آنچه جهان به جزایر مارشال مدیون است

—گرگ وان—VW PICS/گروه جهانی تصاویر از طریق گتی ایماژ

این هفته، مجمع عمومی سازمان ملل متحد تأیید کرد که کشورداری از دست دادن زمین را تحمل می کند. کشور من، جمهوری جزایر مارشال، با وجود بالا آمدن آب دریاها پابرجا خواهد ماند. سوال این است که مردم مارشالی چگونه به زندگی امن در اینجا ادامه می دهند.

کشور ما شامل نوارهای باریکی از زمین بر روی 29 جزیره مرجانی مرجانی کم ارتفاع است که در بیش از 750000 مایل مربع از اقیانوس آرام مرکزی پراکنده شده اند.

برای بسیاری، سازگاری با دریاها ممکن است به معنای انتقال جوامع به مناطق بالاتر باشد. در مارشال ها، ما هیچ جایگاه بالاتری برای حرکت نداریم. این تفاوت اساسی به معنای سازگاری آب و هوا برای ما و نحوه عمل ما است.

همانطور که ما برای یک ال نینوی دیگر آماده می شویم، مردم ما ریتم های آن را به خوبی می شناسند، اما شدت ورود این نیروها در حال بدتر شدن است.

اول، باران شدید می آید. سپس آنها متوقف می شوند. مخازن آب خالی، چاه ها خشک می شوند، محصولات زراعی از کار می افتند، و شرایط اقیانوس ها تغییر می کند. ما شروع به ارسال آب به جوامعی می کنیم که هیچ کدام ندارند.

این تغییرات واقعیت پشت دستاورد تاریخی دیپلماتیکی است که در این هفته اتفاق افتاد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد به احتمال زیاد اولین اعلامیه افزایش سطح دریا را با اجماع تصویب خواهد کرد. در یک سال شکست دیپلماسی، این ارزش جشن گرفتن دارد.

جمهوری جزایر مارشال هرگز در موضع خود تزلزل نکرده است. افزایش سطح دریاها، دولت، حاکمیت، یا مناطق دریایی هیچ کشوری را تغییر نخواهد داد. اما در حالی که وضعیت حقوقی، حقوق و مناطق دریایی کشور من و مردم آن اکنون امن است، اما امنیت فیزیکی ما امن نیست.

این تمایز باید راهنمایی کند که چه اتفاقی می افتد. جهان باید به تأثیر افزایش سطح دریا بر جوامع ساحلی، میراث و فرهنگ‌ها و سرزمین‌هایی که اجداد ما را برای نسل‌ها تغذیه کرده‌اند، پاسخ دهد. ما باید با جلوگیری از افزایش سطح دریا تا جایی که می توانیم شروع کنیم.

کشورهای جزیره ای مدت هاست که برای اقدام اقلیمی مبارزه کرده اند. اتحاد کشورهای جزیره کوچک، ائتلاف بلندپروازی (که جزایر مارشال تشکیل می‌دهد) و سایر نیروهای مترقی برای حد دمای 1.5 درجه سانتی‌گراد در توافق‌نامه پاریس سخت جنگیدند.

و سال گذشته، با الهام از کمپینی به رهبری جوانان اقیانوس آرام، دیوان بین المللی دادگستری در نظر مشورتی خود در مورد تغییرات آب و هوایی تأیید کرد که کاهش انتشار گازهای گلخانه ای هر کشور باید با 1.5 درجه سانتیگراد مطابقت داشته باشد. دادگاه همچنین تأیید کرد که ادامه صدور مجوز، یارانه، تولید و مصرف سوخت‌های فسیلی ممکن است اعمال نادرست بین‌المللی باشد.

با این حال، در اوایل این ماه، برنامه محیط زیست سازمان ملل گزارشی منتشر کرد که نشان می‌دهد در حال حاضر بیش از 1.5 درجه سانتیگراد تقریبا قطعی است. عبور از آستانه نمی تواند بهانه ای برای رها کردن هدف باشد. هر کسری از درجه به معنای خطرات بیشتر، دریاهای بلندتر و تلفات جانی و معیشتی بیشتر است. مسئولیت ما این است که تا آنجا که ممکن است این بیش از حد کوچک و کوتاه مدت باشد.

در اقیانوس آرام، ما می دانیم که وابستگی به سوخت های فسیلی نه تنها به سیاره زمین بلکه به سلامت، امنیت و اقتصاد ما آسیب می رساند. به همین دلیل است که در اوایل این ماه، رهبران اقیانوس آرام چشم انداز ما را برای اقیانوس آرام بدون سوخت فسیلی تعیین کردند.

اگر جهان از علم، قوانین بین‌المللی یا اقیانوس آرام با حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی در سریع‌ترین زمان ممکن پیروی نکند، آسیب به حدود یک میلیارد نفر که در سواحل جهان زندگی می‌کنند، ویرانگر خواهد بود. علاوه بر این، هزینه های سازگاری به طور تصاعدی افزایش خواهد یافت. برای مردم مارشالی، تمایل به ماندن در سرزمین اجدادی ما عمیقا احساس می شود. ما خواهان اقدام از سوی انتشارات عمده گازهای گلخانه ای هستیم زیرا با افزایش آب دریاها نیز سازگاری داریم.

انطباق یک چالش فنی بزرگ است. ما در حال نقشه‌برداری از جزیره‌های مرجانی خود از هوا، متر به متر هستیم، زیرا داده‌های موجود در ارتفاعات ماهواره‌ای دارای حاشیه خطای تقریبا سه برابر ارتفاع بیشتر کشور ما هستند. ما نمی توانیم با داده های نادرست تعیین کنیم که کدام زمین را پرورش دهیم یا آب آشامیدنی کدام زمین می تواند در برابر خشکسالی جان سالم به در ببرد. اطلاعات دقیق نیز برای توسعه پیشنهادهای معتبر و دسترسی به منابع مالی آب و هوا ضروری است.

ما می دانیم که سازگاری عملی چگونه به نظر می رسد. طرح ملی سازگاری ما کامل شده است. تامین مالی آن نیست. انطباق مؤثر هزینه دارد - 310 تا 365 میلیارد دلار در سال برای مدیریت اثرات بدتر آب و هوا - به همین دلیل است که در اعلامیه افزایش سطح دریاها برای ساده‌سازی و ساده‌سازی دسترسی به امور مالی درخواست شده است. رهبران اقیانوس آرام در پالائو به صراحت می گویند: آنچه این منطقه به آن نیاز دارد، تامین مالی آب و هوا و مالی است که در واقع به مردم روی زمین برسد.

ما به ایالت‌ها نیاز داریم که برای کمک به جوامع برای سازگاری، حفاظت از معیشت، اجازه دادن به مردم برای ماندن امن در سرزمین‌هایشان تا زمانی که ممکن است، سرمایه‌گذاری کنند و اطمینان حاصل کنند که کسانی که نقل مکان می‌کنند می‌توانند این کار را با عزت انجام دهند.

جزایر مارشال مفتخر است که قهرمانان راه‌اندازی مؤسسه ملت‌های در حال ظهور را رهبری می‌کند، که هدف آن ترجمه اصولی است که ما برای آن مبارزه کرده‌ایم به راه‌حل‌های عملی برای جوامعی که با دریاهای بالا می‌روند.

علیرغم چالش‌های ژئوپلیتیکی، اعلامیه افزایش سطح دریا سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که جهان متعهد به اقدامات اقلیمی و حفاظت از کشورهایی است که با افزایش سطح دریا تهدید می‌شوند. ما اکنون چارچوب های قانونی داریم که قادر به تحمل تغییرات فیزیکی و اقدامات الهام بخش هستند. چالش بعدی این است که اطمینان حاصل کنیم که سیستم های مالی، برنامه ریزی و انطباق ما می توانند همین کار را انجام دهند.

ما نمی توانیم به طور کامل جلوی افزایش دریاها را بگیریم. اما برای محدود کردن این افزایش و انتخاب نحوه مواجهه با آن، می‌توانیم کارهای بیشتری انجام دهیم.