آنچه در یک مهمانی ریاضی مست آموختم

ساعت 7 روز شنبه در ماه اکتبر، نور در کول ولی کم رنگ می شود و گروهی از ستارگان جوان صنعت هوش مصنوعی در دومین داستان یک ادواردایی صد ساله گرد هم می آیند. در نگاه اول، مانند هر مهمانی خانگی دیگر در سانفرانسیسکو به نظر می رسد: بطری های مشروب ارزان روی میز و مکالمات ناخوشایند در اتاق نشیمن. اما نشانه هایی وجود دارد که این حزب متفاوت است. در آشپزخانه انبوهی از مدادهای تیز شماره 2 و پشته‌های کاغذ سفید قرار دارد. دارم ودکا میخورم و مثلثات رو مرور میکنم.

دایره واحد همانطور که هست به اندازه کافی گیج کننده است، اما حتی بدتر از این است که شما سه بار وارد آن شوید. برنامه این است که در ریاضی با یکدیگر رقابت کنند. می‌خواهیم ببینیم چه کسی در حالی که مست است، می‌تواند بالاترین امتیاز را در مجموعه‌ای از مسائل گذشته از آزمون ورودی کارشناسی ریاضی و علوم کامپیوتر آکسفورد کسب کند.

معمولا این امتحان به صورت انفرادی برگزار می‌شود، اما برای مهمانی، میزبان ما را بر اساس توانایی‌های ریاضی خودمان به تیم‌هایی تقسیم می‌کند. درخواست از محققان هوش مصنوعی و بنیان‌گذاران استارت‌آپ‌هایی که شب‌های خود را در مهمانی‌های ریاضی می‌گذرانند تا به مهارت‌های کمی خود امتیاز بدهند، پیشنهاد بدی است: حتی کسانی که در این رشته تحصیل کرده‌اند، از ترس اینکه یک مدال‌آور المپیاد بین‌المللی ریاضی در اتاق باشد، گزارش می‌دهند که بد هستند. اما به عنوان یک نویسنده در میان اکثر برنامه نویسان، تصور می کنم که هیچ کس از من انتظار زیادی ندارد.

من در تیمی با مردی قرار می‌گیرم که فیزیک نظری را به عنوان محقق رودز خوانده است.

هنگامی که همه مست هستند، میزبان امتحان را می فرستد، یک سند 13 صفحه ای با سوالات چند گزینه ای و طولانی. ما نه تنها در حال رقابت با یکدیگر هستیم. یک مهمانی موازی در شهر نیویورک در حال برگزاری است. تیم برنده تیمی خواهد بود که بالاترین سطح ترکیبی الکل خون و نمره امتحان را داشته باشد. دو ساعت و نیم فرصت داریم تا آزمون را انجام دهیم و ماشین حساب ممنوع است. دو هم تیمی من با بررسی موارد چندگزینه ای، یک کیسه لگاریتم و چند جمله ای شروع می کنند. من با سوال 6 شروع می کنم، یک مشکل منطقی که اعداد ندارد.

این یک معمای هولمزی در مورد یک گلدان شکسته و چهار دوست فریبکار است: آلیس باب را سرزنش می کند، کسی که دایان را سرزنش می کند، که می گوید باب اشتباه می کند، و چارلی ادعا می کند که او نبوده است. امتحان می گوید: «توضیح دهید که چرا حداقل یکی از این چهار نفر باید دروغ می گوید. من فکر می‌کنم چقدر عجیب است که ریاضی را به صورت تفریحی در مکانی انجام دهیم که همه آن‌ها خودکار هستند. سانفرانسیسکو شهری غرق در ریاضیات است. چشم انداز، با تپه ها و دره های ترن هوایی، سینوسی است. مردم نیز کمی صحبت می کنند.

در کافی‌شاپ‌های Pacific Heights، سرمایه‌گذاران در مورد قوانین مقیاس‌بندی و منحنی‌های S و نمودارهای چوب هاکی با رشد تصاعدی صحبت می‌کنند. همه چیز بر اساس شرط اصلی غیرمحتمل صنعت فناوری است: اگر بتوان ماشین‌ها را یاد داد که خود را تا بی نهایت بهبود ببخشند، عصر رشد غیرممکن را آغاز می‌کند. باورهای کارمند متوسط ​​آنتروپیک نشان می دهد که اقتصاد تا پایان دهه سالانه 17 درصد رشد می کند. ارزش گذاری شرکت های خصوصی به تریلیون ها می رسد. در ریاضیات، اعداد می توانند طبیعی، غیرمنطقی، p-adic و سورئال باشند. در اینجا آنها به سادگی احساس می کنند ساخته شده اند.

اخیرا تثبیت ریاضی شهر به معنای واقعی کلمه تبدیل شده است. "این چه چیزی است که ریاضیدانان حتی انجام می دهند؟" مرد جوانی روبروی من در اتوبوس اخیرا وقتی فیلمور را بالا می‌رفتیم از دوستش پرسید. همکارش سرش را به صورت فلسفی تکان داد. آنها در مورد پیشرفت سریع مدل های هوش مصنوعی در ریاضیات بحث می کردند. در ابتدا مشکلات به آرامی کاهش یافتند: مسئله فاصله واحد، حدس ژاکوبین، ناویر-استوکس. سپس The Dump آمد. در اوایل اکتبر، OpenAI اعلام کرد که یک مدل داخلی صدها نتیجه ریاضی را در بیش از ده ها زیرشاخه به دست آورده است.

سیل راه‌حل‌های جدید تولید شده توسط هوش مصنوعی از آن زمان تاکنون ادامه داشته است.

من نیز مانند مردان اتوبوس، اخیرا طرفدار ریاضیات شده‌ام. شیفتگی من در تابستان پس از آن شروع شد که جاکوب تسیمرمن، یکی از برندگان مدال فیلدز امسال، در مورد مقیاس تحول قریب الوقوع به من هشدار داد. یک روز قبل از مهمانی ریاضی مست، من به Caltrain جنوب از سانفرانسیسکو به استنفورد رفتم تا با یک جفت دکترای ریاضی سال پنجم که به طور خاص به این فکر می‌کنند که چگونه هوش مصنوعی رشته خود را تغییر می‌دهد، شرکت کنم. من با هنری بوش، هندسه‌سنج، و شوروی لیو، که روی پروژه‌ای مرموز و صور فلکی به نام برنامه لنگلندز کار می‌کند، ملاقات کردم.

کافی شاپی که با آنها ملاقات کردم در ساختمان مهندسی برق استنفورد، چند صد فوتی سالنی که در آن، به عنوان دانشجوی سال اول، آخرین امتحان ریاضی ام را شرکت کردم، فرو رفته است. این به یک دوره 10 هفته ای دردسرساز در حساب دیفرانسیل و انتگرال و جبر خطی - ریاضیات زیربنای مدل های زبان بزرگ - و همچنین به مطالعات ریاضی رسمی من پایان داد.

مردم ریاضی را به دلایل مختلف مطالعه می کنند. برخی برای آن استعداد دارند و در حل مسئله بسیار کار می کنند. بوش، مردی مشتاق و بی قرار با عینک های شفاف و شلوار جین، تصمیم گرفت این موضوع را در دبیرستان دنبال کند، پس از اینکه پدر آمارگیرش نسخه ای از کتاب درسی Baby Rudin را به او داد، کتاب درسی مقطع کارشناسی که توسط یک یهودی تبعیدی وینی- والتر رودین نوشته شده بود.

(فریب نام مستعار را نخورید: کتاب درسی که در واقع با عنوان اصول تجزیه و تحلیل ریاضی نامیده می شود، بسیار مختصر است.) لیو که با یک تی شرت تمو مشکی که با یک جوک علمی کامپیوتری باطنی چاپ شده بود حاضر شد، به همان اندازه عاشقانه است. زمانی که در دبستان بود، در ریاضیات ضعیف بود. او تنها پس از یک مرحله افسردگی به عنوان یک نوجوان 14 ساله در شمال شرقی چین عاشق آن شد. لیو گفت: "چند روز نمی توانستم بخوابم. واقعا نگران بودم که بعد از مرگم همه چیز به پوچی تبدیل شود."

عصبانیت او او را به سمت فیزیک نظری سوق داد و در نهایت او را به ریاضیات کشاند. لیو مانند بسیاری از ریاضیدانان از خلوص موضوع لذت می برد: او به من گفت: «ریاضی به شما اجازه می دهد مدل ذهنی خود را از جهان بسازید.

بسیاری از ریاضیدانان در صحبت در مورد ناراحتی خود از تماشای AI برای حل اثبات های طولانی مدت، موضوع را شبیه به هنر توصیف می کنند. با این حال، بسیاری از ما بزرگ می شویم تا روابط متضاد ایجاد کنیم. زیبایی ریاضی - همانطور که برتراند راسل فیلسوف توصیف می کند - "زیبایی سرد و سخت مانند مجسمه سازی" - غیرقابل دسترس فرض می شود. بنابراین در حالی که نقاشی‌ها و سنگ‌های مرمر در گالری‌های موزه‌های شلوغ مورد مطالعه قرار می‌گیرند، زیبایی ریاضی در درجه اول توسط ریاضیدانان محقق در پناهگاه‌های خصوصی‌شان قدردانی می‌شود.

برنامه درسی معمولی ریاضی به دانش آموزان آموزش می دهد که حلال مسائل باشند اما در القای عشقی که لیو را وادار می کند شکست می خورد.

اکنون، با پیشرفت ماشین‌ها، برخی از ریاضیدانان می‌گویند زیبایی در حال از بین رفتن است در حالی که برخی دیگر می‌گویند نوع جدیدی از زیبایی در حال تولد است. آن‌ها شروع به صحبت درباره بحران کرده‌اند، همان‌طور که سربازان باید از انقلاب فرانسه صحبت می‌کردند: همه این‌ها به طرز وحشتناکی خشونت‌آمیز یا فوق‌العاده رادیکال بوده است. یکی در پاسخ به اثبات هوش مصنوعی برای مشکلی که دو دهه روی آن کار کرده است، اظهار تاسف کرد: "این فقط یک گلوله سرب در انفجار تفنگ ساچمه ای بود." اما لیو روند رمانتیک خود را حفظ کرده است.

او گفت: "من فکر می کنم هوش مصنوعی درک ما از جهان را تسریع خواهد کرد." وقتی قرار است در کالیفرنیا باران ببارد، هر کسی در مورد آن صحبت می کند. روزی که ادوارد فرنکل را دیدم یکی از آن روزها بود. ("آیا برای باران هیجان زده ای؟" همسایه ایرلندی با موهای مجعدم در حالی که از کنار او در پیاده رو رد می شدم از من پرسید. فرنکل در تپه های شیب دار برکلی زندگی می کند، نه چندان دور از خانه های گروهی پر از افرادی که صادقانه معتقدند دنیا در شرف پایان است. در حین رانندگی فکر کردم این هوای غیرمعمول افسرده کالیفرنیا برای آخرالزمان مناسب است.

وقتی رسیدم، فرنکل در را با دمپایی و یک تی شرت از باشگاهی در ایبیزا باز کرد. در اتاق نشیمن پر از کتاب او یک دی جی و یک توپ دیسکو وجود داشت. پنجره های اتاق منظره ای پانوراما از خلیج آبی و فراتر از آن، اقیانوس آرام بی پایان را نشان می داد. اگر فرنکل را به عنوان یک ریاضیدان در سطح جهانی نمی دانستم، فکر می کردم او یک موج سوار است.

فرنکل مرا به یاد یک لیو مسن تر و آرام تر انداخت. او که در دوران جنگ سرد در ایالات متحده آمریکا بزرگ شد، شیفته فیزیک کوانتومی شد، که در نهایت او را به ریاضیات سوق داد، موضوعی که در کودکی به آن اهمیت نمی‌داد. هنگامی که او برای ورود به برنامه ریاضی برتر مسکو در سن 16 سالگی درخواست داد، به دلیل یهودی بودن پدرش از او رد شد. اما او اصرار کرد و از حصار دانشگاه بالا رفت تا مخفیانه وارد سخنرانی شود. در 21 سالگی، استاد مدعو در هاروارد بود. سال ها بعد به برکلی نقل مکان کرد و سه دهه در آنجا تدریس کرد.

فرنکل برنامه لانگلندز را مطالعه می‌کند، مانند لیو، تلاشی چند دهه‌ای برای اتصال زیرشاخه‌های دوردست و به ظاهر متفاوت: نوعی نظریه یکپارچه بزرگ ریاضی. او در کنار تحقیقاتش، به عنوان مبشر ریاضی نیز فعالیت کرده است. او در سال 2013 کتاب خود را با عنوان عشق و ریاضی نوشت تا زیبایی این رشته را در دسترس عموم قرار دهد (یکی از منتقدان در آن زمان نوشت: «اروس در خاطرات جدید و جذابش نفوذ می کند». فرنکل یک بار با نوشتن و بازی در یک فیلم ریاضی وابسته به عشق شهوانی، سر و صدایی در دانشگاه ایجاد کرد.

یکی از وسواس های فرنکل این است که ریاضیات از کجا آمده است. اشیایی که دنیای ریاضی را تشکیل می دهند دارای ویژگی های عجیب و غریب هستند. یک خط نامتناهی را در نظر بگیرید - ما هرگز با آن روبرو نشده ایم (جهان قابل مشاهده متناهی است) و با این حال می توانیم با هم درباره آنها استدلال کنیم. همین امر در مورد اشیاء ریاضی پیچیده تری مانند قرقره ها یا گروه های گالوا صدق می کند.

عجیب‌تر، این اشیاء ریاضی گاهی اوقات به توصیف دنیای واقعی به روش‌های پیش‌بینی‌نشده ختم می‌شوند: یک مفهوم انتزاعی که برای اولین بار در ریاضیات ایجاد شد ممکن است دهه‌ها یا حتی قرن‌ها بعد در توضیح پدیده‌های فیزیکی نقش محوری داشته باشد. اعداد مختلط (که دارای دو بخش واقعی و خیالی هستند) برای اولین بار در قرن شانزدهم تصور شدند، اما برای توسعه مکانیک کوانتومی در دهه 1920 پایه و اساس شدند.

پس این اشیاء ریاضی در کجا قرار دارند؟ آیا ریاضی چیزی است که ما به طور جمعی اختراع می کنیم، مانند زبان یونانی، یا مستقل از ما وجود دارد و ما در حال کشف آن هستیم، همانطور که پلینزی ها زمانی با جزایر هاوایی مواجه شدند؟ ("نگاه کن، در افق - یک سیستم اعداد جدید!") هیچ پاسخ قطعی وجود ندارد. اما فرنکل معتقد است که ریاضیات پلی است که ذهن ما را به واقعیت متصل می کند. او یک نظریه هزارتویی مطرح کرده است که مفاهیم ریاضی در همان ناخودآگاه جمعی وجود دارد که توسط روانشناس کارل یونگ در اوایل قرن بیستم ارائه شد.

فرنکل به من گفت: «من متقاعد شده‌ام که ساختارهای عمیق‌تری وجود دارند که ما هنوز آنها را ندیده‌ایم؛ حتی نمی‌توانیم تصور کنیم که چه هستند. این نظریه به شدت حدس و گمان است. (او در حالی که سوپ رشته فرنگی اردکی را که از یک مکان تایلندی در نزدیکی سفارش داده بودیم می خورد، تاکید کرد: «این یک فرضیه است.) اما ایده اصلی این است که ریاضیات به طور ذاتی با درونیات انسان مرتبط است.

در ماه های اخیر، ریاضیات به ویژه در برابر اتوماسیون آسیب پذیر بوده است. این تا حدی به این دلیل است که این زمینه اکنون بسیار گسترده است. زمانی ریاضیدانان برتر در بسیاری از زیرشاخه ها مشارکت داشتند، اما در طول قرن گذشته، این رشته چنان گسترش یافته است که هیچ کس درک کاملی از آن ندارد. در برخی از تاثیرگذارترین کارهای هوش مصنوعی تاکنون، مدل‌ها با به هم‌بستن مفاهیم موجود مشکلات را حل کرده‌اند: یک ریاضی‌دان در توضیح اثبات ماشین‌سازی فرضیه شبه ریمان به کوانتا توضیح داد: «اثبات، ترکیبی شگفت‌انگیز از ایده‌های شناخته‌شده است».

اما پیشرفت هوش مصنوعی در ریاضیات نیز مدیون این واقعیت است که ریاضیات بی رحمانه عینی هستند. اگر کامپیوتری بخواهد Swann’s Way را تولید کند، می‌توانیم نبوغ آن را به این دلیل که توسط یک ماشین تولید شده است انکار کنیم. در ریاضیات، چنین جایی برای مناقشه وجود ندارد.

اما شاید ریاضی بیش از آنچه به طور معمول پذیرفته شده است با هنر مشترک باشد. ماتیلد مارکولی، فیزیکدان ریاضی در کلتک، آن را هم به عنوان راهی برای درک واقعیت و هم به عنوان نوعی بیان خود می‌بیند: «ریاضیات شما، مانند شعری است که خود را در ذهن می‌سازد و روی صفحه منفجر می‌شود، زیرا زندگی شما آن را می‌طلبد». فرنکل دوست دارد به بیانیه ویلیام جیمز استناد کند که انکار علم از فردیت تمرین‌کنندگانش در نهایت کوته‌بینانه به نظر می‌رسد.

شاید باور اینکه ذهن انسان از برخی جهات استثنایی باقی می‌ماند - هرگز نگویید هرگز، همه ریاضی‌دانان کاملا پرچین می‌شوند، آرزویی است - اما مطمئنا اینطور است که انسان‌ها می‌توانند انواع کارهایی را انجام دهند که ماشین‌ها نمی‌توانند انجام دهند. فرنکل به من گفت: «وقتی عاشق می شویم، در واقع بی نهایت را به نوعی تجربه می کنیم. رایانه ها نمی توانند دل شکستگی را تجربه کنند یا والس برقصند. برای این موضوع، رایانه ها نیز نمی توانند در امتحانات ریاضی مستی شرکت کنند و با دوستان خود در آپارتمان های عرق کرده سانفرانسیسکو بخندند.

فرنکل گفت: "ما در ظرفیت های خود بی نهایت هستیم." وقتی سوال منطقی را تمام می‌کنم، از راه‌حل خود احساس خوشحالی می‌کنم، نه از راه زیبایی کیهانی، که فرنکل و لیو را برمی‌انگیزد، بلکه رضایت ابتدایی‌تری از تکمیل مشکل دارم – حتی اگر ماشینی این کار را سریع‌تر انجام می‌داد. و اگرچه من زیاد الکل یا ریاضی را دوست ندارم، اما حقیقت این است که من بسیار سرگرم هستم.

استخراج در حالت مستی (این به فرآیند منطقی مورد استفاده برای رسیدن به نتایج ریاضی خاص اشاره دارد) مطمئنا کمتر از رانندگی در حالت مستی رایج است (که در اینجا در سانفرانسیسکو اکنون به معنای پیش بازی Modelos در Waymo است). با این حال، سابقه قوی برای انجام ریاضیات تحت تأثیر وجود دارد. در یک کافه لوستر در دهه 1930 در لویو، ریاضیدانانی از جمله استفان باناخ، استانیسلاو اولام و جان فون نویمان این رشته را با قهوه و کنیاک پیش بردند.

اولام، که مکالمات گسترده ای را در مورد ریاضیات در کنار بحث های سیاسی و نجوم توضیح می دهد، می نویسد: «غذا متوسط ​​بود، اما نوشیدنی های زیادی وجود داشت. اما مهمانی‌های امتحانی استاندارد شده ریاضی ایده‌ای است که می‌توانست فقط در ذهن شکنجه‌شدگان قرن بیست و یکم متولد شود.

با از دست دادن هم تیمی هایم در پیچیدگی مشتقات، به مشکلی در مورد تاریخ های تقویم می پردازم. وظیفه یافتن آخرین تاریخ قبل از امروز بدون ارقام تکراری است. (به عنوان مثال، 12/07/1974 دارای دو مجموعه از رقم های تکراری است - 1 و 7 - اما 03/25/1974 هیچ کدام را ندارد.) من کاملا مست هستم و توانایی های ریاضی من در حال افول است، اما پاسخ، به تشخیص من، طی یک روند سرسختانه و بی ظرافت، باید 1974/06/25 باشد.

25 ژوئن 1987، روز گرمی در واشنگتن بود و در مراسمی در باغ رز، رئیس جمهور رونالد ریگان مدال هایی را به منتخبی از دانشمندان و فناوران برتر کشور اهدا کرد. در میان دریافت کنندگان، رابرت نویس، یکی از بنیانگذاران اینتل، به دلیل کارش در اختراع تراشه های کامپیوتری، و مایکل فریدمن، ریاضیدان دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو، برای پیشرفت در توپولوژی که مدال فیلدز را برای او به ارمغان آورد، بودند. در این مراسم، ریگان از بنجامین فرانکلین نقل قول کرد که یک بار، با شگفتی از سرعت پیشروی قرن هجدهم، نوشت که تقریبا آرزو می کرد در عوض دو یا سه قرن بعد به دنیا می آمد.

نویس چند سال بعد از دنیا رفت - او هرگز دنیایی را که اینتل ساخته بود به طور کامل نمی دید - اما فریدمن اکنون در دهه 70 زندگی خود است و به عنوان مدیر ارشد علمی در یک استارت آپ هوش مصنوعی به نام هوش منطقی کار می کند. بهار امسال، فریدمن مقاله‌ای درباره هوش مصنوعی و ریاضیات منتشر کرد که در آن استدلال می‌کرد که ماشین‌ها ممکن است به ما کمک کنند تا در مسئله قدیمی کشف یا اختراع ریاضی به ما کمک کنند - همان سؤالی که فرنکل را مورد توجه قرار می‌دهد. او و همکارانش می نویسند: «انسان ها از انجام ریاضیات دست نمی کشند. آنها انتظار دارند در عوض این رشته محبوبیت بیشتری پیدا کند.

مشکل تقویم از من می‌پرسد که تاریخ بعدی بدون تکرار ارقام چه زمانی رخ می‌دهد. پاسخی که من پیدا کردم 17 ژوئن 2345 است - که به نظر دور از دسترس است. مانند فرانکلین که از پیشرفت سریع زمان خود شگفت زده شده بود، ای کاش می توانستم جهان را در سه قرن آینده ببینم. سپس دوباره، اکنون به اندازه کافی سورئال به نظر می رسد. پس از ترک فرنکل، تلفنم را چک کردم تا ببینم که اینترنت در پی یک سری از شکست‌های امنیت سایبری خراب شده است. در یک چت گروهی، دوستان در مورد نحوه محافظت از خود در برابر هک ها مشاوره می دادند.

در دیگری، یکی از دوستان یکی از دوستانش اعلام کرد که استارت آپ او به تازگی یک میلیارد دلار جمع آوری کرده است.

یکی از شرکت‌های پر سر و صدای جدید فناوری Axiom Math است که سال گذشته توسط کارینا هونگ ۲۳ ساله آن زمان آغاز شد. ماموریت Axiom ساخت هوش مصنوعی است که بتواند کشف ریاضی را تسریع کند. وب سایت آن می نویسد: «پیشرفت ریاضی همیشه در غل و زنجیر یک گلوگاه بی رحمانه اساسی بوده است: کمبود ذهن های خارق العاده. به عنوان یک نوجوان در گوانگژو، هونگ تصمیم گرفت که رویای او حضور در MIT باشد. او می‌گوید: «در 14 یا 15 سالگی، «MIT» را روی حاشیه کاغذ می‌نوشتم تا به خودم انگیزه بدهم که ادامه دهم.

پس از فارغ التحصیلی از MIT، او برنده جایزه برتر تحقیقات ریاضی در مقطع کارشناسی کشور شد، در آکسفورد به عنوان یک محقق رودز تحصیل کرد و برای مدت کوتاهی یک J.D و دکترای ریاضی مشترک را دنبال کرد. در استنفورد سال گذشته او برای راه اندازی یک شرکت هوش مصنوعی ترک تحصیل کرد. ارزش Axiom اکنون بیشتر از آنچه فیس بوک برای اینستاگرام پرداخت کرده است.

با وجود همه صحبت هایی که درباره ترک تحصیل می شود، سیلیکون ولی مملو از ستاره های آکادمیک است. شرکت‌های سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز پرجمعیت از افراد معتبر و صاحب‌نظران فیلیپس اکستر هستند. قهرمانان مناظره مانند قاصدک هستند. و سپس بچه های المپیاد هستند. المپیاد بین المللی ریاضی برترین مسابقه ریاضی دبیرستانی جهان است. هر کشور شرکت کننده فقط می تواند شش دانشجو بفرستد. هانگ زمستان گذشته به وال استریت ژورنال گفت: «ریاضی المپیاد یک ضربه دائمی دوپامین است. شرکت‌های برتر هوش مصنوعی با بچه‌های سابق المپیاد پر شده‌اند.

Wojciech Zaremba، که یکی از بنیانگذاران OpenAI بود، و Noam Shazeer، که به ابداع معماری ترانسفورماتور کمک کردند که دوران LLM را به وجود آورد، وجود دارند. جیکوب کوکسون، که با استعفای خود از Anthropic هشدار داد که ممکن است جهان به پایان برسد، طوفان رسانه ای به راه انداخت، یک مدال آور IMO بود. در واقع، نیمی از بچه‌های تیم المپیاد او ظاهرا برای شرکت‌های هوش مصنوعی کار کردند. یک دهه پیش، الکساندر وانگ، که اکنون بر آزمایشگاه‌های سوپراطلاعات متا نظارت می‌کند، به اسکات وو، مدیر اجرایی شرکت هوش مصنوعی Cognition پیشنهاد کرد که «بچه‌های رقابت» می‌توانند «مافیای پی پال» بعدی باشند.

دفاتر آکسیوم در پایین خیابان پردیس دانشگاه استنفورد، نزدیک جایی است که با بوش و لیو ملاقات کردم. وقتی من رسیدم هانگ آنقدر مشغول بود که به سختی سلام کرد. به جای او، من با کن اونو، نظریه پرداز اعدادی که اخیرا از استادی خود در دانشگاه ویرجینیا مرخصی گرفت و به عنوان ریاضیدان بنیانگذار Axiom به آن ملحق شد، ملاقات کردم. اونو همیشه خود را درگیر پروژه‌های ریاضی غیرمعمولی می‌کند: او از ریاضیات برای مربیگری شناگران المپیک در عملکردشان استفاده کرده است (نوعی سردتر از المپیاد)، و زمانی در یک آگهی تبلیغاتی آبجو میلر مرتبط با ریاضیات بازی کرد.

تابستان گذشته، زمانی که مدل‌ها در ریاضیات خوب شدند، اونو نمی‌دانست با خودش چه کند. او به من گفت: «من خیلی افسرده بودم. او تقریبا از میدان خارج شد. اما با گذشت زمان، دیدگاه او تکامل یافت: "من در واقع اکنون آزاد شده ام." "به من آژانس داده شده است که سوالات بسیار سخت تری بپرسم."

ما در اتاق کنفرانس تورینگ مشرف به خیابان دانشگاه نشسته بودیم. اونو یکی از تی شرت های هاوایی علامت تجاری خود را پوشیده بود و اسکنودل او، موچی، در بغلش حلقه شده بود. با وجود همه خوش بینی هایش، ترس های زیادی نیز دارد. یکی از دغدغه های اصلی او چالش نهادی تربیت ریاضیدانان آینده است. این فناوری به قدری سریع در حال پیشرفت است که دپارتمان های ریاضی در تلاش برای ادامه دادن هستند. اونو نگران است که سیستم آموزشی ما به بچه ها می آموزد که هدف اصلی آموزش موفقیت در آزمون است.

اکنون افراد برتر هوش مصنوعی را به همان روشی که آموزش دیده‌اند می‌سازند: مدل‌ها آموزش می‌بینند تا به هر وسیله ممکن به پاسخ صحیح برسند و بر اساس عملکردشان در آزمون‌های استاندارد ارزیابی می‌شوند. این تمرکز تک‌شیدایی بر موفقیت، گاهی منجر به رفتار بدی می‌شود، مانند هک کردن شرکت‌های دیگر (مثلا Hugging Face) توسط ماموران برای سرقت پاسخ‌ها. در عوض، اونو گفت که ما باید از کنجکاوی‌هایمان پیروی کنیم: او به من گفت: «همه ما باید به خودمان اجازه دهیم که همان نوزادی باشیم که به دنیا آمده‌ایم».