آیا ایالات متحده می تواند در جنگ سرد هوش مصنوعی با چین پیروز شود؟

موفقیت فناوری هوش مصنوعی ارزان چین به وضوح شرکت های هوش مصنوعی آمریکایی را نگران کرده است. رهبران صنعت آشکارا از دولت ایالات متحده خواسته اند تا در رقابت با صنعت هوش مصنوعی چین اقدام کند.

واشنگتن قبلا محدودیت های مختلفی را برای فروش چیپس به چین اعمال کرده است. سال گذشته، ابتکار عمل Pax Silica را با هدف تامین امنیت زنجیره‌های تامین فناوری هوش مصنوعی که پکن را مستثنی می‌کند، راه‌اندازی کرد. از آن زمان تاکنون 23 کشور به همراه اتحادیه اروپا به آن ملحق شده اند. اکنون صنعت هوش مصنوعی ایالات متحده برای ممنوعیت یا محدود کردن مدل‌های هوش مصنوعی چینی فشار وارد کرده است.

به طور فزاینده ای به نظر می رسد که این دو قدرت بزرگ در آستانه یک جنگ سرد هوش مصنوعی هستند و هر کدام اردوگاه خود را می سازند و برای تعیین قوانین عصر هوش مصنوعی تلاش می کنند. اکنون سؤال این است: آیا با اعلام این جنگ، ایالات متحده می تواند در آن پیروز شود؟

در حال حاضر، ایالات متحده و متحدانش در چندین زمینه کلیدی توسعه هوش مصنوعی دست بالا را دارند. مدل‌های هوش مصنوعی مرزی چین به شدت به واردات وابسته هستند، از جمله تراشه‌ها، نرم‌افزار طراحی تراشه و تجهیزات ساخت تراشه.

در نتیجه، کنترل صادرات ایالات متحده مانع از توانایی چین برای همگام شدن با آخرین فناوری‌های هوش مصنوعی می‌شود. آنها هزینه ها را افزایش می دهند و اعتماد سرمایه گذاران را تضعیف می کنند. با این حال، آنها توسعه هوش مصنوعی چین را برای همیشه عقب نخواهند داشت.

مهم است که به یاد داشته باشید توسعه هوش مصنوعی به هیچ وجه یک مسابقه واحد بر سر تراشه ها نیست. سرمایه انسانی، سرمایه مالی، اندازه بازار، چابکی نظارتی و پذیرش صنعت به همان اندازه اهمیت دارند. در پاسخ به کنترل‌های صادرات ایالات متحده، چین نه تنها در جایگزین‌های داخلی سرمایه‌گذاری می‌کند، بلکه معماری مدل هوش مصنوعی را بهبود می‌بخشد، آموزش هوش مصنوعی و کارایی استنتاج را بهینه می‌کند و از تراشه‌هایی که در حال حاضر در اختیار دارد استفاده می‌کند.

چین در حالی که تلاش می‌کند تا با توسعه تراشه‌ها پیشی بگیرد، به دنبال حفره‌های مختلفی در کنترل صادرات ایالات متحده برای دور زدن محدودیت‌ها است. در ماه ژوئن، دولت ایالات متحده توانایی شرکت های چینی را برای خرید تراشه های پیشرفته ایالات متحده از طریق شرکت های تابعه خارج از کشور محدود کرد. این روزنه بسته شد، اما موارد جدید ظاهر خواهند شد.

اینکه آیا ایالات متحده می تواند جلوی پیشرفت چین در زمینه هوش مصنوعی را بگیرد، به تمایل متحدانش برای همکاری نیز بستگی دارد. تراشه های پیشرفته در یک کشور ساخته نمی شوند. در عوض، زنجیره تامین آنها چندین نهاد سیاسی را در بر می گیرد و طراحی ایالات متحده، تجهیزات هلندی و ژاپنی و تولید تایوانی را در کنار هم قرار می دهد.

این وابستگی به این معنی است که کنترل‌های صادراتی ایالات متحده، اگر بیش از حد تحت فشار قرار گیرند، اغلب بازنگری شوند یا برای مدت طولانی در جای خود باقی بمانند، می‌توانند نتیجه معکوس داشته باشند. متحدان ایالات متحده، ناراضی از اینکه واشنگتن به خاطر امنیت ملی خود هزینه های تجاری سنگینی را بر دوش آنها می ریزد، ممکن است به خوبی در سیاست خستگی ایجاد کنند و فعالانه در زنجیره های تامین جایگزین برای دور زدن تکنولوژی و مقررات ایالات متحده به طور کامل سرمایه گذاری کنند.

کریستف فوکه، مدیرعامل غول تجهیزات تولید تراشه هلندی ASML، در مورد محدود کردن فروش پیشرفته‌ترین تجهیزات تراشه‌سازی به چین - تحت فشار ایالات متحده - حتی کارساز خواهد بود یا فقط این کشور را مجبور می‌کند تا تلاش‌های خود را برای توسعه خود مضاعف کند.

تردیدها در مورد استراتژی فعلی ایالات متحده حتی در صنعت هوش مصنوعی ایالات متحده نیز ابراز شده است. به عنوان مثال، غول تراشه های ایالات متحده، Nvidia، با محدودیت های صادرات تراشه مخالف است، زیرا چین بازار اصلی این شرکت است. جنسن هوانگ، مدیر عامل شرکت، کنترل صادرات را "شکست" نامید که میلیاردها دلار برای شرکت‌های آمریکایی هزینه کرده است.

علاوه بر این، مدل‌های AI منبع باز چینی برای صنعت فناوری ایالات متحده ضروری شده‌اند. امسال، نزدیک به 200 استارت‌آپ آمریکایی نامه‌ای به دولت ترامپ ارسال کردند و استدلال کردند که ممنوعیت دسترسی به مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی چینی - که معمولا منبع باز هستند - به جای تنظیم آن، استارت‌آپ‌های آمریکایی را فلج می‌کند و بازار ایالات متحده را به دست چند غول هوش مصنوعی می‌سپارد. مانند تمام انحصارها، نتیجه این امر خفه شدن نوآوری، کاهش پیشروی ایالات متحده در هوش مصنوعی و قیمت های بالاتر برای مصرف کنندگان آمریکایی خواهد بود.

در جنگ سرد هوش مصنوعی، چین فقط در حال بازی کردن نیست. همچنین دارای اهرم قابل توجهی بر ایالات متحده است.

خاک‌های کمیاب، که کلید تولید تراشه هستند، احتمالا قوی‌ترین کارت پکن هستند. این کشور نه تنها دارای بزرگترین ذخایر خاکی کمیاب در جهان است، بلکه بر استخراج و فرآوری آنها نیز مسلط است. این به تنهایی 91 درصد از تولید جهانی جداسازی و پالایش زمین های کمیاب را تشکیل می دهد.

واشنگتن به خوبی از این موضوع آگاه است. سال گذشته، در واکنش به جنگ تجاری مجدد، پکن با ممنوعیت صادرات خاک‌های کمیاب سنگین به ایالات متحده، که ضربه سنگینی به تولیدات ایالات متحده وارد کرد، عضله خاکی کمیاب خود را افزایش داد. این امر واشنگتن را وادار کرد تا آتش بسی سریع اعلام کند – آتش بس که باعث شد پکن این ممنوعیت را برای یک سال به حالت تعلیق درآورد.

از آن زمان، ایالات متحده تلاش های خود را برای دور کردن خود از خاک های کمیاب چینی مضاعف کرده است - بی نتیجه. نه تنها ذخایر رسی چینی - که از آن کانه های خاکی کمیاب استخراج می شود - مقرون به صرفه تر از آنهایی هستند که در ایالات متحده یا متحدانش یافت می شوند، بلکه چین بر توانایی پردازش این سنگ ها به خاک های کمیاب نیز مسلط شده است، این توانایی مدت هاست که غرب به دلیل آلودگی ایجاد می کند.

اگرچه این فناوری به سختی علم موشکی است، اما ایالات متحده و متحدانش فاقد سرمایه انسانی و فناوری هستند تا بتوانند به سرعت به عقب برسند. چین ده ها هزار مهندس باتجربه دارد که روی پردازش مواد کمیاب کار می کنند. در غرب، تعداد انگشت شماری از این متخصصان وجود دارد.

با توجه به این موضوع، اگر ایالات متحده اقدامات خود را علیه چین تشدید کند، خود با تحریم ها و تعرفه ها مواجه خواهد شد - اقداماتی که همچنین مانع توسعه هوش مصنوعی این کشور می شود.

بدتر از آن برای واشنگتن، خاک‌های کمیاب نیز در سلاح‌هایی از جت‌های جنگنده F-35 تا سیستم‌های دفاع موشکی ضد بالستیک استفاده می‌شوند. با توجه به اینکه جنگ بین ایالات متحده و ایران هر لحظه ممکن است دوباره شعله ور شود – و اینکه ارتش ایالات متحده در دور قبلی تقریبا ذخایر رهگیر خود را تخلیه کرده است – واشنگتن نمی تواند ناآماده وارد دور بعدی شود.

به همان اندازه که ایالات متحده مایل است پیشرفت هوش مصنوعی چین را محدود کند، انجام این کار می تواند برای صنعت خود بسیار پرهزینه باشد. علی‌رغم تلاش‌ها برای جداسازی، "Chimerica" ​​- اصطلاحی که برای توصیف همزیستی اقتصادی بین این دو ابداع شده است - اینجا باقی مانده است. هر چه زودتر واشنگتن متوجه شود که ایالات متحده به همان اندازه که چین به ایالات متحده نیاز دارد به چین نیاز دارد، بهتر است – نه فقط برای هر دو کشور، بلکه برای کل جهان، که در غیر این صورت ممکن است در زمان دوئل این دو ابرقدرت در آتش متقابل گرفتار شوند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.