آمریکا بمب‌افکن‌ها را از پایگاه بریتانیا بیرون می‌کشد: آیا ایران بر روی نقشه‌های جنگی ترامپ مانور می‌دهد؟

هفته گذشته، یک ربات خنثی کننده بمب بریتانیایی در منطقه نزدیک پایگاه نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در فیرفورد پرسه زد و 85 خانه تخلیه شدند زیرا خطر حمله قریب الوقوع به نظر می رسید.

چند روز بعد، ایالات متحده به سرعت بمب افکن های B-1 مستقر در آنجا را که برای ضربه زدن به ایران در جنگ جاری آن استفاده می شد، به خانه فرستاد. حدود 12 نفر در پایگاه هوایی مستقر شده بودند.

این حادثه خنثی شده منجر به عدم اتهام و آزادی پنج مظنون و متعاقبا یک مظنون مجزای ایرانی-بریتانیایی شد. اما ایالات متحده به دلیل تصمیم خود برای عقب نشینی ناوگان خود، به نگرانی در مورد حملات احتمالی بیشتر اشاره کرد. تهران هرگونه ارتباط با طرح ادعایی هدف قرار دادن این پایگاه را رد کرده است.

به گفته تحلیلگران، RAF Fairford ایستگاهی برای بمب افکن های ایالات متحده در طول جنگ بود – اما مهمتر از آن، به واشنگتن اجازه داد تا به سرعت حملات فشرده ای را علیه ایران انجام دهد.

آنها افزودند که عقب نشینی آنها توانایی واشنگتن برای ایجاد و حفظ سریع مأموریت های بمباران را کاهش می دهد، اما مانع از ادامه حمله آمریکا به ایران نخواهد شد.

دانیا تافر، مدیر اجرایی مجمع بین المللی خلیج فارس و مدرس دانشگاه جورج تاون، به الجزیره گفت: «ایالات متحده یک سکوی پرتاب مناسب را از دست داده است، نه قابلیت حمله اساسی خود را.

تحلیلگران موافق بودند که پایگاه بریتانیا راهی سریعتر و کارآمدتر برای تداوم حملات علیه ایران به آمریکا داد.

کریستف برگس، تحلیلگر قدیمی‌ترین اندیشکده دفاعی و امنیتی جهان، مؤسسه Royal United Services، گفت: بمب‌افکن‌ها در پایگاه فیرفورد رسما برای حملات دفاعی در آنجا مستقر بودند - به دستور دولت بریتانیا - و احتمالا فهرست هدفگیری متوسطی داشتند.

برگس به الجزیره گفت: «خروج آنها ظرفیت افزایش سریع پروازها علیه ایران را کاهش می دهد و سطح تهدید را تا حدودی کاهش می دهد.

تافر توضیح داد که اگرچه از دست دادن بمب‌افکن‌ها توانایی ایالات متحده برای حمله یا تشدید را از بین نمی‌برد، «بسته به اینکه سایر دارایی‌ها در کجا قرار دارند، می‌تواند کمپین بمباران طولانی‌مدت را خواستارتر کند».

آرون داوسون می گوید که حذف بمب افکن های B-1 هزینه های تاکتیکی زیادی را تحمیل می کند. او کاندیدای دکترا در موسسه هوا و فضای فریمن کالج کینگ لندن و محقق شبکه بازدارندگی هسته‌ای بریتانیا است.

داوسون به الجزیره گفت، برخلاف بمب افکن رادارگریز مدرن B-2 که برای دشوار کردن ردیابی دشمن طراحی شده است - که قبلا در RAF Fairford مستقر بود - "مزیت اصلی B-1 محموله تسلیحات متعارف آن است - بزرگترین هواپیما در ارتش ایالات متحده". او گفت که B-1 حداقل 34 تن مهمات حمل می کند.

داوسون گفت: «این امر باعث می‌شود B-1 در ارسال حجم زیادی از سلاح‌های هدایت‌شونده دقیق علیه اهداف متعدد در طول یک عملیات هوایی طولانی‌مدت مؤثر باشد».

وی با اشاره به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی افزود: در جنگ ایران، این اهداف ممکن است شامل زیرساخت‌های پدافند هوایی، سایت‌های موشک بالستیک و تأسیسات سپاه باشد.

او توضیح داد که با عقب نشینی B-1 ها، ایالات متحده اکنون ممکن است مجبور شود بیشتر به ماموریت های دوربرد از ایالات متحده یا سایر پایگاه های دور، افزایش زمان پرواز، خستگی خدمه و نیاز به سوخت گیری هوایی تکیه کند.

داوسون گفت، با این حال، ممکن است ایالات متحده تصمیم عقب نشینی را بر اساس بررسی ریسک ها گرفته باشد.

او گفت: «خروج ناگهانی آنها نشان می‌دهد که ممکن است تهدیدات خاصی متوجه هواپیما، خدمه آنها یا خود پایگاه شده باشد.

داوسون گفت، واشنگتن همچنین ممکن است محاسبه کرده باشد که خروج موقت بمب افکن ها می تواند از آن برای عملیات های آینده محافظت کند، به خصوص اگر آمریکا انتظار نداشته باشد که جنگ ایران به این زودی تشدید شود.

برای دیوید دز روچز، استاد مؤسسه تایر مارشال و یکی از مقامات سابق پنتاگون، خروج B-1 نشان می‌دهد که خطرات از مزایای نگهداری جت‌ها در پایگاه هوایی بریتانیا بیشتر است.

حادثه امنیتی هفته گذشته "یک آسیب پذیری را آشکار کرد" زیرا هواپیماها "در فضای باز" بودند و تنها در حدود 300 یارد (275 متر) از جایی که مردم می توانستند آنها را ببینند.

او به الجزیره گفت: «بنابراین آنها در برابر حملات هواپیماهای بدون سرنشین یا انواع دیگر حملات خمپاره ای بسیار آسیب پذیر بودند.

Des Roches گفت: «فقط یک پهپاد کوچک یا هر نوع پهپاد با مواد منفجره در هواپیما می‌تواند صدمات قابل‌توجهی ایجاد کند.

این مقام سابق پنتاگون اذعان کرد که استقرار بمب‌افکن‌های آمریکایی به معنای «شما اندکی از توانایی عملیاتی خود را از دست می‌دهید»، اما گفت که با توجه به تهدیدی که در فیرفورد مشاهده شد، «ما باید سال‌ها پیش پوشش سرباری برای همه هواپیماهای خود در سطح جهان می‌داشتیم».

در صورت استقرار مجدد بمب افکن ها، ایالات متحده دو گزینه بالقوه دارد: به دیگو گارسیا، مرجان مرجانی دورافتاده در مرکز اقیانوس هند که میزبان پایگاه نظامی ایالات متحده و بریتانیا است. یا به بسیاری از پایگاه های آمریکا در خلیج فارس.

تافر خاطرنشان کرد که دیگو گارسیا از حملات احتمالی ایران محافظت بیشتری می کند، اما به مسافت های پروازی طولانی تری نیاز دارد.

برگس خاطرنشان کرد که تغییر مسیر بمب افکن ها به دیگو گارسیا نیز به این بستگی دارد که چگونه هواپیماهای اضافی را می توان در زیرساخت های پایگاه محلی قرار داد.

داوسون گفت، استقرار آنها در خلیج فارس نزدیک‌تر به ایران به آنها مزیتی از زمان کوتاه‌تر ترانزیت، کاهش نیاز نفت‌کش‌ها و توانایی پرواز سریع‌تر می‌دهد.

اما تحلیلگران بر این باورند که مستقر در منطقه خلیج فارس مستلزم مذاکرات سنجیده تری در مورد کاهش خطر است، زیرا این کشورها بیشترین بار حملات متقابل ایران را در طول جنگ متحمل شده اند. آنها همچنین می خواهند از دیده شدن به عنوان شرکت کنندگان مستقیم در کمپین ایالات متحده علیه ایران اجتناب کنند.

تافر گفت، بنابراین فیرفورد یک حد وسط "مفید" بین این دو گزینه ارائه کرده بود.

داوسون گفت، اما با توجه به اینکه فیرفورد دیگر گزینه ای نیست، دیگو گارسیا گزینه واضح تری خواهد بود که نه تنها فاصله بیشتری از ایران، بلکه محیط عملیاتی امن تری نیز ارائه می دهد. او گفت که زیرساخت طراحی شده برای پشتیبانی از عملیات هوایی در مقیاس بزرگ ایالات متحده است.

در حال حاضر، به نظر می رسد که این عقب نشینی به جای از بین بردن ظرفیت بمباران ایالات متحده علیه ایران، کم رنگ می کند.

برگز گفت، با این حال، تأثیر عملی بر گزینه های نظامی ایالات متحده تا حد زیادی به این بستگی دارد که آیا دولت اکنون نیاز به چنین حملاتی را می بیند یا اینکه تهدید ناشی از هواپیماهای مشابه مستقر در دیگو گارسیا در حال حاضر کافی است.

داوسون گفت که ورود پیش بینی شده گروه ضربتی ناو هواپیمابر تئودور روزولت و نیروی اعزامی دریایی جزیره ماکین به خاورمیانه تا ماه نوامبر، قدرت هوایی قابل توجهی بر اساس ناوهای آمریکایی را در منطقه اضافه خواهد کرد.

او گفت: «هواپیماها برای هواپیماها، جنگنده‌های حامل نمی‌توانند جایگزین محموله عظیم B-1 شوند، اما تعداد زیادی از آنها وجود دارد که به فرماندهان گزینه‌های بیشتری برای حملات کوتاه‌برد می‌دهد.»

به گفته محقق، آنچه این قسمت برجسته می‌کند، اهمیت - و آسیب‌پذیری - اتحادها و پایگاه‌های خارج از کشور ایالات متحده است.

او گفت که واشنگتن مدت‌هاست که از دسترسی به شبکه جهانی تاسیسات نظامی لذت می‌برد - که برای توانایی‌اش در ارائه قدرت به سرعت و در مقیاس کلیدی بوده است.

داوسون هشدار داد، اما اگر این پایگاه‌ها با حملات یا محدودیت‌های سیاسی مواجه شوند، پیامدهای آن فراتر از جنگ ایران خواهد بود.

آنها بر "نحوه ساختاردهی نیروهای ارتش ایالات متحده، توزیع دارایی های خود، تولید قدرت رزمی و حفظ عملیات در خارج از کشور" تأثیر می گذارند.