آنچه فرانسه درباره آزادی بیان نمی‌داند

حمله به آزادی بیان در فرانسه در حال آشکار شدن است. روز سه‌شنبه، یک قاضی میشل هوئلبک، یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زنده کشور را به اتهام «همدستی در تحریک به تبعیض، نفرت یا خشونت» تحت بازجویی قرار داد، اتهامی که ناشی از اظهارنظرهای او درباره مسلمانان چندین سال پیش است. اظهارات هوئلبک بحث برانگیز و غیر حساس بود، اما دفاع از آزادی او در صحبت کردن مستلزم آن نیست که سخنان او قابل اعتراض باشد.

حتی توهین‌آمیزترین تعمیم‌ها درباره گروه‌های اقلیت باید از آستانه فوق‌العاده بالایی برخوردار باشند تا چنین مداخله قانونی را تضمین کند. هوئل بک این کار را نمی کند. این واقعیت که او اکنون با احتمال اتهامات جنایی روبرو است، باید نگران هر کسی باشد که ادعا می کند به تبادل آزاد افکار اهمیت می دهد.

جنایت فرضی هوئلبک در نوامبر 2022 در طی مصاحبه ای با مجله Front Populaire رخ داد. هوئل بک گفت: «وقتی کل مناطق تحت کنترل اسلام گرایان قرار گیرد، من فکر می کنم اقدامات مقاومتی صورت خواهد گرفت. حملات و تیراندازی در مساجد، کافه‌هایی که مسلمانان در آن رفت و آمد می‌کنند، و خلاصه، باتاکلان‌ها برعکس خواهد بود. اشاره او به حمله سال 2015 به سالن کنسرت باتاکلان پاریس، یکی از چندین اقدام تروریستی جهادی در دهه 2010 بود که صدها نفر را در فرانسه کشت.

هوئلبک ادامه داد: «من معتقدم که آرزوی مردمی که ریشه فرانسوی دارند، همانطور که در عبارت گفته می شود، جذب مسلمانان نیست، بلکه این است که از دزدی و تعرض به آنها دست بردارند، به طور خلاصه، خشونت کاهش یابد، به قانون و مردم احترام بگذارند. یا راه حل خوب دیگری، خروج آنها».

[توماس چترتون ویلیامز: خشونتی که فرانسه را فراگرفته بود، هرگز واقعا مربوط به مدارس نبود]

در جای دیگری از مصاحبه، هوئلبک در مورد "جایگزین بزرگ" صحبت کرد. این ایده که توسط نویسنده فرانسوی رنو کامو ابداع شد، تغییرات جمعیتی را از طریق مهاجرت به عنوان جایگزینی برای جمعیت بومی اروپا، به ویژه توسط مسلمانان، ایجاد می کند. هوئل بک گفت: «از اینکه آن را یک نظریه نامیدند بسیار شوکه شدم. این یک نظریه نیست، یک واقعیت است. کامو "جایگزین بزرگی یا - به عبارت دقیق تر - تغییر ترکیب قومی و مذهبی جمعیت اروپا را مشاهده کرد. این از نظر آماری مشهود است."

وکلای هوئلبک در مورد اینکه اظهارات او به معنای تحریک است، مخالفت کرده اند و به درستی خاطرنشان کرده اند که پیش بینی خشونت با تحریک آن یکسان نیست. آنها در بیانیه‌ای به رسانه‌های فرانسوی گفتند: «اظهارات مجرمانه هیچ بعدی از تحریک، حتی به‌طور ضمنی، ندارد، بنابراین در محدوده آزادی عقیده و بیان قرار می‌گیرد». "پیامبر قیامت آرزوی فاجعه ندارد، برعکس، جای او در دادگاه نیست."

پس از انتشار این مصاحبه، گروه های مسلمان و ضد نژادپرستی علیه هوئلبک شکایت کردند. در سال 2023، او خاطراتی را منتشر کرد که در آن نظرات خود را ناشیانه توصیف کرد، تلاشی آشکار و تا حدودی لنگ برای حفظ خود. اگر این کتاب ترفندی برای از بین بردن مواجهه قانونی او بود، کارساز نبود. چندین گروه از پس گرفتن شکایات خود خودداری کردند، که در نهایت منجر به اعلام این هفته تحقیقات شد.

بحث بر سر اظهارات هوئل بک پس از تیراندازی دسته جمعی در ماه گذشته فوریت جدیدی پیدا کرد. به گفته دادستان ها، در 23 اکتبر، یک مرد مسلح 39 ساله در کمون های تراپ و لاوریر در خارج از پاریس رانندگی کرد و با یک مسلسل به سمت عابرانی که به نظر او آفریقایی یا مسلمان بودند شلیک کرد. او یک مرد 26 ساله آفریقایی تبار را کشت و هفت نفر دیگر از جمله یک دختر 11 ساله را زخمی کرد. بازرسان یک کپی از Mein Kampf را در خانه او پیدا کردند.

دیروز، اتحادیه مساجد فرانسه، یکی از گروه هایی که از هوئلبک شکایت کرده بود، بیانیه ای صادر کرد و این حمله را به عنوان نمونه ای از خطر لفاظی های او خواند. اما مهم نیست که این حمله چقدر اسفناک بود، تمایز اساسی بین پیش بینی خشونت و تحریک آن را از بین نمی برد. خواندن ساده سخنان هوئل بک نشان می دهد که او درگیر حرف اول بوده است.

فرانسه همان حمایت های گفتاری را که آمریکایی ها در متمم اول قانون اساسی بدیهی می دانند، تضمین نمی کند. در ایالات متحده، استاندارد قانونی برای تحریک معتقد است که گفتار باید با هدف ایجاد اقدام غیرقانونی قریب‌الوقوع باشد و احتمالا باعث ایجاد آن می‌شود. در فرانسه، استاندارد پایین‌تر است: تحریک ممکن است مجازات شود، حتی اگر صرفا ضمنی باشد، تأثیر مورد نظر آن قریب‌الوقوع نیست، و بعید است که هیچ تأثیری داشته باشد. تمام انواع تجاوزات کلامی منجر به محکومیت، جریمه نقدی و حتی زندان شده است.

برای مثال، در سال 2011، دادگاهی در پاریس، طراح جان گالیانو را به توهین نژادپرستانه و ضدیهودی در ملاء عام محکوم کرد.

در مورد Houellebecq، زبان مورد استفاده قاضی گویا است. این ادعا مربوط به تحریک "تبعیض، نفرت یا خشونت" است، سه اصطلاح با معانی کاملا متفاوت. تنبیه گفتاری که قصد دارد و احتمالا خشونت قریب‌الوقوع را تحریک می‌کند یک چیز است. اما جرم انگاری تشویق چیزی بسیار مبهم مانند «نفرت» از یک گروه، قدرت بسیار گسترده‌ای است که نمی‌توان به دولت اعطا کرد. و این ادعا سالها پس از این واقعیت مطرح می شود. یک زنجیره علی تا کجا می تواند به عقب برسد؟

این اولین باری نیست که هوئلبک به دلیل اظهارنظرهایی که درباره مسلمانان می کند با مشکل قانونی مواجه می شود. در سال 2002، او پس از اینکه در مصاحبه ای از اسلام به عنوان "احمق ترین دین" یاد کرد، تحت تعقیب قرار گرفت. او بعدا تبرئه شد، اما تحقیقات خود یک مجازات بود. چشم انداز قرار گرفتن در معرض چنین اقدامات دست و پا گیر، که می تواند سال ها طول بکشد، به طور پیشگیرانه گفتار را سرد می کند. سیاستمداران راست‌گرای آمریکایی مانند جی. آنها با توجه به تخلفات دولت خودشان منافق هستند.

اما با این حال آنها درست هستند.

[بخوانید: مشکل آزادی بیان اروپا]

موضوع این نیست که آیا هوئلبک چیز قابل اعتراضی گفته است یا خیر، بلکه این است که همه ما باید حق ابراز نظرات اعتراض آمیز را حفظ کنیم. مهاجرت، تغییرات جمعیتی و واقعیت خشونت اسلامگرایان مسائلی هستند که فرانسه نمی تواند آنها را آرزو کند. در واقع، آن‌ها نگرانی‌های سیاسی شدیدی دارند و باید موضوعاتی برای اختلافات صریح باقی بمانند. این شامل استدلال هایی است که ممکن است اغراق آمیز، توهین آمیز یا اشتباه باشند. اینکه از یک گوینده بخواهیم ثابت کند که سخنانش بی ضرر هستند، امتیازی بزرگ برای سانسورچیان است.

این باید بار دولت باشد که هر مجازاتی را توجیه کند، نه اینکه سخنران نشان دهد که نظراتش در ابتدا مستحق حمایت است.

در حال حاضر، فرانسه شرایطی را ایجاد می کند که در آن فقط افراط گرایان آشکار جرأت می کنند آنچه را که بسیاری به طور خصوصی معتقدند درست است بیان کنند. این پیروزی برای اقلیت ها نیست. افرادی که به راحتی به دولت چنین قدرت خارق‌العاده‌ای برای داوری مرزهای بحث‌های فکری و سیاسی اعطا می‌کنند، باید در نظر داشته باشند که فردا ممکن است توسط یک دولت راست افراطی به روش‌هایی استفاده شود که آنها از آن حمایت نمی‌کنند. حق سخن گفتن و توهین ضامن یک جامعه آزاد و لیبرال است، زیرا این حقیقت ساده است که اختیار مجازات گفتار ناخواسته سلاحی است که هر کسی می تواند آن را برداشته و از آن استفاده کند.