آیا ایتالیا الگوی آینده اروپاست؟

وقتی برای اولین بار به رم نقل مکان کردم، وقتم را در گذشته سپری کردم.

در آغاز قرن، من از میان کارت پستال قدیمی ایتالیای پس از جنگ رفتم: پیرزن‌هایی که دور میزهایی که به خیابان کشیده بودند، نشسته بودند، پیرمردانی که کلاه‌پوش داشتند ورق‌بازی می‌کردند، گربه‌هایی که پشت خود را روی کاپوت فیات‌های پوزه‌دار خم کرده بودند.

همانطور که روزنامه ها پر از صحبت در مورد سیلویو برلوسکونی، یک غول رسانه ای با جاه طلبی ها و اشتهای شایسته امپراتور روم بودند، پیچ و خم های من ناگزیر مرا به جزیره تیبر برد، قطعه زمینی در وسط رودخانه ای که رم را تقسیم می کند.

پل باستانی در کرانه چپ جزیره مجسمه عجیبی از چهره‌های آب‌خورده داشت که به‌صورت پشت سر هم قرار گرفته بودند، انگار نمی‌توانستند یکدیگر را تحمل کنند. سرها از نیم تنه مشترک یک ستون مربعی بیرون آمده و نشان دهنده یانوس، خدای گذشته و آینده روم، خدای گذار و تغییر است.

در آن زمان، من تغییری را در اطرافم نمی دیدم، اما اکنون، بیش از ربع قرن بعد، پس از صرف چندین دهه گزارش در مورد سیاست ایتالیا و تغییرات در سراسر اروپا، متوجه شدم که در آینده زندگی می کنم.

پس از آن، من ایتالیایی شدن سیاست در سراسر قاره را دیده ام، با ائتلاف احزاب کوچک که منجر به بی ثباتی شده است، با رای دهندگانی خسته که از ناجی های جدید ناامید شده اند. اما بیش از هر چیز، من - در بریتانیا، فرانسه، آلمان - کشورهایی را دیده‌ام که از الگوی ایتالیایی استفاده می‌کنند و به راست افراطی اجازه ورود به جریان اصلی سیاسی را می‌دهند.

اسپانیا، جایی که من اکنون رئیس دفتر نیویورک تایمز هستم، در این ماه انتخابات برگزار خواهد کرد. نظرسنجی ها نشان می دهد که حزب راست افراطی Vox - که عمدتا از ضد مسلمانان، ضد مهاجران و ضد اتحادیه اروپا تغذیه می کند. احساسات - احتمالا در دولت جدید به جریان اصلی حزب محافظه کار می پیوندد. دولت جناح چپ کنونی به رهبری نخست‌وزیر پدرو سانچز، چراغ راه لیبرال‌های اروپا، در تلاش است تا با هشدار دادن در برابر سیاست‌های واپس‌گرایانه‌ای که وکس نشان می‌دهد، حامیان خود را بسیج کند. برخی از مقامات او به دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو استناد می کنند.

اندکی قبل از اینکه در اواخر دهه 1990 به عنوان دانشجو به ایتالیا برسم، آقای برلوسکونی، که بسیاری او را به‌عنوان ایجاد قالب برای پرزیدنت ترامپ می‌دانند، ابتدا «فاشیست‌ها» را که او راست افراطی می‌نامید، وارد کرد تا به حکومت با او کمک کنند. محاسبات برلوسکونی صرفا سیاسی بود. او برای تشکیل یک ائتلاف پیروز در سال 1994 و کسب قدرت به آرا نیاز داشت، به ویژه برای محافظت از منافع تجاری گسترده خود در برابر دادستان ها.

تصمیم او یک تابو بزرگ پس از جنگ را شکست. آقای برلوسکونی در نهایت مدعی شد که به دلیل سرنگونی تشکیلات سیاسی که از پایان جنگ جهانی دوم بر ایتالیا حکومت می کرد، اعتبار دارد. آن سیاستمداران جریان اصلی برای دور نگه داشتن نیروهای فاشیست برخاسته از موسولینی، دیکتاتوری که کشور را تقریبا نابود کرده بود، چیزی شبیه به یک معامله پشت سر هم بسته بودند. آقای برلوسکونی به وضوح فهمید که این پیمان را نقض کرده است. وی گفت: ما آنها را در سال 94 وارد دولت کردیم و به آنها مشروعیت دادیم.

از نظر آقای برلوسکونی، او "فاشیست ها" را خنثی می کرد، نه عادی سازی. اتحاد آنها عملی بود از آنچه سیاستمداران ایتالیایی به من آموختند «رومی‌سازی»، فرآیند دیرینه‌ای که از طریق آن هر «بربر»، هر چقدر هم که وحشی و خطرناک باشد، می‌توانست توسط ماهیت معاملاتی و جاذبه مقاومت ناپذیر باتلاق روم رام شود. یک جمله معروف می گوید: «در ایتالیا هرگز نمی توان انقلاب کرد، زیرا همه ما یکدیگر را می شناسیم».

بعلاوه، این باتلاق خاص با نرده‌های محافظ قدرتمندی که پس از جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از قدرتی دیگر مانند موسولینی ایجاد شد و با گذشت زمان، محدودیت‌های اعمال شده توسط اتحادیه اروپا را اضافه کرد.

این محدودیت‌ها، و محافظه‌کاری و مقاومت عمیق ایتالیا در برابر رادیکالیسم که می‌توانست ثروت محافظت‌شده با حسادت - و املاک - مردم آن را تهدید کند، یک پارادوکس ایجاد کرد: ایتالیایی‌ها می‌توانستند اجازه دهند یک حزب ایده‌های جدید را امتحان کند - زیرا هیچ‌کس واقعا انتظار تغییر چیزی را نداشت.

بی جهت نیست که شعار ملی اغلب به نظر می رسید که مشاهده ای از رمان بزرگ "پلنگ" نوشته جوزپه تومازی دی لامپدوزا باشد. شاهزاده ای به قول معروفی می گوید: «همه چیز باید تغییر کند تا همه چیز ثابت بماند» یا در ترجمه ای دیگر، «اگر بخواهیم همه چیز همانطور که هست بماند، همه چیز باید تغییر کند».

عایق بودن ایتالیا از تغییر دقیقا همان چیزی بود که آن را به فضایی امن به عنوان یک آزمایشگاه سیاسی تبدیل کرد. در طول سال‌ها، من هیچ کمبودی در آزمایش‌ها ندیده بودم - غول بزرگ که چهره ملت شد، دولتی که توسط پوپولیست‌های بومی اینترنتی که با غرور آماده نشده بودند، تکنوکرات‌های روز را اداره می‌کردند. هر زمان که به نظر می رسید همه چیز از ریل خارج می شود، سیستم انعطاف پذیر ایتالیایی زمان را برای آزمایش فرا می خواند - و انتخابات جدیدی برگزار می شد. بی ثباتی بدنام ایتالیا در واقع راهی برای حفظ ثبات بود.

اما یکی از آزمایش‌ها مهم‌تر و چسبناک‌تر از آزمایش‌های دیگر به نظر می‌رسید، و آن تصمیم آقای برلوسکونی بود، به دلیل ضرورت سیاسی یا - به قول او - وظیفه مدنی، برای به قدرت رساندن راست افراطی.

در دهه‌های پس از دولت کوتاه مدت آقای برلوسکونی در سال 1994، رهبران نئوفاشیست که به آن پیوسته بودند، از حاشیه‌ها و تابوهایشان فاصله گرفتند.

آنها از موسولینی فاصله گرفتند و هولوکاست را محکوم کردند. در نهایت، جورجیا ملونی، نوجوانی که در فرهنگ قربانی شدن نئوفاشیسم پرورش یافته بود، به رهبر حزب، وزیر دولت و در زمان من به عنوان رئیس دفتر رم برای تایمز، محبوب‌ترین سیاستمدار این کشور شد.

من رشد سیاسی او را طی دهه‌ها تماشا کرده بودم، و زمانی که کمی قبل از انتخاب او به عنوان نخست‌وزیر در سال 2022 با هم در حیاط ساردین نوشیدنی می‌نوشیدیم، او اصرار داشت که رهبری یک حزب محافظه‌کار اصلی را بر عهده دارد.

از او پرسیدم که آیا با آنچه که به سادگی «قضاوت تاریخی» نامیده بود موافق است که موسولینی برای ایتالیا بد است - حتی اگر اخطارهای معمول نئوفاشیستی را کم کنیم که او در اتحاد با هیتلر، وضع قوانین نژادی و تقریبا نابودی ایتالیا و اروپا با درگیر شدن در جنگ جهانی دوم اشتباه کرده است. با کمی تحریک، او حتی یک "آره" آرام به زبان آورد.

انتخاب خانم ملونی نقطه اوج چیزی به نظر می رسید. آن موقع مطمئن نبودم که مثل ژانوس به جلو نگاه می کنم یا عقب. مطمئن نبودم که شرط «رومی‌سازی» آقای برلوسکونی در از بین بردن نیروهای نئوفاشیست موفق بوده است یا به طرز شگفت‌انگیزی نتیجه معکوس داده و جان تازه‌ای به آن‌ها بخشیده است و جهان را به یک قرن پیش برمی‌گرداند.

اما فکر کردم مهم بود. حتی اگر به نظر می رسید ایتالیا در برابر خطرات آزمایش های سیاسی خود تلقیح شده باشد، من متقاعد نشده بودم که نشت آزمایشگاهی به جهانی با آنتی بادی های کمتر چیز خطرناکی نباشد.

از آن زمان، خانم ملونی به طولانی‌ترین نخست‌وزیر جمهوری ایتالیا تبدیل شده است و احتمالا پیش از انتخابات سال آینده، دوره پنج ساله خود را به پایان خواهد رساند. سیاست های مالی و خارجی او اساسا سیاست های یک محافظه کار جریان اصلی است. او در حمایت از اوکراین تزلزل نکرده است. تلاش اولیه برای تبدیل شدن به پل اروپا برای رسیدن به آقای ترامپ شکست خورد. او به وضوح طرف اتحادیه اروپا را گرفته است که ایتالیا برای کمک های مالی به آن وابسته است، که نمونه دیگری از نرده های محافظ این قاره در برابر ناسیونالیسم سرکش است.

سازمان از ترس خانم ملونی به در آغوش گرفتن او رسیده است. اتحادیه اروپا برای او به عنوان یک شریک ارزش قائل است و به مواضع او در مورد مهاجرت نزدیک‌تر شده است.

پس از اینکه خانم ملونی در مراسم جشنی که در سال 2025 توسط انجمن مطبوعات خارجی ایتالیا برگزار شد، صحبت کرد و طی آن شب را «موقعی برای شناختن یکدیگر» نامید، او بیش از یک ساعت روی کاناپه‌ای در گوشه‌ای نشست و خبرنگاران از سراسر جهان به نوبت با او صحبت می‌کردند، اما بیشتر سلفی می‌گرفتند.

در پایان با ناباوری از پشت در اتاق تماشا کردم که دسته گلی به او دادند و خانم ملونی با تعدادی از خبرنگاران با «بیلی جین» رقصید. این یک موفقیت بزرگ برای خانم ملونی بود، که کمپین عادی سازی بین المللی اش به خوبی پیش می رفت. در راه خروج چشمم را جلب کرد. نگاهی به من انداخت که انگار می‌خواست بگوید باورش نمی‌شود چقدر خوب پیش رفته است.

پیش از انتخابات ایتالیا، منتقدان استدلال می کنند که خانم ملونی در دولت کار زیادی نکرده است. در حالی که برخی هنوز نگران هستند که او ممکن است در صورت پیروزی در سال آینده احساس جسارت بیشتری نسبت به بردن کشور به سمت راست کند، به هیچ وجه نمی توانند او را به اداره ایتالیا به عنوان یک فاشیست یا اقتدارگرا متهم کنند.

به همان اندازه که او چگونه حکومت کرده است، این واقعیت است که او اصلا حکومت می کند. او به نیروهای راست تندرو اروپا - به طور مشابه با الهام از نئوفاشیسم، اما در کشورهای بدون محدودیت ایتالیا - نشان داده است که می توانند پیروز شوند. سخت است نبینیم که رهبران احزاب که زمانی افراط گرا بودند - مارین لوپن در فرانسه، آلیس وایدل در آلمان، سانتیاگو آباسکال در اسپانیا - به او بدهکار هستند.

او هر بوی ماندگار نئوفاشیستی را بسیار کمتر توهین آمیز کرده بود.

کارلوس فلورس، یکی از اعضای پارلمان اسپانیا و یک صدای برجسته در حزب ملی گرای Vox، بلافاصله پس از ورودم به اسپانیا به من گفت: "برای ما هم همین اتفاق می افتد." او به خانم ملونی به عنوان یک الگو نگاه می کرد و اسپانیایی را متصور بود که از فرهنگ و سنت های خود محافظت می کند، ملی گرایی را پذیرفته و درهای خود را به روی مهاجران می بندد.

او گفت: «ما بخشی از برنامه خود را اجرا خواهیم کرد، و همانطور که امیدوار بود خانم ملونی انجام دهد، ما منتظر خواهیم بود تا مردم به ما اختیار کافی برای اجرای بقیه را بدهند.»

همانطور که او اسپانیای جدید یا شاید قدیمی را با قهوه در والنسیا تصور می کرد، به مجسمه های ژانوس در جزیره تیبر در رم و آنچه زندگی من در ایتالیا به من آموخته بود، فکر کردم. سرزمین گذشته اغلب به آینده ما اشاره می کرد.

جیسون هوروویتز رئیس دفتر مادرید برای روزنامه تایمز است که اسپانیا، پرتغال و نحوه زندگی مردم در سراسر اروپا را پوشش می دهد.