آمریکایی های کوبایی ثروتمند آماده و منتظر سقوط هاوانا هستند

خوان عمر سیکستو می‌گوید او و همکارانش آماده‌اند که «فورا به کوبا بروند و تجارت کنند».

در خانه مجلل یکی از برترین جراحان پلاستیک میامی، مشرف به خلیج بیسکاین، برخی از ثروتمندترین خانواده های کوبایی-آمریکایی در فلوریدا گرد هم آمده اند.

آنها آنجا هستند تا در چهارمین نشست اتاق بازرگانی ملی کوبا-آمریکایی (CANCC) دیدگاه خود را از آینده کوبا به نمایش بگذارند.

رام در دست و رولکس روی مچ، این پول قدیمی میامی است. افرادی با نام‌های خانوادگی کوبایی-آمریکایی شناخته شده - مانند باکاردی و بابون - در اطراف استخر درباره وضعیت غم انگیز اقتصاد جزیره گپ می‌زنند و شایعات مربوط به آخرین اخبار سیاسی را به اشتراک می‌گذارند.

خوان عمر سیکستو، رئیس CANCC، می‌گوید: «هدف از این شب این است که برجسته‌ترین کارآفرینان کوبایی-آمریکایی در شهرستان میامی داد را زیر یک سقف جمع کنیم، و هدف این است که پس از سقوط رژیم در کوبا باشیم».

مهمانان او متقاعد شده اند که آن لحظه نزدیک است.

میلیون‌ها نفر بدون برق در حالی که کوبا در آخرین خاموشی بزرگ قرار گرفت

آمریکا شرکت ها و مقامات کوبایی بیشتری را تحریم کرد

چگونه محاصره نفتی آمریکا کوبا را به تاریکی می کشاند

این جامعه بانفوذ تبعیدیان کوبایی از زمانی که رهبر انقلابی فقید فیدل کاسترو پس از به دست گرفتن قدرت در سال 1959، زمین های آنها را مصادره کرد و شرکت های خانواده های آنها را ملی کرد، از دولت کمونیستی متنفر بودند.

و آنها در طول سال ها از نفوذ سیاسی و اقتصادی خود در فلوریدا برای شکل دادن به سیاست های واشنگتن در قبال میهن خود استفاده کرده اند.

سیکستو در نوجوانی از جزیره گریخت. اکنون که یک توسعه‌دهنده املاک و مستغلات در اوایل دهه 80 زندگی‌اش است، سازمان او در حال تهیه پیش‌نویس برنامه‌هایی برای چیزی است که او آن را «روز بعد» در کوبا می‌خواند.

CANCC پیشنهادی برای بورس اوراق بهادار کوبا ایجاد کرده و کمیته هایی را در مورد همه چیز از زیرساخت های انرژی گرفته تا امنیت غذایی تشکیل داده است.

برنامه ریزی پست کمونیستی در میامی چیز جدیدی نیست.

اسناد و برنامه‌های لجستیکی بی‌شماری توسط گروه‌های ذینفع در طول دهه‌ها تهیه شده است، که برخی از آنها هوشیارتر و سنجیده‌تر از دیگران هستند.

Sixto اصرار دارد که تفاوت اکنون در تلاش دولت ترامپ برای ایجاد تغییر کامل در جزیره است. و او می گوید که آنها گوش برخی از مخاطبین بلندپایه از جمله افراد نزدیک به وزیر امور خارجه، مارکو روبیو را دارند.

سیکستو می‌گوید: «ما همراه با ارسال کمک‌های بشردوستانه و تجهیزات پزشکی، فورا می‌رویم و در کوبا تجارت می‌کنیم.

وضعیت اقتصادی در کوبا پس از محاصره ایالات متحده در واردات نفت این جزیره بدتر شده است

در خود کوبا، چنین ادعاهایی بیشتر با شک و تردید مواجه می شود.

در مواجهه با کمپین «فشار حداکثری» واشنگتن بر کوبا، رهبری جزیره اخیرا ۱۷۶ اقدام آزادسازی اقتصادی را اعلام کرد. رئیس جمهور کوبا، میگل دیاز-کانل، گفت که آنها "برای پیشبرد دفاع از سوسیالیسم، حمایت و گسترش عدالت اجتماعی هستند".

از نظر منتقدان او، آنها کاملا شبیه سرمایه داری تمام عیار به نظر می رسند - برداشتن سقف تعداد کارگران در یک تجارت خصوصی، اجازه استخدام و اخراج مستقیم کارمندان کوبایی و اجازه مالکیت چندین شرکت به طور همزمان، از جمله توسط آمریکایی های کوبایی.

با این حال، شرکت کنندگان در جلسه CANCC اصلاحات اقتصادی را زیبایی رد کردند و گفتند که آنها هیچ تضمینی برای سرمایه گذاران نمی دهند. سیکستو گفت، آنها «پایی به کوبا نمی‌گذارند»، در حالی که رژیم کنونی بر سر جای خود باقی است.

برخی از تحلیلگران فکر می کنند چنین جلسات برنامه ریزی زودرس است. اگرچه آمریکایی‌های کوبایی متقاعد شده‌اند که تغییر در کوبا قریب‌الوقوع است، هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت بگوید که چه خواهد بود - عملیات نظامی ایالات متحده همانطور که در ونزوئلا در ژانویه مشاهده شد؟ یا یک پیمان اقتصادی جدید با رهبری جزیره؟

مایک بوستامانت، دانشیار تاریخ در دانشگاه میامی می‌گوید: «در حال حاضر، انتظارات بسیار بالایی که توسط دولت ایالات متحده ایجاد شده بود که نوعی «روز بعد» به زودی می‌آید، یا اینکه کوبا «آینده» خواهد بود، از بین رفته است.

با نزدیک شدن به انتخابات میان دوره ای نوامبر در ایالات متحده و درگیر شدن دولت ترامپ در "باتلاق" جنگ ایران، بوستامانت استدلال می کند که اشتهای کمی برای ماجراجویی های خارجی بیشتر وجود دارد.

واقعا سخت است که فکر کنیم تشدید آنها بیشتر از کاری است که انجام می‌دهند، یعنی این قطره قطره‌ای از تحریم‌ها.»

مایک بوستامنته می‌گوید با قطع شدن عرضه نفت جزیره از ژانویه، این تشدید قابل توجهی است. او می افزاید، اگرچه آنها زندگی را برای اکثر مردم عادی غیرقابل تحمل کرده اند، اما هنوز "مواد لازم برای یک نقطه عطف سیاسی" را در کوبا ایجاد نکرده اند.

خوان عمر سیکستو، مرکز، و همکارش برنامه های بزرگی برای کوبا طراحی کرده اند

دولت کوبا در مورد خود CANCC اظهار نظری نکرده است. اما به‌طور سنتی، چنین گروه‌هایی باعث خشم انقلابیونی می‌شوند که اصرار دارند منتقدانشان در میامی آن‌ها را مجبور به اخراج نکنند.

از برخی مهمانان می‌پرسم که آیا می‌توانند از این طنز قدردانی کنند که همان افرادی که از منبع اصلی بدبختی جزیره حمایت می‌کنند - تحریم اقتصادی چند دهه‌ای ایالات متحده و محاصره فعلی سوخت - اکنون بدون مشارکت بیشتر کوبایی‌ها، برنامه‌هایی برای بازسازی آن در نظر می‌گیرند.

برای متخصص کشاورزی کوبایی-آمریکایی، هوگو اوریزوندو، ترسیم نقشه راه توسعه کوبا تنها عملی است. او اعتراف می کند: «در حال حاضر، کوبا مانند یک سیاهچاله است، ما نمی دانیم در آنجا چه اتفاقی می افتد. "اما ما پتانسیل [برای سرمایه گذاری] را می دانیم."

اوریزوندو می‌گوید که او سکوت کوبایی‌ها را درک می‌کند که سرمایه‌گذاران خارجی چیزی به اندازه حق زمین‌های قابل کشت خریداری می‌کنند. "اما آنها قرار است با آن چه کنند؟" او پاسخ می دهد. وقتی سرمایه گذاران می آیند، پول و فناوری را وارد زمین می کنند».

او می‌گوید که اگر کوبا بخواهد به اندازه کافی برای تغذیه جمعیت خود تولید کند و وابستگی خود به واردات مواد غذایی را قطع کند، به هر دو مورد نیاز فوری است.

عناوین زمین در قلب هر پروژه بازسازی قرار دارد که توسط این نسل از آمریکایی های کوبایی ثروتمند ارائه شده است. خوان عمر سیکستو می گوید که پدرش پنج ملک و یک مزرعه در استان پینار دل ریو کوبا را در اثر انقلاب از دست داده است. در حالی که او اصرار دارد که قصد ندارد خانواده‌ای را که در آن خانه‌ها زندگی می‌کنند را از بین ببرد، اما برای زمین ملی‌شده غرامت می‌خواهد.

"من پنج سال از عمرم را با پدرم در آن مزرعه کار کردم و آن را بردند. من می خواهم اعاده یا غرامت بدهم. حتی اگر فقط یک پنی دلار به من بدهند، آن را می گیرم."

دولت کوبا چنین ادعاهای تاریخی عنوانی را به عنوان تلخی یک نجیب زمین دار فاسد که از پشت کارگران و بردگان مستثنی شده ثروت به دست می آورد، به تصویر می کشد. هم برده داری و هم نظام کارگران قراردادی تا اواخر قرن نوزدهم در کوبا به پایان نرسیدند.

دولت همچنین استدلال می‌کند که تبعیدیان هرگز نمی‌توانستند تحمل کنند که کاسترو اصلاحات ارضی را تصویب کرد و مزارع خود را به کارگران و دولت واگذار کرد.

نیکلاس گوتیرز، رئیس انجمن ملی صاحبان کارخانه های قند کوبا، یک سازمان تبعیدی که از ادعاهای عنوان شده حمایت می کند، می گوید: "بیشتر کارخانه های شکر ما برچیده شده اند، اما ما آن زمین ها را بازیابی کرده و آنها را به تولید می رسانیم."

او می گوید: «من قول نمی دهم که در شکر باشد.

او می گوید: "ممکن است در اتانول، تولید همزمان، پنل های خورشیدی یا سلول های تصفیه آب باشد. چه کسی می داند؟ گزینه های بسیار زیادی وجود دارد." ما نیاز داریم که آنها را به تولید برسانیم، ما باید دستمزد واقعی به کارگران کوبایی پرداخت کنیم و اثر اقتصادی چند برابری در سراسر جزیره ایجاد کنیم."

هوگو اوریزوندو اذعان دارد که شناخت وضعیت کنونی کوبا دشوار است

اعضای CANCC با صدای یخ در نوشیدنی‌هایشان و نسیم خنکی که روی درختان نخل روی چمن‌های کاملا آراسته شده می‌چرخد، صدا را آسان می‌کنند. اما چند ساعت پس از تجمع آنها، کوبا ششمین خاموشی سراسری خود را در سال جاری کاهش داد.

گسست بین امیدها برای تغییر در میامی و واقعیت های موجود در کوبا آشکار است. بسیاری از کوبایی‌های ساکن میامی فکر می‌کنند که تغییر عظیمی که برای آن دعا کرده‌اند تقریبا به اینجا رسیده است.

قبل از اینکه هر صنعتی در کوبا - از کشاورزی گرفته تا گردشگری - با ثروت و ارتباطات سیاسی تبعیدیان احیا شود، کوبایی‌ها همچنان با کمبود شدید غذا، آب، سوخت و دارو مواجه هستند. به کنار برنامه های جاه طلبانه میامی، اکثر کوبایی ها فقط امیدوارند روزهایشان به زودی کمی آسان تر شود.