آلن ماندل، هنرپیشه و مترجم نمایشنامه‌های ساموئل بکت در سن ۹۸ سالگی درگذشت.

آلن ماندل، کهنه‌کار برجسته صحنه که به‌خاطر تفسیرهایش از نمایشنامه‌های پوچ‌گرایانه ساموئل بکت شناخته می‌شود، به تولید شاخص «در انتظار گودو» در سال ۱۹۵۷ در زندان ایالتی سن کوئنتین درگذشت. او 98 سال داشت.

پسرش پیتر ماندل و عروسش سارا ماندل به هالیوود ریپورتر گفتند که ماندل روز سه شنبه در خانه اش در وست وود درگذشت.

در فیلم‌ها، مرد بومی تورنتو نقش خاخام سالخورده‌ای را بازی می‌کرد که نصیحتش تنها شامل اشعار «کسی برای عشق» جفرسون هواپیما در فیلم «مرد جدی» برادران کوئن (2009) است، و او برای جان کامرون میچل در «هدویگ و اینچ خشمگین» (2001) و «شورت» (2001) ظاهر شد. داستان‌های مرتبط شیوه زندگی ریس ویور، ستاره برک‌آوت دالاس کابوی‌های چیرلیدر، نقش خود را در تجارت «شیکاگو» (انحصاری) برادوی ادامه داد لیندا دانکامب، مدیر بانکی و تهیه‌کننده فیلم، در سن ۵۵ سالگی درگذشت

در تلویزیون، او را می‌توان در قسمت‌های Cannon، The Six Million Dollar Man، Baretta، Eight Is Enough، Sisters و Grey’s Anatomy دید.

در نوامبر 1957، ماندل یکی از اعضای کارگاه هنرپیشه سانفرانسیسکو به رهبری ژول ایروینگ و هربرت بلاو بود، زمانی که او برده لاکی را در اجرای نمایش در انتظار گودو برای 1400 زندانی در سان کوئنتین به تصویر کشید. (این تولید به عنوان مقدمه ای برای کتاب تأثیرگذار مارتین اسلین در سال 1961 Theatre of the Absurd عمل می کند.)

از آن زمان، ماندل با ریک کلاچی زندانی، کارگاه درام سن کوئنتین را تأسیس کرد، که بازیگر و نمایشنامه‌نویس می‌شد و این زوج در طول سال‌ها بسیاری از نمایش‌های دیگر را در زندان راهنمایی می‌کردند.

بعدها، خود بکت، ماندل را در فیلم های Waiting for Godot و Endgame (در نقش Nagg) در اروپا کارگردانی کرد و رابطه آنها تا دهه 1980 ادامه یافت.

او در سال 2015 به چارلز مک‌نالتی منتقد تئاتر لس آنجلس تایمز گفت: «متن برای [بکت] مانند یک موسیقی موسیقی بود، و نکته مهم برای ما این بود که ریتم خط را پیدا کنیم.

ماندل در نمایشنامه‌های بکت ده‌ها بار در دوران حرفه‌ای خود ظاهر شد و در لس‌آنجلس در سال ۲۰۱۲ به خاطر نوبتش در نقش استراگون در مقابل بری مک گاورن ایرلندی در نقش ولادیمیر در انتظار گودو در انجمن مارک تیپر جایزه Ovation را دریافت کرد. او برای آخرین اجرای بکت، هام را در کنار مک گاورن در فیلم پایان بازی در تئاتر کرک داگلاس در کالور سیتی در سال 2016 به تصویر کشید.

و زمانی که کیانو ریوز و الکس وینتر به ترتیب در حال آماده شدن برای بازی در نقش استراگون و ولادیمیر بودند، در احیای خود در انتظار گودو در تئاتر هادسون در برادوی سال گذشته، آنها به دنبال ماندل برای تخصص او بودند.

یکی از هشت فرزند، آلبرت ماندل در 27 دسامبر 1927 در تورنتو به دنیا آمد. والدینش بلا و لوئیس صاحب یک رستوران بودند و خانواده بالای آن زندگی می کردند. او پس از اجرا در الیور توئیست در جوانی، هدف خود را روی صحنه تئاتر قرار داد.

او در سال 1992 به تایمز گفت: "من یک ترک تحصیل یا "اخراج" بودم. این یکی از آن چیزها بود."

ماندل در اوایل دهه 1950 به عنوان مدیر هنری تئاتر 49، شاخه ای از تئاتر مدنی تورنتو خدمت کرد، سپس در سال 1954 به دیدار خواهرش در سانفرانسیسکو رفت. او کارگاه هنرپیشه سانفرانسیسکو را کشف کرد، سپس یک استودیوی آموزشی که در یک گاراژ تغییر کاربری داده شده بود، و مدیر تجاری آن شد.

این کارگاه به ستونی از جنبش تئاتر منطقه ای تبدیل می شود که به دلیل تجربی گرایی اش شهرت دارد و به عنوان خانه ای برای نمایش بکت، برتولت برشت و هارولد پینتر در ایالات متحده شناخته می شود.

هنگامی که ایروینگ و بلاو در سال 1965 برای اداره تئاتر Repertory در مرکز لینکلن استخدام شدند، ماندل آنها را به عنوان مدیر شرکت به نیویورک همراهی کرد. در طول مدت حضورش در برادوی در سریال The Country Wife در برادوی ظاهر شد و در سال 1973 احیای تراموا به نام هوس با بازی جیمز فارنتینو و رزماری هریس را مدیریت کرد.

در سال 1976، ماندل به لس آنجلس آمد تا روی اقتباس NBC از Dark Victory که توسط ایروینگ تهیه شده بود، با بازی الیزابت مونتگومری و آنتونی هاپکینز و کارگردانی رابرت باتلر، کار کند.

او همچنین به عنوان کارگردان و بازیگر مشاور به تئاتر بازیگران لس آنجلس که در سال 1985 به مرکز تئاتر لس آنجلس تبدیل شد، پیوست و مجموعه شعر/ادبی را در آنجا توسعه داد و نظارت کرد.

ماندل اولین جایزه Ovation خود را در سال 2009 برای ایفای نقش در نقش شاعر فریبنده Spooner در Pinter’s No Man’s Land در تئاتر ادیسه دریافت کرد، سپس در سال 2015 در فیلم The Price at the Taper اثر آرتور میلر، گرگوری سولومون، تاجر مبلمان را به تصویر کشید، جایی که THR در بررسی خود، او در بررسی خود ایراداتی را نسبت به اجرای او دریافت کرد. در جهتی غیرمنتظره.»

مک نالتی از طرفداران پر و پا قرص بود و نوشت که «گوش دادن به سخنان دقیق ماندل مانند خواندن یک نامه دست نویس توسط شخصی با خارق‌العاده‌ترین قلم است».

در سال 2010، ماندل در مستند The Impossible Self تجربه سان کوئنتین در انتظار گودو را دوباره مرور کرد.

علاوه بر پسر و عروسش، بازماندگان دخترش، اولیویا، و شوهرش، دین هستند. نوه های او، الیزابت، اتان و اسپنسر. و برادرش جری همسر 30 ساله او، حامی هنر الیزابت هلر، در سال 1997 در سن 65 سالگی درگذشت.