آن سالن توربین بد بو را بازی کنید! چگونه هنرمند تارک آتویی قصد دارد تیت را به یک اودیسه صوتی ببرد

از انفجارهای زیر آب گرفته تا جوی استیک های پلی استیشن، این هنرمند لبنانی با الهام از صدا هنر می سازد. آیا این می‌تواند در فضایی کار کند که به خاطر مسافران روزانه پرحرف، بچه‌های مدرسه‌ای بیش از حد تحریک‌شده و آکوستیک پژواک‌اش معروف است؟

تارک عطویی انگشتان دست راستش را روی میز می کوبد. گوش کن دست چپش سیگاری را برای دنیای اطراف تکان می دهد. پس گوش میدم من می‌توانم صدای بوسه‌ای را در کنار رودخانه در مقابل تیت مدرن و صدای زمزمه مردمی که در تفرجگاه قدم می‌زنند بشنوم. غرش کم هواپیما بر فراز لندن و شستن قایق زیر پل. هنرمند به من می‌گوید، می‌توان شهر را از روی صدای آن شناسایی کرد، همان‌طور که از ظاهرش. و نه تنها این! شما می توانید یک شهر را بازی کنید، درست مثل او که دارد میز می نوازد، تا آواز بخواند.

این همان کاری است که عطوی، نوازنده و امپرساریو به اندازه یک هنرمند انجام می دهد. او به دنیای اطرافش گوش می دهد، سپس آهنگی را از آن بیرون می آورد. نمایشگاه‌های قبلی شبیه استودیوهای ضبط در میانه یک جلسه بداهه نوازی بسیار دور بودند، مملو از سازهایی که به نظر می‌رسید از مواد پاک‌شده بر اساس دستورالعمل رویا ساخته شده‌اند: ممکن است کسی در حال نواختن یک ارگ بادی شاخکی باشد. سیم‌ها ممکن است از طریق یک سنتز کننده صدای بلند روی زمین پخش شوند. یک غرفه شیشه ای ممکن است مانند یک فلوت حرکتی عمل کند که در اطراف بدن شما سوت می زند. تخته سنگ های مرمری می توانند پالس های پشمی از خود ساطع کنند

سه، در حالی که طبل‌ها با تغییر الگوها می‌کوبند و گام‌های شما توسط میکروفون‌ها برداشته می‌شود و به موسیقی بازگردانده می‌شود. دنیایی در مینیاتور، ساخته شده از صدا. ادامه مطلب...