نشده است، و تعیین اینکه چه چیزی را اندازه‌گیری کرده یا اینکه آیا نقاط ضعفی در سطح شهرستان شناسایی کرده است، دشوار است.

این سازمان بر لزوم مقابله با اطلاعات نادرست تاکید کرده است. در طول شیوع، شایعات می‌توانند افراد را در مورد علائم، نحوه انتشار ویروس و اینکه آیا باید به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشند، دچار تردید شوند.

برای ساکنان، اطلاعات باید کاربردی باشد. مردم باید بدانند که کجا به دنبال مراقبت باشند، چگونه یک بیماری مشکوک را گزارش کنند و در انتظار توصیه پزشکی چه کنند. ارتباطات همچنین باید به ننگ پرداخته و به مردم اطمینان دهد که گزارش یک بیماری مشکوک می تواند به محافظت از خانواده و جوامع آنها کمک کند.

مروجین سلامت جامعه، ایستگاه‌های رادیویی محلی، مدارس و رهبران مورد اعتماد جامعه می‌توانند به ارائه اطلاعات به زبان‌ها و قالب‌هایی که ساکنان می‌فهمند کمک کنند. اما کمپین های آگاهی زمانی موثرتر هستند که سازگار باشند و توسط خدمات بهداشتی پشتیبانی شوند که قادر به پاسخگویی سریع به نگرانی ها باشند.

تجربه Wajir نشان می‌دهد که چرا آمادگی کنیا برای ابولا باید نه تنها با ارقام غربالگری ملی و مجموع آموزش‌ها، بلکه با توانایی هر کشور در پاسخگویی ایمن در هنگام ظهور یک مورد مشکوک سنجیده شود.

یک مرکز انزوا، یک تیم واکنش سریع و کمپین های آگاهی عمومی از اجزای مهم یک واکنش موثر هستند. با این حال، وجود آنها به تنهایی مشخص نمی کند که آیا امکانات تجهیزات کافی دارند، کارکنان می توانند از پروتکل های تعیین شده پیروی کنند یا ساکنان می توانند در صورت نیاز به اطلاعات قابل اعتماد دسترسی داشته باشند.

کنیا توانایی خود را در بسیج پاسخ ملی، گسترش غربالگری و انجام آزمایشات آزمایشگاهی نشان داده است. چالش این است که اطمینان حاصل شود که این اقدامات به محافظت مؤثر فراتر از مراکز حمل و نقل اصلی، از جمله در جوامع دور افتاده که دسترسی به مراقبت های بهداشتی و اطلاعات به موقع ممکن است دشوارتر باشد، تبدیل شود.

طبق بیانیه سازمان بهداشت جهانی که در 12 اکتبر منتشر شد، دکتر مری موتونی، دبیر اصلی بهداشت عمومی و استانداردهای حرفه ای کنیا، در اظهاراتی که از طرف آدن دوئل، وزیر کابینه بهداشت ارائه شد، بر اهمیت حفاظت از کارکنان خط مقدم تاکید کرد.

از هیچ کارمند بهداشتی در این کشور نباید خواسته شود که به یک مورد مشکوک ابولا بدون تجهیزات حفاظتی مناسب رسیدگی کند.»